0,2

Birkaç ay sonra;
Efsun-Zeyneeeeğp şarj aletim nerede?
Zeynep-Ne bileyim Efsun! Nereye koyduysan oradadır.
Efsun- Ya benim annem bu kadar laf atmazdı bana ya.
Zeynep- şşhhh! Rahmetlinin arkasından konuşulmaz.
Efsun- puahaha! Tamam, peki.
Zeynep- Hadi gidelim artık.
Efsun- Gidelim.
Zeynep, anahtarını aldı siyah, deri, kısa ceketini giydi ve sürücü koltuğuna oturdu. Efsun da tam yanına yerleşti. Kafeye vardıklarında bir masa gözüne çarptı Zeynep’in işaret parmağıyla orayı gösterdi.
Zeynep-Şuraya geçelim
Efsun-Tamamdırr.
Yanlarına gelen iki canlıyı fark etmediler
Mehmet- Bro? Burası bizim masamızdı sanki?
Buğra- Aynen! İki dakika tuvalete gittik hemen kapmışlar.
Mehmet- Hey!
Kızlara doğru yönelip yürümeye başladı.
Efsun- Ne var?!
Mehmet- Burası bizim masamız.
Zeynep-Napim?
Mehmet ve Buğra karşılarına oturdu. Hâlâ kavga ediyorlardı ancak aynı zamanda tanışmışlardı.
Zeynep- Karşımıza oturdunuz, tanıştınız daha ne istiyorsunuz bizden?
Buğra- Bir şey istemiyoruz. Zaten yetti bu kadar kavga.
Zeynep ve Efsun birbirlerine baktı. Gözlerinden ‘garip hissediyorum’ demeyi bulmuşlardı adeta.
Zeynep- Neyse!
Sessizliği tabii ki Zeynep bozmuştu. Ayağa kalktı ve Efsun’u kaldırdı. Mehmet, Efsun’un kolundan tutup numarasını söyledi.
Zeynep ve Efsun park yeri yok diye uzağa park etmişlerdi arabayı. Tam yolda şakalaşarak gidiyorlardı ki arkalarında biri olduğunu fark ettiler. Sarhoştu bu adam. Büyük ihtimalle iyi lokma bulduğunu düşünüp seviniyordu. Zeynep boks yapmayı biliyor olmasaydı. Ancak eğer direkt olarak vursaydı bu garip karşılanırdı.
Zeynep- Efsun…