2. BÖLÜM — RÜZGÂRIN UNUTTUĞU YER

Mina, uyuyamadığını fark ettiğinde tren çoktan geceyi geride bırakmıştı.

En azından öyle görünüyordu.

Pencerenin dışında, dalları gökyüzüne uzanan ağaçlar birbirine karışıyor, aralarından süzülen ay ışığı vagonun zemininde hareketli desenler oluşturuyordu. Bazen ağaçların arasından küçük evler beliriyor, bazen de hiç bitmeyecekmiş gibi uzanan tarlalar görünüyordu. Birkaç dakika önce penceresinin önünden geçen şeyin bir ağaç mı yoksa sırtında yosunlar taşıyan kocaman bir hayvan mı olduğuna karar verememişti.

Trenin içindeki lambalar loştu. Ahşap duvarlara asılmış küçük çerçevelerde eski manzara resimleri vardı. Birinde karla kaplı bir dağ, diğerinde denize bakan taş bir ev çizilmişti. Mina, resimlerin ilk baktığında gördüğü manzaralardan farklılaştığını fark etti. Dağın tepesinde şimdi küçük bir kulübe duruyordu. Deniz resmindeki evin bacasından ise incecik bir duman yükseliyordu.

Gözlerini ovuşturdu.

“Kesinlikle uyumam gerekiyor.”

Yanındaki koltukta kıvrılmış gri yaratık, kuyruğunu burnunun üzerine çekmişti. Mina ona baktı. Birkaç saniye boyunca sessizce izledikten sonra elini uzatıp başını okşadı. Yaratık, uykusunda küçük bir ses çıkardı ve patisini Mina’nın parmağına doladı.

Mina gülümsedi.

“En azından seninle anlaşabiliyoruz.”

Yaratık gözlerini açmadan cevap verdi:

“Prr.”

Mina elini geri çekti.

“Bu da bir şey.”

Trenin ön tarafından metalik bir tıkırtı duyuldu. Ardından koridordan ayak sesleri geldi. Ren, elinde küçük bir fenerle göründü. Üniformasının yakası açıktı, saçları biraz daha dağılmıştı. Sanki bütün gece uyumamış gibi görünüyordu ama yüzünde yorgunluktan çok can sıkıntısı vardı.

“Uyumadınız mı?”

Mina başını kaldırdı.

“Siz uyuyor musunuz?”

“Benim uyumam gerekmiyor.”

“Ne güzel. Benim de eve gitmem gerekiyor ama pek mümkün görünmüyor.”

Ren, elindeki feneri duvardaki kancaya astı.

“Alışacaksınız.”

“Bu cümleyi kaç kez söyleyeceksiniz?”

“Alışana kadar.”

Mina iç çekti. Sonra cebinden çıkardığı bileti yeniden inceledi. Kâğıdın üzerindeki tarih hâlâ aynıydı. On iki yıl önceye ait o günün ne anlama geldiğini bilmiyordu. Biletin arkasındaki dönüş bileti olmadığına dair yazı da silinmemişti.

“Bir şey soracağım.”

“Bu gece kaçıncı?”

“Saymadım.”

“Ben saydım.”

Mina gözlerini kıstı.

“Benimle uğraşmayı bırakır mısınız?”

Ren’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

“Deneyebilirim.”

Mina bileti masaya bıraktı.

“Bu tren neden var?”

Ren’in yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Çünkü bazı yollar başka türlü bulunamaz.”

“Bu cevap değil.”

“Benim verebileceğim cevap bu.”

“İnsanlar neden buraya geliyor?”

“Çünkü kaybettikleri şeyler onları bırakmıyor.”

Mina birkaç saniye sustu.

“Peki siz?”

Ren gözlerini ona çevirdi.

“Ben ne?”

“Siz ne kaybettiniz?”

Vagonun içindeki sessizlik bir anda ağırlaştı. Ren, masanın üzerinde duran bilete baktı. Sonra pencerenin dışına döndü.

“Bir sonraki durağa hazırlanmanız gerekiyor.”

“Yine kaçıyorsunuz.”

“Bu kez gerçekten durağa yaklaşıyoruz.”

Mina cevap verecekti ki trenin düdüğü duyuldu.

