1. BÖLÜM — SON TREN

Şehrin bazı geceleri diğerlerinden daha uzun sürerdi.

Mina bunu özellikle yağmur yağdığı zamanlarda düşünürdü. Sanki gökyüzü, günün bitmesini istemiyor; sokak lambalarının altında biriken su birikintileri, kaldırımlara düşen ışıkları saklayarak geceyi biraz daha uzatıyordu. İnsanlar şemsiyelerinin altına sığınıyor, arabalar ıslak asfaltın üzerinde ince su izleri bırakarak geçiyor, dükkânların kepenkleri birer birer kapanıyordu.

O akşam da şehir böyleydi.

Saat dokuzu on yedi geçiyordu.

Mina, çalıştığı küçük yayınevinin kapısını kilitlemeden önce içerideki ışıkları son kez kontrol etti. Masasının üzerinde yarım kalmış bir kahve, kenarı kıvrılmış birkaç kâğıt ve öğleden beri okumaya fırsat bulamadığı bir kitap duruyordu. Kitabın kapağında, denizin ortasında tek başına duran küçük bir ev çizilmişti. Ev o kadar yalnız görünüyordu ki Mina, gün boyunca birkaç kez dönüp ona bakmıştı.

Çantasını omzuna astı. Montunun yakasını kaldırdı ve kapıyı çekti.

Yağmur yüzüne değdiğinde istemsizce gözlerini kapattı.

“Harika,” diye mırıldandı. “Tam da ihtiyacım olan şey.”

Şemsiyesini açmaya çalıştı. Şemsiye önce ters döndü, sonra bir teli yerinden çıktı. Mina birkaç saniye boyunca onunla mücadele ettikten sonra pes etti. Zaten eve kadar yürümek zorundaydı. En azından saçları ıslanacaktı; bunu kabullenmek, şemsiyeyle kavga etmekten daha kolay görünüyordu.

Sokağın karşısındaki fırın kapanmak üzereydi. İçeriden yeni pişmiş ekmek kokusu geliyordu. Kapının önünde, sarı yağmurluk giymiş küçük bir çocuk annesinin elini çekiştiriyordu.

“Bir tane daha alabilir miyiz?”

“Yeterince aldık.”

“Ama bu sonuncusu.”

“Geçen sefer de sonuncusuydu.”

Çocuk başını eğdi. Bir süre ayakkabılarının ucuna baktıktan sonra annesinin elini bıraktı. Mina gülümsedi. Bazı insanların pazarlık konusunda doğuştan yetenekli olduğunu düşünüyordu.

Köşeyi döndüğünde telefonunu çıkardı.

Yüzde üç şarj.

“Hayır, hayır, hayır…”

Ekranı açıp ulaşım uygulamasına girdi. Son trenin kalkmasına on iki dakika vardı. Normalde bu süre istasyona ulaşması için yeterliydi. Fakat yağmur, bozuk şemsiyesi ve günün bütün yorgunluğu bir araya gelince on iki dakika oldukça kısa görünmeye başladı.

Adımlarını hızlandırdı.

Bir süre sonra koşmaya başladı.

Çantasının içindeki anahtarlar birbirine çarpıyor, montunun cebindeki bozuk paralar her adımda küçük sesler çıkarıyordu. Bir taksinin önünden geçerken şoför ona korna çaldı. Mina dönüp baktı ama durmadı.

İstasyona vardığında nefes nefeseydi.

Merdivenleri ikişer ikişer indi. Turnikeden geçtiği sırada telefonunun ekranı bir kez daha yandı.

Yüzde bir.

Perona ulaştığında trenin kapıları kapanıyordu.

“Bekleyin!”

Koştu.

Ama yetişemedi.

Tren, Mina’nın birkaç adım önünde ağır ağır hareket etmeye başladı. Pencerelerin ardından insanların yüzleri geçip gitti. Bir adam gazetesini katlıyordu. Genç bir kadın kulaklıklarıyla müzik dinliyordu. Bir çocuk, camın buğusuna parmağıyla bir balık çizmişti.

Sonra son vagon da gözden kayboldu.

Mina olduğu yerde kaldı.

Bir süre yalnızca nefes alışını dinledi. Sonra başını kaldırıp istasyon saatine baktı.

