The Guardians Of World kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. Bölüm "Nerdeyim ben?"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm "Nerdeyim ben?"
  1. 1 1. Bölüm "Nerdeyim ben?"1.313 kelime · Okuduğun bölüm

"Durun bir saniye! Bir yanlışlık yapıyosunuz! Ben bir şey yapmadım bırakın beni! Imdaat!"
Birisi kolumu tuttu, sakinleştirici iğneği yaptı ve sonrasını hatırlamıyorum...

1 Eylül 2022
Bugün sonunda okullar açılıyordu, ne harika ama sıkıcı bir okul yılı daha. Lise ikincı sınıf, ya en güzel ya da be berbat okul senesi olacaktı. Üstelik doğum günüme sadece altı gün kaldı. Uykulu bir halde yatağımdan çıkıp duşa girdim ve hazırlandım. Kahvaltı için salona gittiğimde annem kahvaltıya oturmuş beni bekliyor bir yandan kardeşime tabak hazırlıyordu.
"Günaydın Rushman ailesi bugün nasılız bakalım?"
Annem beni görünce gülümsedi.
"Vay vay, okulun ilk günü için fazlasıyla enerjiğiz herhalde?"
Ne demezsin, oldukça verimli bir gün olacağına eminim, kendi kendime bunu düşünüp anneme gülümsedim ve ekledim.
"Evet, umarim öyle olur. Değil mi Küçük Sebastian?"
Onunla dalga geçmeyi hep severdim ama sekiz yaşında olduğu için ona bebek gibi davranmamdan nefret ederdi.
"Kaç defa söyleyeceğim bana böyle davranma diye Mia?"
"Hadi ama ben senden sekiz yaş büyüğüm oyüzden istediğimi söylerim ve bana abla demen gerekiyor."
"Sen öyle san Mia Rushman! Ancak rüyanda."
"Pekala pekala sabah sabah istediğim tek şey sinirlerimi bozman. Ben okula gidiyorum anne orda atıştırırım zaten ilk günden geç kalmak istemiyorum. Görüşürüz"
"Tamam tatlım iyi dersler, ama gitmeden şu pankeki de al. Sana en sevdiğin çikolatalı dürümden yaptım."
"Süper en sevdiğim, sizi seviyorum."
Ikisininden yanağından öpüp krep dürümümü alarak evden çıktım ve kulaklığımı takıp en sevdiğim şarkıyı dinlemeye başladım.
*Taylor Swift – Shake it up*
Okula vardığımda en yakın arkadaşlarımla sarılıp hasret giderdikten sonra sınıfa girdim.
"Kızım biliyor musun bu yıl sınıflar değişiyormuş hepimiz farklı yerlere dağılıyoruz çok üzücü bu!"
Dedi Emma, bunu duyunca hayal kırıklığına uğramış gibi hissettim.
"Ne diyorsun ya? Ciddi olamazsın!"
Diyebildim sadece. Anlaşılan bu, en yakın arkadaşlarımdan uzakta ve zorlu bi dönem olacaktı.
Hannah, Emma'nın ikiziydi üçümüz yakın arkadaştık. Ama o bu duruma çok da sıkılmış gibi gorünmüyordu.
"Hadi ama abartmayın, aynı okuldayız sonuçta ders aralarında buluşuruz. Hem dedikodu yapmak daha kolay olur farkli farkli insanlar tanımış olacağız."
Diyerek havayı dağıtmaya çalıştı bizim için.
"Ama ben ikizim olmadan yapamamm!"
Dedi, Emma en dramatik haliyle.
"Hadi ama, Hannah haklı bu kadar dramatik olmaya gerek yok. Hem belki biz yine aynı sınıfa denk geliriz? Belli mi olur? Hadi gidip öğrenelim."
Dedim ve onları peşime takıp amfi toplantı salonuna doğru gittik. Herkes orada toplanmıştı ve profesörler yeni sınıf listelerini oluşturmaya çalışıyordu.