Uzaklardan gelen ses, ormanın içinde yankılandı. Ardından tekerleklerin ritmi yavaşladı. Mina ayağa kalkıp pencereye yaklaştı.

Bu kez karşılarında orman yoktu.

Geniş, yemyeşil bir ova uzanıyordu. Ovanın ortasında küçük evler, birbirinden farklı büyüklükte rüzgâr değirmenleri ve çatılarında dönen renkli pervaneler vardı. Fakat hiçbir şey hareket etmiyordu.

Ne değirmenler dönüyor ne ağaçların yaprakları kıpırdıyordu.

Gökyüzünde bulutlar asılı kalmış gibiydi. Birkaç tanesi evlerin çatısına öylesine yaklaşmıştı ki sanki uzanıp dokunmak mümkündü.

Tren, küçük bir istasyonda durdu.

İstasyonun tabelasında şu yazıyordu:

RÜZGÂRALTI

Mina ismi sesli okudu.

“Rüzgâraltı…”

Ren kapının yanında belirdi.

“Bu durakta inecek yolcumuz var.”

“Kim?”

“Birazdan görürsünüz.”

Tam o sırada vagonun diğer ucundaki kapı açıldı.

İçeri küçük bir kız girdi.

On yaşlarında olmalıydı. Dizlerine kadar uzanan sarı bir yağmurluk giymişti. Saçları iki yandan örülmüş, örgülerinin uçlarına mavi kurdeleler bağlanmıştı. Ayakkabıları çamurluydu. Elinde, ağzı mantarla kapatılmış küçük bir cam şişe taşıyordu.

Kız önce Ren’e, sonra Mina’ya baktı.

“Merhaba.”

Mina gülümsedi.

“Merhaba.”

Kızın bakışları Mina’nın yanındaki gri yaratığa kaydı. Yaratık, koltuğun üzerinden başını uzatmış onu inceliyordu.

“Bu senin mi?”

Mina yaratığa baktı.

“Aslında bilmiyorum. Kendisi karar vermedi henüz.”

Küçük kız güldü.

“Adı ne?”

“Onu da bilmiyorum.”

Kız biraz düşündü.

“Bulut olabilir.”

Mina yaratığa döndü.

“Bulut?”

Yaratık kuyruğunu salladı.

“Sanırım beğendi.”

Kız, cam şişeyi iki eliyle kavradı.

“Benim adım Nisan.”

“Ben Mina.”

“Ben de biliyorum.”

Mina kaşlarını kaldırdı.

“Sen de mi?”

Nisan, Ren’e baktı. Ren ise hiç şaşırmış görünmüyordu.

“Bu trende bazı şeyler önceden bilinir,” dedi kız.

Mina, Ren’e dönüp gözlerini devirdi.

“Harika. Küçük yolcular bile sizin gibi konuşmaya başladı.”

Ren cevap vermedi.

Nisan, elindeki şişeyi Mina’ya gösterdi.

“Ben bunu götürmeye geldim.”

Mina şişenin içine baktı. İçinde hiçbir şey görünmüyordu. Yalnızca camın dibinde küçük bir beyaz tüy dönüp duruyordu.

“Nedir o?”

“Rüzgâr.”

Mina bir süre şişeye baktı.

Sonra kızın yüzüne.

“Rüzgâr mı?”

Nisan başını salladı.

“Kasabamızda artık rüzgâr esmiyor.”

Mina pencereden dışarı baktı. Gerçekten de bütün kasaba hareketsizdi. Bir evin önünde asılı çamaşırlar, havada unutulmuş gibi duruyordu. Çatının kenarındaki rüzgâr gülü hiç kıpırdamıyordu.

“Ne zamandır?”

“Yirmi üç gündür.”

“Yirmi üç gün mü?”

“Annem önce birkaç gün süreceğini söyledi. Sonra yağmur yağacağını söyledi. Ama yağmur da yağmadı. Bulutlar bile gitmiyor.”

Nisan şişeyi göğsüne bastırdı.

“Babam, rüzgârın deniz fenerine gittiğini söylüyordu. Orada yaşlı bir bekçi varmış. Rüzgârı yakalayıp şişelere doldururmuş. Ben de onu geri götüreceğim.”

Mina’nın kaşları çatıldı.

