Uluyaz

Bazı yaralar cephede değil, insanın kendi zihninde açılır.Ve bazı savaşlar sessizce verilir… kimsenin duymadığı, kimsenin bilmediği yerlerde.Savaşlar yalnızca sınır çizgilerinde başlamaz; çoğu, insanın kendi iç sesinin en karanlık köşesinde parlar.Bir yanda kızıl harbin alevi, bir yanda kalplerin âmâ kalmış sancısı…Gecenin karanlığına doğan bir ateş misaliydi Uluyaz.Dostluğun, sadakatin ve ihanete gömülü hatıraların arasında yol alırken;gök kubbe şahit, toprak ise kefil oldu.Onların yürüyüşü yalnızca vatanın bağrında atan kahramanlığın nâreleri değildi;bir destanın farklı bedenlerde yaşayan soluklarıydı.Ay direndi, Güneş parladı;dağlara fısıldayan kurdun ulumasının ardında Uluyaz Laneti’nin esareti her bir bedende kendini yaşatmak üzere soluk buldu...