Dokuzu kırk iki geçiyordu.

“Harika,” dedi yeniden. Bu kez biraz daha üzgün.

Telefonunun ekranı karardı.

Şarjı bitmişti.

Mina başını geriye yaslayıp gözlerini kapattı. Eve gitmek için başka bir yol bulabilirdi. Bir taksi çağırmak, bir arkadaşını aramak ya da yağmurun dinmesini beklemek… Fakat bütün bunları düşünmek bile yorucu geliyordu.

Peronda yalnızca birkaç kişi kalmıştı. Görevli, çıkışa yakın bir yerdeki çöp kutusunu boşaltıyordu. Tavandaki floresan lambalardan biri aralıklarla yanıp sönüyordu.

Mina çantasını düzeltti ve merdivenlere yöneldi.

Tam o sırada, arkasından ince bir ses duydu.

Çın.

Dönüp baktı.

Peronun diğer ucunda, rayların üzerinde küçük bir ışık belirmişti.

İlk başta bunun bir trenin farı olduğunu düşündü. Fakat ışık giderek büyümek yerine olduğu yerde sabit kalıyordu. Üstelik rayların üzerinde herhangi bir tren sesi yoktu.

Mina kaşlarını çattı.

Sonra ışığın arkasında bir şey fark etti.

Bir kapı.

Peronun sonunda, daha önce orada olmadığından emin olduğu dar bir geçit vardı. Duvarın içine yerleştirilmiş eski bir ahşap kapı. Üzerinde pirinçten yapılmış küçük bir tabela asılıydı.

Mina birkaç adım yaklaştı.

Tabeladaki harfler biraz kararmıştı ama okunabiliyordu.

UNUTULAN ŞEYLER İSTASYONU

Mina yazıyı iki kez okudu.

Sonra çevresine baktı.

“Bu ne şimdi?”

Kapının arkasından hafif bir zil sesi geldi.

Çın.

Sanki biri onu içeri çağırıyordu.

Mina normalde böyle bir kapıyı açmazdı. En azından kendisine bunu söylemeyi tercih ediyordu. Fakat o gece hem yağmurdan sırılsıklam olmuştu hem de telefonunun şarjı bitmişti. Üstelik kapının arkasından gelen ışık, karanlık peronun geri kalanından çok daha sıcak görünüyordu.

Kapının koluna uzandı.

Ahşap, beklediğinden daha sıcaktı.

Kapıyı itti.

İçerisi küçücük bir bekleme salonuydu.

Tavanı alçaktı. Duvarlarda sararmış tren tarifeleri asılıydı. Köşede, üzerinde mavi çiçekler bulunan porselen bir soba yanıyordu. Sobanın yanında eski bir koltuk, koltuğun üzerinde de uyuyan turuncu bir kedi vardı. Kedi, Mina’nın içeri girdiğini fark edince tek gözünü açtı. Bir süre onu süzdü, sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden uyudu.

Bekleme salonunun diğer ucunda tahta bir bank vardı. Bankın üzerinde küçük bir sepet duruyordu. Sepetin içinden birkaç kırmızı elma, bir yumak yün ve tek başına duran sarı bir eldiven görünüyordu.

Mina kapının yanında kaldı.

Burası terk edilmiş bir yer gibi değildi. Aksine, birileri biraz önce buradan geçmiş gibiydi. Sobanın üzerindeki çaydanlık kaynıyor, pencerelerin önündeki saksılarda minik beyaz çiçekler açıyordu.

Tezgâhın arkasından yaşlı bir adam çıktı.

Başında koyu renk bir şapka, üzerinde düğmeleri parlayan eski bir üniforma vardı. Gözlüğünü burnunun ucuna indirmiş, elindeki deftere bir şeyler yazıyordu.

Mina’yı görünce kalemini bıraktı.

“Sonunda geldiniz.”

Mina gözlerini kırpıştırdı.

“Efendim?”

Adam defteri kapattı.

“Biraz geciktiniz.”

“Sanırım beni biriyle karıştırdınız.”

“Hayır. Sizi bekliyorduk.”

“Ben sadece eve gitmeye çalışıyorum.”

Yaşlı adam başını hafifçe yana eğdi.

“Buraya gelen herkes önce bunu söyler.”

