Görünmeyen Kadraj

Ölüm neydi? Ölüm bize nasıl hisler gösterirdi? Bir sevdiğiniz insanın ölümünü görmek veya tanımadığınız bir insanın ölümünü görmek sizde ne gibi bir hisse sebep olurdu, bunları hiç düşündünüz mü? Hayatınızdan sevdiğiniz birinin ellerinden kayıp gitmesi...

Celeste uzun zaman önce yaşadığı bir kaza sonucu ailesini kaybetmişti, üstüne ise hayaletleri görmeye başlamıştı. Kim tanımadığı insanların ruhlarını görmek ister ki? Celeste tanımadığı insanların ruhlarını görebiliyordu. Peki, bu ruhlar neden Celeste'nin peşini bırakmıyordu? Ölümü görmek en kötü şeylerden biriydi bence; gerçekte görmediğin insanların hayaletini görmek... Deseler sen ölümü göreceksin, "Saçmalama!" veya "Haydi oradan!" dersiniz değil mi? Bence de haydi oradan, ölümü görmek kim, biz kim!

Celeste hayatı boyunca her şeyi kendine adamış biriydi. Yıllar önce yaşadığı bir olay onu tamamen değiştirmişti açıkçası. Uzun zaman önce geçirdiği bir kaza sonucu hayaletleri görmeye başlamıştı. Hayaletleri görmek onu biraz korkutsa da bir süre sonra alışmıştı buna. Şimdi hayatını normal şekilde yaşamaya çalışıyordu.

Gece yarısına yaklaşırken, apartman dairesinin loş oturma odası dışarıdaki sonbahar rüzgarının uğultusuyla doluydu. Pencere camlarına vuran hafif yağmur damlaları, içerideki cılız lamba ışığıyla birleşerek duvarda hüzünlü gölgeler dans ettiriyordu. Masanın üzerinde duran tütsünün tatlı, yoğun kokusu odayı sarmıştı.

Isabella, çalışma masasının başında, önündeki açık deri kaplı deftere hızlı notlar alırken başını kaldırdı. Gözlerinde mesleki bir merakın ve gazetecilere mahsus o keskin pırıltının heyecanı okunuyordu. Karşısındaki koltuğa büzüşmüş olan Celeste ise elleriyle tuttuğu sıcak kupanın buharını izliyor; yorgun ve dalgın yüzüyle odanın en karanlık köşesine diktiği bakışlarını bir türlü başka yere çeviremiyordu. Sanki odada ikisinden başka, yalnızca onun görebildiği üçüncü bir varlık daha vardı.

Sessizliği bozan, Isabella’nın pürüzsüz ve kararlı sesi oldu:

— Celeste!

Celeste, daldığı yerden irkilerek başını hafifçe arkadaşına çevirdi. Sesindeki o yumuşak, bıkkın ama şefkatli tınıyla mırıldandı:

— Efendim Isabella?

— Sana bir şey soracağım.

Isabella’nın yüzündeki o kurnaz tebessümü sezen Celeste, yavaşça kupasını masaya bıraktı.

— Ne soracaksın bana?

— Biliyorsun, ben bir gazeteciyim.

Celeste yorgun bir tebessümle dudaklarını kıvırdı. Gözlerindeki hüzün, bu hafif alaycı tonun altında eziliyordu.

— Arkadaşım olduğun için bunu biliyorum.

— Doğru, bilmesen ayıp olurdu zaten.

— Değil mi? Ee, bana ne soracaksın?

Isabella, öne doğru eğilip ellerini masada birleştirdi. Heyecanını gizleyemeyen bir ses tonuyla konuştu:

— Gazetecilik yapmadığım vakitler bir blog yazıyorum.

Celeste, kaşlarını hafifçe havaya kaldırarak kollarını göğsünde kavuşturdu.

— Evet, peki blog yazman ile benim ilgim nedir acaba?

Isabella'nın yüzündeki merak, anında şaşkınlığa ve ardından derin bir gerginliğe bıraktı yerini. [Not: Metninde bu kısım Celeste'ye aitti ancak akış gereği Isabella'nın yüz ifadesi olmalı] Gözleri istemsizce odanın köşesine kaydı.

— Benim ile ilgili olacak, doğru mu anladım?

— Çok doğru anladın güzelim. Daha doğrusu, tuhaf şeyler yaşayan insanlarla konuşup bir blog içinde yazıyorum.

Celeste alaycı bir nefes vererek başını iki yana salladı.

— Tuhaf şeyler yaşayan... Öyle benim gibi hayaletleri gören insanlar gibi mi?

— Bir nevi öyle diyebiliriz.

— Bir nevi öyle mi? Bence direk öyle, Bella.

Isabella, arkadaşının üzerindeki gerginliği dağıtmak istercesine yumuşak bir ses tonuyla gülümsedi.

— Celestem, güzelim, evet hayaletleri görmen bayağı tuhaf, fakat blogda paylaşırsam sence nasıl olur?

Celeste’nin yüzündeki o yumuşak ifade bir anda sertleşti; gözlerinde beliren gölge, odadaki loş atmosferi bile bastıracak kadar ağırdı.

— Çok kötü olabilir. Hayaletleri gördüğüme kim inanır hem?

Isabella, kararlı bir ifadeyle lafa girdi:

— Ben inanıyorum.

Celeste acı bir tebessümle başını salladı. Sesi titriyordu ama içinde bastırmaya çalıştığı öfke de hissediliyordu.

— Senin inanman fayda etmiyor. Ölümü görmek nasıl duygu, biliyor musun?

Isabella’nın yüzündeki hevesli ifade yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Sesini alçaltarak cevap verdi:

— Bilmiyorum, işte bunu da senden duymak istiyorum. Anlat, ölümü görmek nasıl bir duygu?

Celeste ellerini yüzüne kapatıp derin bir soluk aldı. Omuzları, taşıdığı yükün ağırlığıyla biraz daha çökmüştü.

— Çok kötü bir duygu, Bella. Ölümü görmek çok kötü.

— Tahmin edebiliyorum.

Celeste ellerini yüzünden çekip buz gibi bakışlarını Isabella’ya dikti. Sesindeki isyan, odadaki havanın sıcaklığını bir anda dondurmuştu.

— Tahmin edemezsin! Ölümü görmek çok kötü bir şey, Isabella. Sanki ruhun çekiliyor... İnsanların ölümü üstüne bir de hayaletlerini görmek çok zor.

Isabella, arkadaşının bu savunmasız anını yakalamış olmanın verdiği gazetecilik refleksiyle bir adım daha yaklaştı.

— Peki, bu zorlukları aşabildin mi?

Celeste bir an duraksadı. Arkadaşının gözlerindeki o sorgulayıcı ifadeyi fark edince yüzünde buruk ve alaycı bir gülümseme belirdi.

— Ne o, canım arkadaşım? Benimle röportaj mı yapmaya çalışıyorsun?

Isabella hiç bozuntuya vermeden hafifçe omuz silkti:

— Belki de.

— Belki ne, tüküreyim emi!

Isabella kahkahasını bastırmaya çalışarak masaya doğru eğildi:

— Olur.

Celeste gözlerini tavana dikip sabır diler gibi derin bir nefes aldı ve sessizce mırıldandı:

— Sabır ya sabır...