“Bir dakika. Rüzgârı yakalayan bir adam mı var?”

Nisan omuz silkti.

“Babam öyle söyledi.”

Ren, kızın yanına yaklaştı.

“İstasyonun çıkışına kadar sana eşlik edeceğim.”

Nisan başını iki yana salladı.

“Bu kez kendim gidebilirim.”

“Geçen sefer de öyle söylemiştin.”

“Bu kez kaybolmayacağım.”

Ren bir şey söylemedi.

Mina, ikisinin arasında geçen konuşmayı merakla izledi.

“Deniz feneri nerede?”

Nisan, pencereden dışarıyı gösterdi.

Ovanın en uzak ucunda, küçük bir tepenin üzerinde beyaz bir yapı yükseliyordu. Tepesindeki ışık yanmıyordu. Çevresinde dönen kuşlar da sanki aynı noktada asılı kalmıştı.

“Orada.”

Mina, Ren’e baktı.

“Biz de gidiyor muyuz?”

Ren başını çevirdi.

“Hayır.”

“Niye?”

“Çünkü sizin durağınız burası değil.”

“Belki de ben de inmek istiyorum.”

“İstemiyorsunuz.”

Mina kollarını göğsünde birleştirdi.

“Bunu nereden biliyorsunuz?”

Ren ona birkaç saniye baktı.

“Çünkü birazdan fikriniz değişecek.”

Mina’nın tam cevap vereceği sırada trenin kapıları kapandı.

Nisan panikledi.

“Hayır! Bekleyin!”

Cam şişeyi göğsüne bastırıp kapıya koştu. Fakat tren hareket etmeye başlamıştı.

Ren elini uzatarak onu durdurdu.

“Bir sonraki durakta inebilirsin.”

“Hayır, inemem! Deniz fenerine bugün gitmem gerekiyor!”

“Nisan…”

“Bugün olmazsa rüzgâr tamamen kaybolacak!”

Mina ayağa kalktı.

“Bir dakika, neden bugün?”

Nisan’ın gözleri doldu.

“Çünkü yarın doğum günüm. Babam, doğum günümde rüzgârın yeniden eseceğine söz vermişti.”

Kızın sesi son kelimelerde titredi.

“Babam artık burada değil. Ama sözünü unutmak istemiyorum.”

Mina’nın yüzündeki ifade yumuşadı.

Ren, kızın elindeki şişeye baktı.

“Bu şişenin içindeki şey seni deniz fenerine götüremez.”

“Götürebilir.”

“Oraya giden yolu bilmiyorsun.”

“Öğrenirim.”

“Yol seni tanımıyor.”

Nisan, bir an sustu. Sonra cam şişeyi göğsüne daha sıkı bastırdı.

Mina, Ren’in omzunun üzerinden pencereye baktı. İstasyon geride kalmış, ovanın yerini yeniden ağaçlar almaya başlamıştı.

“Ren.”

“Hayır.”

“Henüz bir şey söylemedim.”

“Söyleyeceğiniz şeyi biliyorum.”

Mina derin bir nefes aldı.

“Onu oraya götürmemiz gerekiyor.”

“Bizim görevimiz yolcuları taşımak.”

“Öyleyse götürelim.”

“Her yolcunun hikâyesine karışamazsınız.”

Mina, Nisan’a baktı. Küçük kız, cam şişenin içindeki beyaz tüye bakıyordu.

“Belki de karışmamız gerekiyordur.”

Ren’in yüzü ciddileşti.

“Bu trenin bazı kuralları var, Mina.”

“Kuralları kim koydu?”

Ren cevap vermedi.

Tren bir kez daha düdük çaldı.

Mina, pencereden dışarıya baktı. Ovanın üzerinde asılı duran bulutlardan biri yavaşça kıpırdamıştı. Sanki bir şey onu çekiyordu.

“İneceğim,” dedi.

Ren gözlerini kapattı.

“Elbette.”

⸻

Bir sonraki durak, haritada bulunmayan küçük bir taş perondu.

Mina, Nisan ve Ren trenden indiklerinde etraflarını tuhaf bir sessizlik sardı. İstasyonun çevresinde uzun otlar uzanıyordu. Peronun kenarındaki taşların arasından minik sarı çiçekler çıkmıştı. Birkaç adım ötede, eski bir su kuyusu vardı. Kuyunun başında beyaz tüylü bir kuş duruyordu.