Mina cevap vermedi.

Adam tezgâhın altından küçük bir bilet çıkardı. Krem rengi kâğıdın kenarları ince altın çizgilerle süslenmişti. Üzerinde ne bir fiyat ne de bir tren numarası vardı.

Sadece Mina’nın adı yazıyordu.

MİNA.

Mina bilete baktı.

Sonra adama.

“Bu nereden çıktı?”

“İstasyondan.”

“Benim adımın yazdığı bir biletin burada ne işi var?”

“Onu ben de merak ediyorum.”

Adam bileti tezgâhın üzerine bıraktı.

Mina elini uzatmadı.

“Bakın, güzel bir şaka olabilir ama ben gerçekten eve gitmek istiyorum. Son trenimi kaçırdım. Buradan normal istasyona nasıl dönebilirim?”

Yaşlı adam, sanki bu soruyu bekliyormuş gibi başını salladı.

“Elbette dönebilirsiniz.”

Mina rahatlamıştı.

“Nasıl?”

“Treninizle.”

Mina’nın yüzündeki rahatlama kayboldu.

“Başka tren yok.”

“Var.”

“Az önce son trenin gittiğini gördüm.”

“Onun sizin treniniz olduğunu kim söyledi?”

Mina birkaç saniye boyunca adama baktı.

Sonra derin bir nefes aldı.

“Sanırım yanlış yere geldim.”

Kapıya yöneldi.

Tam kolu tuttuğu sırada dışarıdan bir ses yükseldi.

Bu kez zil değil, tren düdüğüydü.

Uzaklardan gelen, uzun ve derin bir ses…

Mina yavaşça başını çevirdi.

Pencerenin ardından rayların üzerinde ışıklar belirmişti. Bir tren, sislerin arasından ağır ağır istasyona yaklaşıyordu. Eski bir lokomotifti. Gövdesi koyu yeşil, kenarları pirinç işlemeliydi. Ön tarafındaki yuvarlak lambalar sarı bir ışık yayıyordu.

Trenin arkasındaki vagonlar birbirini takip ederek perona yanaştı.

Mina, hayatında böyle bir tren görmemişti.

Hatta böyle bir trenin hâlâ var olduğundan bile emin değildi.

Yaşlı adam bileti ona doğru itti.

“Buyurun.”

Mina başını iki yana salladı.

“Ben binmeyeceğim.”

“Öyle mi?”

“Hayır.”

“Üzücü.”

“Üzücü olan şey eve gidememem.”

Yaşlı adam gülümsedi.

“Belki de bu gece eve gitmeniz gerekmiyordur.”

Mina cevap vermeden kapıya yöneldi. Fakat dışarı çıktığında bekleme salonunun bulunduğu peronun artık aynı olmadığını gördü.

Az önceki floresan lambalar yoktu.

Duvarlar taşla örülmüştü. Tavandan sarkan eski fenerler, sarı ışıklarıyla rayların üzerine küçük gölgeler düşürüyordu. Peronun öbür ucunda bir saat vardı. Akrep ve yelkovanı birbirine yaklaşmış, ikisi de on ikiyi gösteriyordu.

Mina arkasına döndü.

Bekleme salonunun kapısı hâlâ oradaydı.

Ama kapının açıldığı yer, geldiği istasyon değildi.

Burası başka bir yerdi.

“Bu mümkün değil…”

Trenin kapılarından biri açıldı.

İçeriden sıcak bir ışık yayıldı.

Mina birkaç saniye bekledi. Sonra arkasındaki yaşlı adama baktı.

“Bu tren nereye gidiyor?”

Adam bu kez gülümsemedi.

“İhtiyacınız olan yere.”

Mina’nın sabrı tükenmek üzereydi.

“İnsanlara düzgün cevap vermek bu kadar zor olmamalı.”

“Öyle olsaydı bu istasyona ihtiyaç kalmazdı.”

Mina, bu cümleye verecek bir cevap bulamadı.

Trenin kapısına doğru yürüdü. İçeriden tarçın ve eski kitap kokusuna benzeyen bir koku geliyordu. Bir adım attı, sonra durdu.

“Bir dakika. Biletim yok.”

Yaşlı adam arkasından seslendi.

“Biletiniz elinizde.”

Mina eline baktı.

