Rüyanın Ardındaki Yabancı

İnsanlar ölümü nasıl görürdü? Ölüm insanlara nasıl bir duygu getirirdi? Bir insanın ölmesi, geride kalan onca insana nasıl duygular katardı; bunları hiç düşündünüz mü? Bir insanın ölümü, onlarca kişiyi birden koyu bir hüzne boğardı. Kimi en yakın arkadaşını, kimi ise canından çok sevdiği birini kaybederdi.
Bazı ölümler ise acınasıydı. Hem de öyle böyle değil, tarifsiz bir acınasıktı bu. Kim acınmak isterdi ki? Her koşulda, başkalarının merhamet dolu acıma duygusunu hissetmek, yokluktan bile daha berbattı.
Celeste, onca insanın kalbindeki bu derin sızıları görmüştü. Hayatını yitiren her insanın son bakışındaki o saklı duyguyu, gözlerinin katmanlarında okumuştu. Bir insanın göz bebeğinde ömrünün özeti, yaşadığı tüm pişmanlıklar ve korkular apaçık bellidir. Celeste de ne yazık ki bunları hem görüyor hem de ruhunda sonuna kadar hissediyordu. Bazen hissettiği bu yoğun acı canını öyle çok yakıyordu ki, adeta nefesi kesiliyordu. Geçmişte geçirdiği esrarengiz bir kaza sonucu bu lanetli hale gelmişti; sebebini hiçbir zaman tam olarak anlayamamıştı ya da belki de gerçekle yüzleşmek istememişti.

— Ölümü gören kız... diye fısıldadı adam, sesi rüyanın en ücra köşesinden geliyormuş gibi yankılanıyordu.

Celeste, rüyanın etkisinden sıyrılamamanın verdiği şaşkınlıkla kaşlarını çattı.
— Anlamadım?

— Sana ''ölümü gören kız'' demiyorlar mı? Dedi adam, yüzünde alaycı değil ama oldukça rahatsız edici, ezbere bir ifadeyle.

— Bilmem, öyle mi diyorlar? Derken Celeste'nin sesi titriyor, gördüğü kabusun soğukluğu hala teninde geziniyordu.

— Evet, öyle söylüyorlar; ölümü gören kız.

Karşısındaki bu tuhaf adamın rahatlığı Celeste'nin sinirlerine dokundu. Savunma mekanizması olarak alaycı bir gülümsemeyle karşılık verdi:
— Çok komikmiş.

Adamın gözlerindeki o delip geçen bakış bir an olsun sabitleşmedi.
— Komik olan ne?

— Bana ''ölümü gören kız'' demeleri. Ölümü görmek güzel bir şey mi ki bana bu lakabı uygun görmüşler?

Adam, soruyu sakin ama bir o kadar da buz gibi bir ses tonuyla yanıtladı: — Bilmem, güzel mi?

Celeste, karşısındaki yabancının bu bilmece gibi konuşmasından sıkılarak dikleşti. Gözlerini adamın gözlerine dikti:
— Sana sormalı... Aslında sen kimsin?

Adamın dudaklarında hafif, acı bir kıvrım belirdi.
— Hiç kimseyim.

Celeste, aldığı bu kaçamak yanıtla gerildiğini hissederek şüpheyle yineledi: — Hiç kimse mi?

— Evet, dedi adam, zihninin derinliklerine gömülmüş bir sesle, ben bir hiç kimseyim, ölümü gören kız.

Celeste, adamın sarf ettiği bu son cümlelerin ardından ani bir ürpermeyle uykusundan sıçradı. Alnı ve yüzü soğuk terler içindeydi, kalbi göğüs kafesini dövüyordu.
O kimdi? Diye geçirdi içinden, Bana neden "ölümü gören kız" diye seslenmişti birden?
Celeste bu düşünceleri boşverip yatağından kalkar daha sonra bir duşa girip 25-39 dakika kadar duş aldıktan sonra gardılob'un olduğu tarafa geçer. Üzeri için dantel bordo renginde bluz seçer, altına o tonlarda pileli bir etek, bordo renkte ama eski tarzda bir bot seçer, bordo renkte kurdeleli saç tokası seçip giyinir ve çantasını alıp evden çıkar. O sırada karşı evde birini görür birden göz göze gelirler ve o adam Celeste'de tuhaf bir hissiyat uyandırır ama adama bakmadan oradan ayrılıp gider sadece kafasındaki düşünceler allak bullak etmişti onu.
O adam kimdi büyük ihtimalle mahalleye yeni taşınan biriydi fakat Celeste'nin içindeki içindeki hissettiği şeyler daha fazlasıydı sanki huzursuz olmuştu sebebini ise anlamamıştı bile ya da anlamıştı hissettiği şey bir ruhun içinde yaşadığı çelişkiler miydi yoksa daha farklı şeyler miydi? Adama baktığında ilk gördüğü şey arkasında olan bir ruhun izi ama hangi ruhun izi bilinmezdi. Bunları düşünmek Celeste'nin beynini daha çok yakıyordu açıkçası.