Kuş, onları görünce başını eğdi.

Sonra kuyunun içine atladı.

Mina irkildi.

“Az önce…”

“Öyle yapar,” dedi Ren.

“İçine atladı!”

“Fark ettim.”

“Hiç mi şaşırmıyorsunuz?”

“Hayır.”

Ren’in umursamaz tavrı Mina’yı sinirlendiriyordu ama onunla tartışmanın bir yere varmayacağını anlamıştı.

Nisan, istasyonun arkasındaki patikayı gösterdi.

“Deniz fenerine buradan gidebiliriz.”

Patika, yüksek otların arasından kıvrılarak ilerliyordu. Yol boyunca küçük taş evler görünüyordu. Bazılarının pencerelerinde perdeler vardı. Bazılarının kapılarının önünde saksılar duruyordu. Bir evin çatısına tırmanmış üç kedi, gökyüzündeki hareketsiz bulutları izliyordu.

Kasabanın içine girdiklerinde Mina’nın burnuna taze ekmek kokusu geldi.

Bir fırının kapısı açıktı. Tezgâhın üzerinde sıralanmış ekmekler vardı. Fırıncı, elindeki hamuru yoğururken hiç hareket etmiyordu. Yanındaki sobanın üzerinde bir çaydanlık duruyordu. Çaydanlığın ağzından çıkan buhar, havada kıvrılarak donmuş gibiydi.

Mina elini uzatıp buhara dokundu.

Parmaklarının ucunda hafif bir serinlik hissetti.

“Burada zaman da mı durmuş?”

Ren etrafı inceliyordu.

“Tam olarak değil.”

“Ne demek tam olarak değil?”

“Zaman ilerliyor. Ama bazı şeyler hareket etmeyi unutmuş.”

Mina, bu cevabın hiç hoşuna gitmediğini belli eden bir bakış attı.

Nisan önden yürümeye devam ediyordu.

Kasabanın meydanında büyük bir çeşme vardı. Çeşmenin ortasındaki taş balığın ağzından su çıkıyor, fakat su yere düşmüyordu. İncecik bir sütun hâlinde havada asılı kalmıştı.

Mina durdu.

“Bu kasabada normal olan bir şey var mı?”

Ren çeşmeye baktı.

“Çeşme güzel.”

“Ben de onu demek istedim zaten.”

Nisan ilk kez gülümsedi.

Biraz ileride, taş merdivenlerle çıkılan küçük bir tepe vardı. Tepenin üzerinde deniz feneri yükseliyordu. Beyaz boyası dökülmüş, pencerelerinin kenarlarına sarmaşıklar dolanmıştı. Tepesindeki camlı bölüm karanlıktı.

Deniz fenerinin kapısı aralıktı.

Nisan içeri girmek için öne atıldı.

Ren kolunu uzatıp onu durdurdu.

“Önce dinleyelim.”

Mina sessizleşti.

İçeriden bir ses geliyordu.

Tık.

Tık.

Tık.

Sanki biri yukarı katta küçük bir metal parçaya vuruyordu.

Sonra derin bir nefes duyuldu.

Ardından çok uzaktan gelen bir fısıltı:

“Rüzgâr…”

Nisan’ın gözleri büyüdü.

“Bekçi!”

Kapıyı iterek içeri girdi.

Mina ve Ren de peşinden ilerledi.

Deniz fenerinin içi, dışarıdan göründüğünden çok daha büyüktü. Yuvarlak duvarlar boyunca ahşap merdivenler yükseliyordu. Basamakların kenarlarında eski fenerler, deniz kabukları ve küçük cam şişeler dizilmişti. Bazı şişelerin içinde mavi ışıklar dönüyor, bazılarından incecik ıslık sesleri geliyordu.

Mina bir şişenin önünde durdu.

İçinde küçük bir kar tanesi vardı.

Yanındaki şişede ise sarı bir yaprak dönüp duruyordu.

“Burada ne saklıyorlar böyle?”

Ren, merdivenlere bakıyordu.

“Hatıralar.”

