Antrasit

•Sonsuz bir antrasit denizine düşmüş gibiydim.

O kadar fazla renk eksikliği vardı ki, bir noktadan sonra yakalarındaki beyaz çipler bile grinin bir tonu gibi görünür olmuştu. Tüm çevremde bu aynı gri gökyüzü, duvarlar, beton zemin… Sadece antrasit, gri, neredeyse kararmış her şey. Gözlerim çoktan alışmıştı bu renksizliğe ama beynim, sürekli kaybolan bir şeyler arıyormuş gibi hissediyordu. Bir tür içsel boşluk.

Bazı geceler uyku tutmadığında, gözlerim açık tavana bakarken, sanki yıldızlar dans ediyor gibi görünürdü. O ışıltının sesiyle uykuya dalardım. Her yer duvardan, holden, karanlıktan ibaretken hem de. Çölde yolunu kaybetmek gibi. Susuz ve açsın. Sığınabileceğin bir yerin yok. Açıktasın. Yalnızsın ve gördüğün şey hep aynı.

Bir tür serabın içinde delirmemeye çalışıyordum sanırım. Zihnim nehrin yatağından boşanmış, suyun daha önce akmadığı yerlerde uğuldayan rüzgar gibi savruluyordu. Bazen hissettiğim tek şey karanlıkla bürünmüş bir yalnızlık, bazen de havada asılı kalan bir çığlık. Bir şeyleri kaçırıyor, bir şeyleri hissetmiyordum. Ama her ne olursa olsun, bir yol var gibi.

Bir yol, ben bulamasam da, birileri için var olmalı.

(Kapı kilidinin açılma sesi gelir. Ardından anons verilir.)

''Saat 09:00. D12 kapısı açıldı.

Denetmeninizi bekleyiniz.

Sonrasında;

Eğer bir işiniz varsa işinize, eğitiminiz varsa lütfen eğitiminize gidiniz. Hasta iseniz kırmızı düğmeye basınız. 12 saat sonra kapınız kapanacaktır.

Burada geçirdiğiniz süre: 487 gün

Kalan süreniz: belirsiz. İyi günler dileriz.''

Dışarıdaki hayatımı düşününce, burası benim için mezar öncesi randevusu gibi. Oradayken de yok olmayı bekliyordum.

Her şey bir kayıp, her şey bulanık. Bir gün uyandığımda, sadece sıfırdan başlamak vardı önümde. Sıfırdan başlamak. Sıfırlanmak.

Ama burada ne zaman çıkacağım belli değildi. O yüzden belki de gelmek istediğim yer burasıydı. Yalnızlık, kaybolmuş bir kimlik.

Yaptığım bir hata beni buraya kadar getirdi. Nerdeyse 500 gün önceydi. Anlamı kalmayan bir güne uyanmak zorunda bırakılmıştım. Koltuğun ucundan parlayan üç adet kül dolu kavanoza bakıyordum. Astigmatım ve uyku sersemliğim yüzünden net göremediğim üç adet kavanoz. Annem. Babam. Eşim. Her biri için bir nokta, evet. Çünkü her biri için bambaşka bir hikayem vardı ve aynı gün bitivermişti. O gün sanki bir film karesi gibiydi, donmuş ve hiç yaşanmamış gibi. O kadar basit, o kadar tekdüze. Şimdi ise bu çeyrek asırlık hayatta kimse bana, “Nasılsın?” diye sormuyor, kimse bana ‘yaşadığın anı hatırlıyor musun?’ demiyor.

O zamana kadar hiç mermi yememiştim. Hiç araba çarpmamış, herhangi bir yerimi kırmamıştım bile. Ama o gün her birini deneyimledim. Sanki, sanki bir şeyler benim dışımda gelişiyordu ve ben sadece oradaydım. Düşecek bir yer bulamamıştım, belki de kalacak bir yerim yoktu. Sadece bir an, bir karar anıydı her şey. Bir hayaletin, anıların ortasında kalmak gibi.

(Denetmen gelir.)

''Günaydın.''

''İnsanları neden sevmediğimi biliyor musun? Çünkü hiçbir zaman ne konuşacaklarını bilmezler. Ne zaman susacaklarını da.''

''Bu gün eğitimin var. 1 saat sonra görüşürüz.''

''Bu stabilde olalım.''

Burada yaş aralığı on üç yirmi beş arası. Her gün eğitim için ana bina bahçesine gidiyordum. Eğitmen olarak. Kabul etme nedenim çocuklar olmuştu. Her şeyden habersiz, bu toz yığını görünümlü binada en kısa kalacak olanın bile 2 yılı vardı. Çıktıkları zaman çok tehlikeli, bir o kadar da yeniden başlayacakları bir yaşta olacaklardı. Zaten bu bina, onlara her gün aynı boşluğu öğretiyordu. Eğitim, bir tür hayatta kalma dersiydi.

Bu yüzden bu eğitimi almak zorundal

ardı.

Gerçek Dünya eğitimi.