Ne zaman aldığını hatırlamıyordu.

Krem rengi bilet parmaklarının arasındaydı.

Üzerinde kendi adı yazıyordu.

Mina son kez arkasına baktı. Yaşlı adam kapının yanında durmuş, şapkasının kenarını düzeltiyordu.

“Bir şey daha!”

Adam başını kaldırdı.

“Tren nereye gidiyor?”

Yaşlı adamın gözleri bir anlığına yumuşadı.

“İnsanların unutmak için çok uğraştıkları yerlere.”

Mina bu kez hiçbir şey söylemedi.

Trene bindi.

⸻

Vagonun içi, dışarıdan göründüğünden çok daha genişti.

Koridor boyunca koyu renk ahşap paneller uzanıyordu. Tavandaki küçük lambaların çevresinde ince cam süslemeler vardı. Koltuklar koyu yeşil kadifeyle kaplanmıştı. Pencerelerin kenarlarına küçük vazolar yerleştirilmiş, vazoların içine de beyaz çiçekler konmuştu.

Bir köşede, üzerinde ekmek kırıntıları bulunan küçük bir masa vardı.

Mina etrafa bakınırken burnunun ucuna bir şey dokundu.

Bir tüy.

Yukarı baktı.

Tavanın köşesinde küçük, yuvarlak bir yaratık oturuyordu. Gri renkliydi. İki minik kulağı ve kocaman siyah gözleri vardı. Bir kediye benziyordu ama kuyruğu pamuktan yapılmış gibiydi.

Mina kıpırdamadı.

Yaratık da kıpırdamadı.

Bir süre birbirlerine baktılar.

Sonra yaratık esnedi ve tavandan aşağıya küçük bir toz bulutu bırakarak koltuğun arkasına saklandı.

Mina gözlerini ovuşturdu.

“Uykusuzluktan halüsinasyon görüyorum.”

“Çoğu insan ilk başta öyle düşünür.”

Ses arkasından gelmişti.

Mina irkilerek döndü.

Koridorun sonunda genç bir adam duruyordu.

Üzerinde koyu lacivert bir üniforma vardı. Ceketinin düğmeleri altın rengindeydi. Göğsünün üzerinde küçük bir rozet parlıyordu. Koyu renk saçları alnına düşmüş, bir eli cebine girmişti.

Mina onu birkaç saniye inceledi.

Adam da onu.

“Yeni yolcu?”

Mina kaşlarını kaldırdı.

“Sanırım.”

“Sanırım mı?”

“Bu trene yanlışlıkla bindim.”

Adamın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“İlginç. Buraya gelen herkes yanlışlıkla biner.”

“Öyleyse insanlara doğru düzgün yol tarifleri vermelisiniz.”

“Bizim işimiz yol tarif etmek değil.”

“Peki işiniz ne?”

Adam elindeki küçük cep saatini çıkardı. Kapağını açıp saate baktı.

“İnsanları zamanında indirmek.”

Mina gözlerini devirdi.

“Biriniz de normal cevap verebilir mi?”

“Verebilirim.”

“Harika. O hâlde bu tren nereye gidiyor?”

Adam cebindeki saati kapattı.

“Şu anda bunu bilmeniz gerekmiyor.”

“Benim bilmem gerekiyor. Çünkü eve gitmek istiyorum.”

“Ev nerede?”

Mina bir an durdu.

“Şehirde.”

“Oldukça açıklayıcı.”

“Bakın, sizinle tartışmak istemiyorum.”

“Ben de istemiyorum. Ama sanırım bu konuda pek başarılı olamayacağız.”

Adamın yüzündeki ifade öylesine sakindi ki Mina, onunla tartışmanın gerçekten de yorucu olacağını anlamıştı.

“Adınız ne?” diye sordu.

“Ren.”

“Mina.”

“Biliyorum.”

Mina’nın yüzü değişti.

“Nereden biliyorsunuz?”

Ren, elindeki bilete baktı.

“İsminiz biletinizde yazıyor.”

Mina bileti arkasına sakladı.

“Bu çok tuhaf.”

“Bu trenin en sıradan yanı.”

Ren koridorun diğer ucuna doğru yürümeye başladı.

Mina arkasından seslendi.

“Bir dakika! Siz makinist misiniz?”