Mina ona döndü.

“Hatıralar şişelere mi konur?”

“Bazıları.”

“İnsanların hatıralarını da mı?”

Ren cevap vermedi.

Üst kattan bir gürültü geldi.

Ardından bir şey yuvarlanarak merdivenlerden aşağı indi.

Küçük, pirinçten yapılmış bir çark.

Mina eğilip çarkı aldı. Üzerinde ince çizgiler vardı. Çarkın ortasında, küçük bir kuş figürü işlenmişti.

Nisan çoktan merdivenleri çıkmaya başlamıştı.

“Bekçi!”

Yukarıdan bir ses duyuldu.

“Kim o?”

“Benim! Nisan!”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra merdivenlerin tepesinde uzun boylu, zayıf bir adam belirdi. Saçları bembeyazdı. Üzerinde koyu yeşil bir yelek, omzunda eski bir şal vardı. Bir elinde baston tutuyordu.

Adam aşağıya baktı.

“Yine mi geldin?”

Nisan başını salladı.

“Rüzgârı getirdim.”

Adamın bakışları kızın elindeki şişeye kaydı.

Yüzündeki ifade değişti.

“Onu nereden buldun?”

“Babamın kutusundaydı.”

Adam bastonuna yaslandı.

“Demek sonunda…”

Cümlesini tamamlamadı.

Nisan şişeyi uzattı.

“Rüzgârı geri verir misiniz?”

Adam başını iki yana salladı.

“Ben onu almadım, küçük hanım.”

“Ama babam…”

“Babana da söylemiştim. Rüzgâr burada değil.”

“Öyleyse nerede?”

Yaşlı bekçi, deniz fenerinin en üstündeki camlı bölümü gösterdi.

“Yukarıda.”

Mina başını kaldırdı.

Camlı bölümün içinde, karanlığın ortasında küçük bir ışık yanıp sönüyordu.

“Orada ne var?”

“Fenerin kalbi.”

Bekçi yavaşça merdivenlerden inmeye başladı.

“Yıllar önce buraya büyük bir fırtına geldi. Fırtına yalnızca denizi değil, kasabanın bütün rüzgârını da yanında götürdü. O günden beri fenerin ışığı yanmıyor. Rüzgâr olmadan ışık dönmüyor. Işık dönmeyince deniz yolu kapanıyor.”

Nisan, cam şişeyi uzattı.

“İçindeki rüzgârı kullanamaz mıyız?”

Bekçi şişeyi aldı. Camı kulağına yaklaştırdı.

Bir süre dinledi.

Sonra üzgün bir ifadeyle başını salladı.

“Bu yalnızca bir esinti.”

“Yeterli değil mi?”

“Hayır. Feneri uyandırmak için bütün bir rüzgâra ihtiyacımız var.”

Mina, yaşlı adama yaklaştı.

“Öyleyse neden kimse gidip onu getirmiyor?”

Bekçi ona baktı.

“Çünkü rüzgârı götüren şey hâlâ orada.”

“Ne götürdü?”

Yaşlı adam cevap vermek yerine yukarıdaki camlı bölüme baktı.

“Bir kuş.”

Tam o sırada fenerin içindeki bütün şişeler aynı anda titremeye başladı.

Önce küçük bir ses duyuldu. Ardından duvarların içinden geçiyormuş gibi gelen derin bir uğultu yükseldi.

Mina elindeki pirinç çarkı sıkıca tuttu.

“Bu da ne?”

Ren başını kaldırdı.

“Buradan çıkmamız gerekiyor.”

Bekçi bastonunu yere vurdu.

“Geç kaldık.”

Üst kattaki camlı bölümün içinden bir gölge geçti.

Kocaman kanatları vardı.

Sonra bir çığlık duyuldu.

Fenerin bütün pencereleri aynı anda açıldı. Dışarıdaki hareketsiz hava içeri doldu. Şişeler raflardan düşmeye başladı. Cam parçaları merdivenlerin üzerine saçıldı.

Nisan bağırdı.

“Şişe!”

Elindeki cam şişe yere düşmek üzereydi. Mina son anda uzanıp yakaladı.

Ama şişenin mantarı yerinden çıkmıştı.

İçindeki küçük beyaz tüy havalandı.