Bu yıl okulda farklı yüzlerde vardı, aynı kişilerde. Şöyle bir göz gezdirdim etrafa oturduğum yerden ve oldukça heyecanlıydım. Tüm bu seramoni sona erdiğinde sınıflarımıza gittik, neyse ki Emma ve Hannah yine ayrılmamışlardı ama benim için durum farklıydı. Bu sınıfta tanımadığım bir sürü kişi vardı. Etrafa bakıp onları incelerken bir yandan da oturacak bir yer aradım kendime, insanlarla fazla göz göze gelip başıma bela almak istemiyordum ilk günden. Burada ki tipler oldukça garipti ama iyi olanlarda vardı. Içlerinden tanıdığım tek kişi geçen sene aynı sınıfta olduğumuz Rus kız Kateryna'idi. Onu pek tanımıyordum ama zeki bir kızdı özellikle de fizik, kimya ve matematikde. Tek başına oturuyordu. Ve hemen yanında tek kişilik boş sıra vardı. Pek yer aramadan hemen oraya gidip oturdum.
"Merhaba."
Başını kaldırıp o buz gibi mavi gözleriyle bana baktı.
Bana mı demişti? Ilk başta pek üstüme alınmadım sonra ona bakıp karşılık verdim gülümseyerek.
"Merhaba."
"Bana birini hatırlatıyorsun"
"Öyle mi?"
"Eski bir arkadaşımı."
"Anladım..."
Konuşmayı pek uzatmadım önüme dönüp defterimle ilgilendim bir şeyler karalamaya başladım, derken bir süre sonra profesör geldi ve ders başladı. Neyse ki henüz ilk gün olduğundan pek ders işlenmedi, daha çok tanışma, hazırlık falan filan derken geçti. Öğle yemeği vakti geldiğinde defterlerimi dolabıma koyup yemekhaneye doğru yol aldım. Tam o sırada koridorda Lorenzo ile karşılaştım. Tabii ki okulun popüler bir öğrencisiydi, yakışıklıydıda ama bir o kadar da baş belasıydı. Ama o bu sene daha farklıydı, özellikle de onu herkese karşı kışkırtıp dolduran aptal kız arkadaşı Vivienne'dan ayrıldığından beri. Yani duyduğum kadarıyla bu yaz ayrılmışlar ve Vivienne sonunda okuldan ayrılıp Fransaya gitmiş. Bu sene biraz daha rahatız gibi görünüyor şimdi ise bütün kızlar onun peşinde ama o hiç birine yüz vermiyor. Yanından geçerken gözleri bir anda benim üzerimde takılı kaldı ve hafifçe sırıtıp gitti. "Bu neydi şimdi?" Dedim kendi kendime. Ama çok da önemsemedim. Yemek yerken gözlerim bizim ikizleri aradı, onlar çoktan yeni sınıflarına adapte olmuş arkadaşlarıyla beraber oturup yemek yiyorlardı. Yanlarına gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken hafif fresh bir parfüm kokusu geldi burnuma ve bununla birlikte sarışın bir kız oturdu yanıma. Bu sınıfta ki Kateryna'idi. Neden her yerde denk geliyoruz ki? Ne garip. Tekrar merhabalaştık ve yerimden kalkmaktan vazgeçtim yemeğimi yemeğe ve ara da bir de onunla sohbet etmeye devam ettim. Gün akıp giderken nihayet okul bitti ve hepimiz eşyalarımızı toplayıp evlere dağıldık. Bugün kızlarla pek vakit geçiremediğimiz için yarına sözleştik. Bende onlara veda edip yine kulaklığımı taktım müzik dinleyerek evin yolunu tuttum. Geçerken marketten mama alıp kedilere biraz mama verdim. Her şey normaldi ama izlendiğimi fark etmemiştim bile. Sokağı döndüğüm sirada siyah, özel plaka bir minıbüs yanımda durdu. Sanki devlet aracı gibiydi. Ben fark ettiğim anda adımlarımı hızlandırdım arkama baktığımda takim elbiseli iki adam iniyordu, bunlarda kimdi? Panik oldum ve koşmaya başladım.
"Bu o, kaçıyor yakalayın!"