Ren durdu.

“Bir bakıma.”

“Treni siz mi kullanıyorsunuz?”

“Evet.”

“Kaç yaşındasınız?”

Ren yavaşça döndü.

“Bu sorunun yolculukla ne ilgisi var?”

“Yani… Bu kadar genç birinin böyle eski bir treni kullanması biraz garip.”

“Yirmi altı.”

Mina şaşırdı.

“Ben yirmi dört.”

“Bilgi için teşekkür ederim.”

“Ben sadece…”

“İyi yolculuklar, Mina.”

Ren arkasını döndü ve lokomotif bölümüne doğru ilerledi.

Mina birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

“Ne kadar sinir bozucu biri,” diye mırıldandı.

Tam o sırada koltuğun arkasındaki gri yaratık yeniden ortaya çıktı. Küçük patileriyle Mina’nın çantasına tırmandı ve başını çantanın açık kalan fermuarından içeri soktu.

Mina onu fark edince gülümsedi.

“Sen en azından daha arkadaş canlısısın.”

Yaratık cevap vermedi. Çantanın içinden bir kâğıt parçası çıkarıp ağzına götürdü.

“Hayır, onu yiyemezsin!”

Mina kâğıdı kurtarmak için eğildiğinde tren hareket etti.

Önce hafif bir sarsıntı oldu. Ardından tekerleklerin raylarla buluşan sesi vagonun içine yayıldı.

Tak… tak… tak…

Pencerelerin dışındaki ışıklar geriye doğru kaymaya başladı.

Mina camın yanına oturdu.

İstasyon yavaşça uzaklaşıyordu.

Bir süre sonra perondaki fenerler de kayboldu. Tren, karanlık bir tünelin içine girdi. Mina dışarıya bakmaya devam etti. Tünelin duvarlarında küçük ışıklar vardı. Bazıları yıldız gibi parlıyor, bazılarıysa suyun altında hareket eden ateş böceklerine benziyordu.

Bir süre sonra tünel sona erdi.

Fakat karşılarında şehir yoktu.

Pencerenin dışında geniş bir çayır uzanıyordu.

Yağmur dinmişti. Gökyüzü koyu mavi bir renge bürünmüş, ufukta kocaman bir ay yükselmişti. Çayırın ortasında küçük sarı çiçekler vardı. Çiçeklerin başları rüzgârla birlikte eğiliyor, aralarından minik ışıklar yükseliyordu.

Mina cama biraz daha yaklaştı.

“Buraya nasıl geldik?”

Yanındaki koltukta gri yaratık oturuyordu. Patilerini karnına çekmiş, dışarıdaki manzarayı izliyordu.

Mina, ilk kez o gece gerçekten sessiz kaldı.

Bir süre sonra vagonun kapısı açıldı.

Ren içeri girdi. Elinde iki küçük fincan vardı. Birini masaya bıraktı.

“Çay.”

Mina fincana baktı.

“Ben istemedim.”

“Ben de sizin için getirmedim.”

Ren diğer fincanı alıp karşı koltuğa oturdu.

Mina ona baktı.

“İki tane getirmişsiniz.”

“Fazladan.”

“Tabii.”

Fincandan yükselen buharın kokusu tarçın ve portakal kabuğunu andırıyordu. Mina istemeden elini uzattı. Çay sıcaktı.

Bir yudum aldı.

Güzeldi.

Hatta o kadar güzeldi ki bir süre bunu belli etmemek için fincanına bakmak zorunda kaldı.

Ren pencereden dışarıyı izliyordu.

“Bu trenin yolcuları nerede?” diye sordu Mina.

“Birazdan gelirler.”

“Başka insanlar da mı var?”

“Elbette.”

“Kim?”

Ren omuz silkti.

“Birbirinden farklı insanlar.”

Mina ona döndü.

“Ne arıyorlar?”

Ren’in bakışları bir anlığına değişti.

“Kimi sesini, kimi yüzünü, kimi de artık hatırlamadığı bir şeyi.”

Mina fincanını masaya bıraktı.

“İnsan hatırlamadığı bir şeyi nasıl arar?”

Ren ona baktı.

“İnsanlar bazen neyi kaybettiklerini bilmeden de aramaya devam ederler.”