Bir an için hiçbir şey olmadı.

Sonra tüy, Mina’nın başının üzerinde dönerek büyümeye başladı. Küçük bir esinti önce saçlarını hareket ettirdi. Ardından merdivenlerdeki tozları kaldırdı. Şişelerin içindeki mavi ışıklar birer birer yanmaya başladı.

Yaşlı bekçi hayretle baktı.

“Bu…”

Ren, Mina’nın kolunu tuttu.

“Şişeyi kapatın!”

Mina mantarı bulmaya çalıştı ama tüy artık bir kuş gibi kanat çırpıyordu. Küçük bir rüzgâr girdabı merdivenlerden yukarı yükseldi.

Üst kattaki gölge yeniden hareket etti.

Bu kez fenerin camları çatladı.

Nisan, merdivenlere doğru koştu.

“Orada!”

Mina onun peşinden gitti.

Ren arkasından seslendi.

“Mina! Durun!”

Ama Mina çoktan merdivenleri çıkmaya başlamıştı.

Basamaklar daralıyordu. Duvarlardaki şişeler sallanıyor, içlerindeki küçük ışıklar sağa sola çarpıyordu. Yukarıdan gelen rüzgâr, Mina’nın yüzüne çarparak saçlarını geriye savuruyordu.

En üst kata ulaştığında gördüğü manzara karşısında olduğu yerde kaldı.

Camlı bölümün ortasında devasa bir kuş vardı.

Tüyleri griyle beyaz arasında değişiyordu. Kanatlarının uçlarında mavi ışıklar parlıyor, her kanat çırpışında etrafa küçük kıvılcımlar saçılıyordu. Gözleri iki parlak taş gibiydi.

Kuşun göğsünde, ince bir zincire bağlı pirinç bir çark duruyordu.

Mina elindeki çarkı fark etti.

Az önce merdivenlerde bulduğu çarkın aynısıydı.

Kuş başını ona çevirdi.

Nisan yavaşça öne çıktı.

“Sen misin?”

Kuş kanatlarını açtı.

Fenerin içindeki bütün camlar titredi.

Nisan bir adım daha attı.

“Rüzgârı sen mi aldın?”

Kuş cevap vermedi. Yalnızca başını eğdi.

Mina, kızın kolunu tuttu.

“Yaklaşma.”

“Babam onun kötü olmadığını söylemişti.”

“Belki değildir ama şu anda pek arkadaş canlısı görünmüyor.”

Kuş yeniden kanat çırptı.

Bir anda Mina’nın ayaklarının altındaki zemin kaydı. Nisan çığlık atarak geriye düştü. Mina onu yakalamaya çalışırken elindeki pirinç çarkı yere düşürdü.

Çark, taş zeminde dönerek kuşun ayaklarının önüne kadar gitti.

Kuş birden sustu.

Kanatlarını indirdi.

Başını yere eğerek çarka baktı.

Sonra gagasını uzatıp onu aldı.

Pirinç çarkı, kuşun göğsündeki boşluğa yerleşti.

Tık.

Fenerin içindeki bütün şişeler aynı anda parladı.

Kuşun kanatlarının arasından güçlü bir rüzgâr yükseldi. Mina gözlerini kapattı. Saçları yüzüne savruluyor, montunun etekleri havalanıyordu.

Ama rüzgâr bu kez yıkıcı değildi.

Sanki uzun zamandır kapalı kalan bir pencere açılmıştı.

Kuş, başını kaldırdı.

Gözlerindeki mavi ışık yumuşadı.

Sonra kanatlarını açarak camlı bölümün içinden dışarı süzüldü.

Nisan pencereye koştu.

“Bekle!”

Kuş, fenerin çevresinde bir tur attı. Ardından gökyüzüne doğru yükseldi.

Mina da pencerenin önüne geldi.

Aşağıdaki kasaba değişiyordu.

Önce ağaçların yaprakları kıpırdadı. Sonra çatılardaki rüzgâr gülleri dönmeye başladı. Meydandaki çeşmenin havada asılı duran suyu yeniden aşağıya döküldü. Fırının bacasından çıkan duman kıvrılarak gökyüzüne yükseldi.

Bir evin önündeki çamaşırlar sallandı.