Bu da ne böyle? Devlet adamları beni mi arıyordu? Bu çılgınlık hızlı hızlı koşarak sokağı döndüğüm sırada birisi kolumu tuttu ve kafama siyah bir torba geçirdi. Ve ellerimi arkadan bağlayıp beni duvara yasladı. Neyse ki çok uzun bacaklarım sayesinde her ne kadar dövüşten çok anlamasam da bir iki tekvando taktiği biliyordum ve hızli bir tekme hareketiyle adamı uzaklaştırıp kafa attım ve ondan uzaklaşmayı başardım ama önümü göremediğim için koşmaya çalışırken düştüm ve diğer adamlar gelip beni yerden kaldırıp omuzlarimdan tutarak minibüse bindirdiler. Cok karanlıktı ve sesimi duyurmaya çalışmak zordu ama yine de çok korktuğum için canım pahasına bağırıyordum!
"İMDAT! BIRAKİN BENI BIR YANLIŞLIK YAPIYORSUNUZ BEN BIR ŞEY YAPMADIM MASUSUMUM! BIRAKIN BENI! NEREYE GÖTÜRÜYORSUNUZ?!"
Ama hic biri işe yaramiyordu, ben çok fazla hareket ettiğim için sonunda biri boynumu tutup bir iğne yaptı, canım acımıştı ve çığlık attım. Resmen kaçırılıyordum ve bunlar da devlet adamı kılığında ki organ mafyası olabilirlerdi. Gerçekten hiç bir fikrim yoktu ve iğneyi yaptıkdan sonra ilacın etkisiyle direk bayıldım ve sonra ne olduğuna dair hiç bir fikrim yok.
Uyandığımda ise hâlâ gözlerim bağlıydı. Bir sandaleye de oturuyordum ve hissettiğim üzere bağlıydım. Biraz soğuk ve sessiz bir yerde ama nerede olduğuma dair en ufak fikrim yoktu. Göz bandının altından etrafı görmeye çalıştım, oda hafif florasan bir lamba ile aydınlatılıyordu. Önümde ki masayı görebildim hafifçe. Oturduğum sandalyeyı kıpırdatmaya çalıştım ama metal olduğu için kendi ağırlığimdan dolayı hareket etmiyordu. Omuzlarımı hareket ettirip ipi gevşetmeye çalıştım, ellerim arkadan da bağlıydı biraz da onunla uğraşmaya başladım ama imkansız derecede zordu. Burdan kurtulmak için bir yol bulmak zorundaydım.
Bu esnada odanın dışında ki camdan bir grup çalışan beni izliyor ve not alıyordu
Önümde ki ofis sandalyesi kıpırdadı ve bir adam boğazını temizledi. Biraz ürperdim, ardından kapı açıldı ve ayak sesi eşliğinde iki adam içeri girdi.
"Efendim istediğiniz dosyalar hazır. Hepsi tamam. Diğer üçünü de getirttik."
"Teşekkür ederim, sen çekilebilirsin. Kalanıyla ben ilgileneceğim."
Adam, dosyaları masaya bıraktıktan sonra kapı yine açıldı ve ayak sesleri eşliğinde tekrar kapandı.
"Kimsiniz siz? Benden ne istiyorsunuz?"
"Zamanı geldiğinde öğreneceksin Mia."
"Adımı nerden biliyorsun? Eşyalarımımı kurcaladınız yoksa? Telefonum nerde? Anneme ulaşmam gerek. Lütfen yalvarırım bırakın beni!"
Adam iç çekti ve yanindakine işaret verdi. Diğer adam gelip gözlerimi açtığında sonunda görebiliyordum, karşımda bir ofis sandalyesi vardı. Etrafa baktım, adeta gri tonlarında, florasan lamba ile aydınlatılmış bir sorgu odasıydı burası. Masada ki bordo dosyanın kapağında ismim yazıyordu. Ve yanında da bir çanta vardı, özel kilit sistemleri ile korunuyordu içinde çok değerli bir şey vardı belli ki. Bana bir şey mi teklif edeceklerdi? Kimdi bu adam?
"Sen kimsin? Benden ne istiyorsun?"
Ben tekrar sorunca sonunda adam sandalye ile birlikte döndü ve yuz yüze geldik. Takım elbiseli, güneş gözlüğü takmış adeta filmlerde ki ajanlar gibi bir adamdı bu. Bir süre ona bakıp inceledim sessizce. Ceketinin iç cebinden bir rozet ve mesleki kimlik kartı çıkarıp masaya koydu ve sonunda konştu.
"Adım William Rodriguez. NSA'nın halkla ilişkiler müdürüyüm. Ve seni buraya getirmemizin bir amacı var."

DEVAM EDECEK...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…