Mina bu cümleyi düşündü.

Sonra gülümsedi.

“Çok güzel konuşuyorsunuz. Bunu önceden mi ezberlediniz?”

Ren’in yüzündeki ifade değişmedi.

“Her gece aynı soruları duyunca insan bazı cevaplar hazırlıyor.”

“Yani bu işi uzun zamandır yapıyorsunuz.”

Ren cevap vermedi.

Mina, onun pencereden dışarı bakışını izledi. Genç adamın yüzünde, az önceki alaycı ifadeden eser yoktu. Sanki dışarıdaki çayırda gördüğü bir şeyi hatırlamaya çalışıyordu.

Ama neyi?

Mina soracaktı ki tren yavaşlamaya başladı.

Uzakta küçük bir istasyon belirdi.

İstasyonun çatısında sarmaşıklar vardı. Peronun kenarında bir elma ağacı büyüyordu. Dalları o kadar alçaktı ki birkaç elma neredeyse trenin pencerelerine değecekti.

Ren ayağa kalktı.

“İlk durağımız.”

Mina da ayağa kalktı.

“Ben de inecek miyim?”

Ren ona baktı.

“Henüz değil.”

“Nasıl yani?”

“Biraz bekleyin.”

Tren durduğunda kapılar açıldı.

Peronda yaşlı bir adam bekliyordu.

Üzerinde kahverengi bir palto, başında eski bir fötr şapka vardı. Elinde küçük bir tahta bavul tutuyordu. Yağmur yağmıyordu ama adamın paltosunun omuzları ıslaktı.

Yaşlı adam vagona bindi.

Önce Ren’e baktı.

Sonra Mina’ya.

Bir süre sessiz kaldıktan sonra gülümsedi.

“Demek bu gece yeni biri var.”

Ren başını salladı.

“Öyle görünüyor.”

Yaşlı adam boş koltuğa oturdu. Tahta bavulunu dizlerinin üzerine yerleştirdi. Parmaklarıyla bavulun kenarını okşadı.

Mina merakla ona baktı.

“Affedersiniz, nereye gidiyorsunuz?”

Yaşlı adam gülümsedi.

“Bir sesin peşinden.”

Mina biraz daha yaklaştı.

“Nasıl bir ses?”

Adam gözlerini pencereye çevirdi.

“Eşimin sesi.”

Mina’nın yüzündeki ifade yumuşadı.

“Onu uzun zamandır duymuyor musunuz?”

“Çok uzun zamandır.”

“Vefat mı etti?”

Yaşlı adam cevap vermedi. Bunun yerine bavulunu açtı. İçinden küçük, eski bir müzik kutusu çıkardı. Kapağını kaldırdı.

Müzik kutusu çalışmadı.

Adam onu birkaç kez çevirdi. Fakat yalnızca küçük bir tıkırtı duyuldu.

“Bir zamanlar her gece bunu kurardı,” dedi. “Uyumadan önce. Ben de şarkıya eşlik ederdim. Sesim kötüydü. Çok kötüydü. Ama o gülerdi.”

Mina gülümsedi.

“Belki de bu yüzden seviyordu.”

Yaşlı adam başını salladı.

“Belki.”

Mina, adamın gözlerinin dolduğunu fark etti. Fakat yaşlı adam ağlamadı. Yalnızca müzik kutusunun kapağını kapattı ve iki eliyle bavuluna sarıldı.

Ren, kapının yanında durmuş onları izliyordu.

“Bir sonraki durakta ineceksiniz,” dedi.

Yaşlı adam başını kaldırdı.

“Orada mı?”

“Evet.”

“Onu duyabilecek miyim?”

Ren birkaç saniye sustu.

“Ne duyacağınızı bilmiyorum. Ama aradığınız şeyin sizi bulmasına izin verin.”

Yaşlı adam gülümsedi.

Sonra Mina’ya döndü.

“İyi geceler, genç kız.”

“İyi geceler.”

Tren yeniden hareket etti.

Yaşlı adam pencereden dışarı baktı. Birkaç dakika sonra küçük bir köyün ışıkları göründü. Tren yavaşladı. Kapılar açıldı. Yaşlı adam bavulunu aldı ve perona indi.

Mina onu izledi.

Adam birkaç adım yürüdükten sonra durdu.

