İlk Bakışın Eşiğinde

Ölüm bazen bizim korkularımız olur. Ölmek insanların korkusu mudur? Öldüğümüzde nereye gideceğimizi tam olarak bilmiyoruz bazılarına göre Cennette bazılarına göre Cehenneme gideceğiz. Birde Araf var tabi bizim nereye gideceğimizi bilmemek daha korkutucu hale geliyor. Bazen ölümün nasıl bir his olduğunu düşünmek korkutucu olsa da bunun ciddiyetini düşünmek daha farklıdır.
Salvatore ölümünden sonra birçok şeyle yüzleşmiştir. İnsanlar öldükten sonra nereye gittiğini görmüştür. Ayrıca hep burada mı kalmalıydı yoksa bir karar mı vermeliydi? Bunun cevabını bilemiyordu en sonunda bir karar vermiş ve azrail olabilmek için sınavlara girecekti. En sonunda azrail olabilmek için birçok sınava girmeye maruz kalmıştır.

Sonbaharın solgun ve melankolik güneşinin eski binaların cephelerine hüzünle vurduğu bir gündü. Salvatore, yeni hayatına ev sahipliği yapacak olan o eski sokağın dairesine taşınmaya karar vermişti. Üstünde Viktorya gotik ve dark romantik tarzının o ağır, asil dokusunu yansıtan kahverengi boğazlı bir kazak, yüksek yakalı, yerlerde süzülen siyah uzun bir palto vardı. Bedeni saran dar kesim kahverengi kumaş pantolonu ve ayağındaki siyah deri botları, onun bu dünyayla olan mesafesini adeta tescilliyordu. Aksesuar olarak cebinde her an akıp giden zamanı hatırlatan gümüş bir cep saati taşıyordu; fakat asıl sırrı boynundaydı: Yalnızca onun görebildiği, tenine kazınmış gibi duran ve etrafa silik bir mühür yayan o gizemli damga.
Eşyalarını taşıma nakliyesinin telaşı içinde, kaldırımda soluklanırken karşı dairenin ahşap kapısı gıcırtıyla açıldı. O an, oradan çıkan genç bir kızla göz göze geldi. Salvatore, kızın duruşunda, bakışlarında buraya ait olmayan, adeta başka bir boyuttan süzülüp gelmiş gibi duran farklı bir hava sezdi. Kızın üstündekiler anında dikkatini çekti; bordo rengin en asi tonlarını barındıran kıyafeti, dark academia ve gotik romantik akımının kusursuz bir yansımasıydı. Bu tekinsiz uyum Salvatore'un gözlerini birkaç saniye daha orada kilitli tuttu. Kız, üzerindeki bakışları hissetmiş gibi sessizce gözlerini kaçırdı ve ağır adımlarla uzaklaştı.
Akşamın alacakaranlığı sokağın üzerine gotik bir tül gibi serildiğinde, Salvatore da evinin dağınıklığını büyük ölçüde toplamıştı. O kasvetli ama huzurlu sessizliği, kapının çalınmasıyla bozuldu. Gelen, dostu Alessandro’ ydu. İçeri adımlarını atar atmaz etrafı inceleyen Alessandro, memnuniyetle ıslık çaldı:
— Evin düzeni ne güzel olmuş, dedi, gözlerini odadaki antika detaylarda gezdirerek.
Salvatore, elindeki son kutuyu da kenara bırakırken yorgun bir tebessümle yüzüne baktı:
— Öyle mi dersin?
— Evet, bayağı iyi olmuş. Eline sağlık.
— İyi bakalım, diye mırıldandı Salvatore, sesindeki o ağırlığı gizlemeye çalışarak.
Alessandro, dostunun üzerindeki o tuhaf, görünmez yorgunluğu ve dalgınlığı sezmekte gecikmedi. Adımlarını Salvatore'a yaklaştırıp kollarını göğsünde kavuşturdu:
— Salvatore, neyin var senin bakalım? Yüzün hiç iyi almıyor.
— Hiçbir şeyim yok.
— Emin miyiz bir şeyin olmadığına? Çünkü yüzün öyle söylemiyor dostum.
Salvatore, derin bir nefes alarak pencereye yöneldi; dışarıdaki karanlık sokağa bakarken zihni hâlâ gündüz gördüğü o kızdaydı.
— Bugün eşyaları taşırken karşı evden bir kız çıktı, dedi fısıltıya benzer bir sesle.
— Eee?
— Bu kızda bir şey sezdim.
Alessandro, duydukları karşısında alaycı ama meraklı bir gülümsemeyle kaşlarını kaldırdı:
— Karşı evde bir kız gördün ve onda bir şey sezdin, öyle mi?
— Öyle, Alessandro.
— Salvatore, tanımadığın bir kızda ne sezebilirsin Tanrı aşkına? Daha adını bile bilmediğin biri.
— Onu da anlasam. Kızda çok değişik bir aura vardı.
— Değişik bir aura vardı, öyle mi?
— Evet.
— Ne gibi bir aura? Anlat da bilelim.
— Değişik bir aura işte... Kelimelere dökemiyorum.
— Tamam da, bu auraya bir anlam veremiyor musun? Neden seni bu kadar sarstı?
— Evet, bir anlam veremiyorum açıkçası. Zihnimi tırmalayıp duruyor.
Alessandro, dostunun bu inatçı ve esrarengiz hali karşısında dayanamayarak omuzlarını silkti ve kestirip attı:
— O zaman kızla bir yakınlık kur.
Salvatore, irkilerek başını çevirdi; gözlerinde hem bir şaşkınlık hem de hafif bir panik dalgası belirdi:
— Ne yapayım? Ne yapayım dedin sen?
— Kızla bir yakınlık kur diyorum.
— Nasıl kuracakmışım? Yoldan geçen birine selam verir gibi mi?
— Onu da ben mi söyleyeyim, Salvatore?
— Bir zahmet! Sonuçta "yakınlık kur" diyen sensin; sen söylemeyeceksin de kim söyleyecek acaba?
Alessandro, dostunun bu çocuksu direnci karşısında kahkahasını tutamadı:
— Salvatore...
— Ne, "Salvatore"? Benden durup dururken bir kızla konuşmamı istiyorsun!
— Evet! Sanki hayatın boyunca hiç kızla konuşmadın da... Alt tarafı birkaç kelime edeceksin.
Salvatore, bir an duraksadı; geçmişin, arafın ve o ağır sırların gölgesi zihninden geçerken yutkundu. Gözlerini dostunun kararlı bakışlarına dikti:
— Konuştum... ama bu başka.
— Eee, o zaman sorun ne?
Salvatore, derin bir soluk vererek pencereden sokağın karanlığına, kızın gözden kaybolduğu noktaya doğru baktı. İçindeki o tuhaf çekimi bastırmaya çalışarak başını salladı:
— Yani... onunla konuşayım, öyle mi?
Alessandro ciddiyetle onayladı:
— Aynen öyle, dostum. Önce bir merhabayla başlar her şey.