Bir çocuk, kapısının önünde duran kâğıt uçağını havaya fırlattı.

Uçak, rüzgârla birlikte kasabanın üzerinden geçti.

Nisan gülümsedi.

Ama sonra yüzündeki ifade değişti.

Çünkü fenerin tepesindeki ışık hâlâ yanmıyordu.

Yaşlı bekçi merdivenlerden çıkıp yanlarına geldi.

“Henüz bitmedi.”

Nisan ona döndü.

“Ama rüzgâr geri geldi!”

“Rüzgâr geri geldi. Fakat fenerin ışığı hâlâ uyuyor.”

Mina pencereden dışarı baktı.

“Onu nasıl uyandıracağız?”

Bekçi, kuşun gökyüzünde kaybolduğu yere baktı.

“Birinin onu hatırlaması gerekiyor.”

Nisan elindeki cam şişeye baktı. İçinde artık hiçbir şey yoktu.

“Ben hatırlıyorum.”

Bekçi başını salladı.

“Sen değil.”

Nisan’ın yüzü düştü.

Yaşlı adam gözlerini kapattı.

“Bu feneri yapan kişi, ışığı yakmak için bir şarkı bırakmıştı. Ama şarkının son notasını kimse hatırlamıyor.”

Mina, merdivenlerden aşağıya baktı.

Duvarlardaki şişelerden biri diğerlerinden farklı parlıyordu. İçinde küçük, sarı bir nota işareti vardı.

Mina ona yaklaştı.

“Bu mu?”

Bekçi şişeye baktı.

“Onu nereden buldun?”

“Buradaydı.”

Yaşlı adam şişeyi eline aldı. Uzun süre inceledi.

Sonra gülümsedi.

“Demek fenerin kalbi hâlâ hatırlıyor.”

Şişeyi açtı.

İçinden ince bir melodi yükseldi.

Önce yalnızca birkaç nota duyuldu. Ardından melodinin içine başka sesler karıştı. Deniz dalgaları, rüzgârın ağaçların arasından geçerken çıkardığı uğultu, uzaktan gelen bir çocuk kahkahası…

Mina’nın gözleri dolduğunu fark etmedi bile.

Melodi bittiğinde fenerin tepesindeki ışık yandı.

Önce soluk bir sarı renkte parladı. Sonra giderek güçlendi. Büyük camlı bölüm dönmeye başladı. Işık, denizin üzerine uzanan uzun bir çizgi oluşturdu.

Kasabanın her yerinde çanlar çalmaya başladı.

Nisan gülerek ellerini çırptı.

“Oldu!”

Mina da gülümsedi.

Ama Ren’in yüzü hâlâ ciddiydi.

“Artık gitmeliyiz.”

Mina ona döndü.

“Biraz daha kalamaz mıyız?”

“Hayır.”

“Her şeyi hallettik.”

Ren, deniz fenerinin penceresinden dışarı baktı.

“Hayır. Yalnızca bir şeyin başlamasına yardım ettik.”

Mina cevap vermedi.

Aşağı indiklerinde yaşlı bekçi onları kapıda karşıladı. Nisan, ona sarıldı. Bekçi kızın başını okşadı.

“Yarın doğum gününmüş.”

Nisan başını salladı.

“Babamın sözünü tuttum.”

Yaşlı adam gülümsedi.

“Hayır, küçük hanım. Kendi sözünü tuttun.”

Nisan bu kez ağlamadı.

Mina, kızın yanına eğildi.

“Umarım doğum günün güzel geçer.”

“Sen de gel.”

Mina gülümsedi.

“Belki bir gün.”

Nisan elini salladı.

Trene doğru yürürlerken Mina arkasına baktı.

Kasabanın üzerinden geçen rüzgâr, ağaçların yapraklarını dans ettiriyordu. Evlerin çatılarındaki pervaneler dönüyor, meydandaki çiçekler başlarını eğip kaldırıyordu.

Uzakta, gri kuş yeniden göründü.

Bir kez kanat çırptı.

Sonra bulutların arasına karıştı.

⸻

Trene bindiklerinde Mina’nın ayakları ağrıyordu.