Peronun ucunda, elinde şemsiye tutan bir kadın duruyordu.

Yaşlı adamın omuzları titredi.

Kadın ona doğru yürüdü.

Mina camın ardından onları izlerken yaşlı adamın dudaklarının hareket ettiğini gördü. Kadın da bir şey söyledi. Sonra ikisi birbirlerine sarıldılar.

Mina’nın boğazı düğümlendi.

Kadının yüzünü seçemiyordu. Ama yaşlı adamın yıllardır beklediği bir şeyi bulduğunu anlamak için yüzünü görmesine gerek yoktu.

Tren yeniden hareket etti.

Mina koltuğuna oturdu.

Bir süre konuşmadı.

Ren karşısına geçtiğinde ona baktı.

“Gerçek miydi?”

Ren kaşını kaldırdı.

“Neyin?”

“Az önce gördüğüm şeyin.”

“Ne gördünüz?”

“Yaşlı adamı. Kadını. Onun eşini.”

Ren, pencerenin dışına baktı.

“Belki.”

“Nasıl belki?”

“Her yolcu kendi gerçeğini bulur.”

Mina iç çekti.

“Siz gerçekten hiçbir soruya düzgün cevap vermiyorsunuz.”

Ren hafifçe gülümsedi.

“Yolculuk ilerledikçe alışacaksınız.”

Mina başını iki yana salladı.

Sonra cebindeki bileti çıkardı.

Kâğıdın üzerinde daha önce fark etmediği küçük harfler vardı.

Bileti ışığa doğru kaldırdı.

İsminin hemen altında bir tarih yazıyordu.

Mina’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Tarih, on iki yıl öncesine aitti.

Yıllardır hatırlamadığı bir güne.

Çocukluğundan kalan, zihninin en karanlık köşesinde saklı bir tarihe.

Mina parmağını kâğıdın üzerinde gezdirdi.

“Ren…”

Genç adam başını kaldırdı.

“Bu tarih ne anlama geliyor?”

Ren’in bakışları bilete kaydı.

İlk kez yüzündeki o rahat ifade tamamen kayboldu.

Fincanını masaya bıraktı.

“Onu nereden buldunuz?”

Mina şaşkınlıkla ona baktı.

“Az önce biletin üzerindeydi.”

Ren bileti eline aldı. Tarihi birkaç saniye inceledi. Sonra kâğıdı Mina’ya geri verdi.

“Bu mümkün değil.”

“Neden?”

Ren cevap vermedi.

Vagonun dışındaki manzara değişmişti. Çayırların yerini sık ağaçlar almış, ay ışığı dalların arasından süzülmeye başlamıştı. Uzaklarda, ormanın içinde küçük ışıklar hareket ediyordu.

Mina yeniden bilete baktı.

On iki yıl önce.

O gün ne olmuştu?

Neden bu tarihi hatırlayamıyordu?

Trenin tekerlekleri raylarda ilerlerken bir ses duyuldu.

Tak… tak… tak…

Mina başını kaldırdı.

Ren ayağa kalkmıştı.

“Biraz dinlenin,” dedi.

“Bir dakika. Bana açıklama yapmanız gerekiyor.”

“Şu an değil.”

“Ne demek şu an değil?”

Ren kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken durdu.

“Mina?”

“Efendim?”

“Bu gece gördüğünüz insanları unutmayın.”

Mina kaşlarını çattı.

“Niye?”

Ren ona baktı.

“Çünkü bu trene binen herkes bir şeyini unutmuştur.”

Bir an duraksadı.

“Ve bazı şeyleri hatırlamak, unutmak kadar zordur.”

Kapı kapandı.

Mina yalnız kaldı.

Pencereden dışarı baktı. Ormanın içindeki küçük ışıklar hâlâ hareket ediyordu. Bir tanesi ağacın dalına kondu. Sonra kanatlarını açarak yeniden havalandı.

Mina elindeki bileti çevirdi.

Arkasında tek bir cümle daha yazıyordu.

DÖNÜŞ BİLETİ YOKTUR.

Mina yavaşça başını kaldırdı.

Trenin ön tarafından uzun bir düdük sesi yükseldi.

Ve o gece ilk kez, eve gitmek için acele etmedi.