0.5

Mehmet- Sadece iki yatak var.
Zeynep- O zaman çözüm basit. Sen Buğra’yla, ben de Efsun’la yatacağım
Mehmet- Iyy ben bu camışla aynı odada bile yatmam!
Zeynep- Bana ne?
Efsun- Hadi diyelim oldu. Lan bana bu meymenetsiz düşüyor aq!
Dedi Mehmet’i göstererek.
Mehmet- Ben sana bayılıyorum sanki!
Efsun- E ne olacak başka?
Mehmet- Gel o zaman Efsun hanım, burası öyle fındık fıstık atmaya benzemez!
Kolundan tuttu ve sürükleye sürükleye götürdü. O ikisi gittiğinde Zeynep ve Buğra yalnız kaldı. Zeynep panikle tavuk gibi koşarken duvara toslayacağını fark etmemişti. Tam kafasını sertçe vuracakkken Buğra, Zeynep’in alnına elini koydu ve kafasını çarpmasını engelledi.
Zeynep- Teşekkürler
Buğra- Rica ederim
Zeynep’in başı dönüyordu. Ayakları tutmadı ve ardından gözleri kapandı. Düştüğü yer ise… Buğra’nın kucağıydı.
~•~•~•~•~•~
Zeynep uyanmıştı. Sağına baktı ilk önce, ardından soluna… Buğra oradaydı. Onun yanına uzanmış yatıyordu. Zeynep yabancı evdeydi bu yüzden kalkıp gitmeye utanmıştı. Canı sıkıldığı için Buğra’yı izlemeye başladı. Bir süre sonra Buğra’nın gözleri açıldı ve Zeynep’e baktı. Buğra tam elini Zeynep’in saçlarına götürürken içerideki çığlık tüm herşeyi bozdu.
Efsun- Aaaaaağ