Kendini koltuğa bıraktı. Bulut da hemen yanına kıvrıldı. Küçük yaratığın tüyleri rüzgârdan kabarmış, kuyruğu iki katına çıkmıştı.

Ren karşısına oturdu.

“Memnun musunuz?”

Mina ona baktı.

“Çok.”

“Bir dahaki sefere trenden inmemenizi öneririm.”

“Bir dahaki sefere beni durdurmayı deneyebilirsiniz.”

“Denemedim mi?”

Mina gülümsedi.

“Yeterince değil.”

Ren başını iki yana salladı.

“Gerçekten yorucusunuz.”

“Teşekkür ederim.”

Ren, pencereden dışarı baktı.

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Mina sordu:

“Nisan’ın babası nerede?”

Ren gözlerini ondan ayırmadı.

“Artık bu yolculukta değil.”

“Ölmüş mü?”

“Her kayıp ölüm değildir.”

Mina bu cevabı düşündü.

“Yani bir gün geri gelebilir mi?”

Ren cevap vermedi.

Tren, karanlığın içinden geçerken pencerelerin üzerinde küçük damlalar oluşmaya başladı. Dışarıda yağmur başlamıştı. Fakat damlalar cama yukarıdan değil, aşağıdan doğru tırmanıyordu.

Mina bunu fark ettiğinde bir süre izledi.

Sonra Ren’e döndü.

“Bir şey daha soracağım.”

Ren derin bir nefes aldı.

“Tabii ki.”

“Bu trenin gittiği yerlerin hepsi gerçek mi?”

Ren başını hafifçe yana eğdi.

“Gerçek nedir, Mina?”

“İnsanların içinde yaşadığı yerler.”

“Öyleyse evet.”

“Az önceki kasaba gerçekten var mı?”

“Evet.”

“Deniz feneri de?”

“Evet.”

“Peki oradaki kuş?”

Ren birkaç saniye sustu.

“Onu da gördünüz.”

Mina arkasına yaslandı.

“Sanırım aklımı kaçırıyorum.”

Ren hafifçe güldü.

“Henüz değil.”

Mina gözlerini kapattı.

Tam uykuya dalacakken cebinde bir şeyin hareket ettiğini hissetti. Elini montunun cebine soktu.

Küçük, yuvarlak bir nesne buldu.

Avucunu açtığında bunun Nisan’ın elindeki cam şişenin mantarı olduğunu gördü. Üzerinde ince mavi bir ip bağlıydı. İpin ucunda küçücük bir kâğıt asılıydı.

Mina kâğıdı açtı.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

Rüzgâr geri döndüğünde, bazı kapılar da açılır.

Mina kâğıdı birkaç kez okudu.

“Ren?”

Genç adam başını kaldırdı.

Mina notu ona uzattı.

Ren yazıyı görür görmez yüzündeki ifade değişti.

“Bu size nereden geldi?”

“Montumun cebinden.”

Ren kâğıdı eline aldı. Uzun süre baktı. Sonra dikkatlice katlayıp Mina’ya geri verdi.

“Bu notu saklayın.”

“Neden?”

Ren cevap vermedi.

Mina’nın gözü onun ceketinin yakasındaki rozete takıldı. Rozetin üzerinde küçük bir ay şekli vardı. Fakat ayın bir tarafı sanki kırılmıştı.

Mina notu cebine koydu.

“Bir gün bana her şeyi anlatacak mısınız?”

Ren gözlerini kapattı.

“Belki.”

“Ne zaman?”

“Hatırladığımda.”

Mina kaşlarını çattı.

“Ne hatırladığınızda?”

Ren cevap vermedi.

Tren karanlığın içinde ilerlemeye devam etti.

Mina başını pencereye çevirdi.

Uzaklarda, gökyüzünün tam ortasında tek başına duran küçük bir ışık vardı. Yıldız değildi. Ay da değildi. Sanki karanlığın içinde bir pencere açılmış ve birileri o pencereden dışarı bakıyordu.

Mina gözlerini kırpıştırdı.

Işık kaybolmuştu.

Bir süre sonra uykuya daldı.

Tren ise hiç durmadan yoluna devam etti.

Ve Mina, cebindeki küçük notun arkasında yazan ikinci cümleyi görmedi.

YEDİ NUMARALI PERONU SAKIN ARAMA.