Bölüm 5

Yaren Aksoy
Eve vardığımızda hemen kapıyı açıp içeri girdim çok yorulmuştum hızlıca üzerimi değiştirdim saçlarımı ise tepeden dağınık bir topuz yaptıktan sonra elime en son okuduğum kitabı aldım mutfağa gidip sade bir Türk kahvesi yaparak tekrar salona geçtim dışarda hava esmeye başlamıştı camın önündeki koltuğuma kuruldum ve kitabımı okuyarak kahvemi yudumladım

Kitap okurken dalmışım bir süre sonra saate baktığımda akşam olduğunu farkettim Efsun'u arayacaktım fakat randevuda olduğu aklıma geldi ve vazgeçtim,o yokken gerçekten sıkılıyordum.

Kitabımı kapatarak kahvemi mutfağa götürdüm ve elimde hızlıca yıkayıp yerine kaldırdım ardından içerden bir ses geldiğini duydum. Evde benden başka kimse yoktu , Efsun olsa zaten kapıyı çalardı

O zaman bu ses de neyin nesiydi

Etrafa elime almak için ne var diye bir göz attım koridorda duran bir vazoyu gözüme kestirdim aldım.
Bu vazo bana annemin hediyesiydi benim için çok değerliydi.
Fakat kesinlikle canımdan önemli değildi
Salona doğru gittiğimde ise kapıdan girer girmez bir el ağzımı kapattı . Korkudan Çığlık atmayı denedim , olmadı, çırpındım belki kurtulurum diye fakat bir eli ağzımı kapatırken diğer eli ile kolumu tutuyordu. Durum böyle olunca hareketim kısıtlanmıştı.

Adamın yüzüne korkuyla baktım, yeşil gözleri ateş atıyor gibi bakıyordu .

Yavaşça elini ağzımdan çekti
"Sus tek kelime etme, sana zarar vermeyeceğim, tabi eğer susarsan" dediğinde daha da panikledim elim ayağım titriyordu ağlamaya başladım sessizce "sen kimsin" diyebildim

"Kes sesini de otur" dedi ardından korktuğumu görüp "adım Kerem bunu bilsen yeter korkmana gerek yok sadece sus" dedi bende dediğini yaptım susup bir köşeye sindim telefonumu almak için ayaklandığımda beni farketti hemen kolumdan tutup hızla kendine çekti burunlarımız dip dibe geldiğinde ağlamaktan kızarmış gözlerime baktı ve sessizce "sakın" dedi.

Biz o şekilde burun buruna dururken perdenin açık olduğunu gördüm kapatmalıydım çünkü başka birinin yanlış anlamasını istemezdim "perde" diyebildim sadece oda dediğimi anlamış olacak ki kolumu bırakıp cama gitti bir süre camdan birine bakıp perdeyi çekti.

Karan Karahan
Emir yine bir kızla yemeğe gitmişti izin günü olduğu için karışmamıştım.
Birkaç görev arkadaşımla beraber bir binanın önündeki boş alanda bekliyorduk altı senedir bu mesleği yapıyordum fakat iki senedir bu köydeydim çok olay çıkmazdı ama yinede burada durmak zorundaydık.

Hava kararmıştı önümüzdeki üç katlı binanın üçüncü katının ışığı yanıyordu gözüm o eve takılmıştı son birkaç gündür.
Yeni bir öğretmen atanmıştı geçenlerde kontrol amaçlı girdiğim ilkokulda kısa bir sohbetimiz olmuştu.
Daha doğrusu o konuşmuştu çünkü ben tek kelime etmemiştim.
Konuşmayı sevmezdim, fakat o konuşurken içinde anlamsız bir konuşma isteği doğmuştu, karnımda bir karıncalanma vardı fakat duymazdan gelmiş karşısında sert bi şekilde ona bakmıştım , fakat o buna rağmen benimle gülerek konuşmuş ardından gitmişti.
Evin içinde bir adam gördüm birkaç saniye bana baktı ardından pencereyi çekti kız ise arkasındaydı
Sevgilisi olduğunu bilmiyordum
Yada kardeşi abisi falan olabilir mi diye düşünmüştüm fakat abisi veya kardeşi olsaydı az önce burun buruna olmazlardı, nedensizce içimde kötü bir his oluşmuştu cama tekrar baktım fakat perde kapalıydı.
Diğer jandarma ekibinden bir arkadaşım olan Serhat yanıma geldi "naber karan bey" dedi alay eder gibi
Benim ciddi bir şekilde karşıya baktığımı görünce "öğretmen değil mi o kadın" diye sordu
"Evet" dedim sadece
"sen yandın galiba"
"Ne alakası var serhat mal mal konuşup asabımı bozma"
"Ne var lan besbelli seviyorsun sevmeseydin evine bakar mıydın böyle" dediğinde ise sessiz kaldım bir süre sonra "saçmalama serhat kadının sevgilisi var az önce perdeyi çekti hatta" dediğimde ise kaşlarını çatıp bana baktı "ne sevgilisi lan , Emir onun arkadaşı ile yemeğe çıktı ya senin için kızı sormuş çaktırmadan ama kız demişki Yaren'in sevgilisi yok tek başına takılmayı sever o demiş" dediği an göğsümün sıkıştığını hissettim "o zaman o adam kim lan"
"Bilmiyorum... Karan senin aklın orda kaldı bence sen git bir bak çünkü o evdeki eğer ailesinden bir değilse kız tehlıkede olabilir" dedi hızlı adımlarla eve doğru gittim.

Kapıyı çalacağım sırada içerden gelen sesle durdum bir ağlama sesiydi artık emindim o kız tehlikedeydi kapıyı hızla çaldım.

Yaren Aksoy
Ben ağlarken kapı çaldı adının Kerem olduğunu söyleyen adam bana doğru geldi "kapıda kim olursa olsun beni ele vermeyeceksin, eğer verirsen sonuçları ağır olur" dedi korkuyordum ama gözyaşlarını sildim kapıyı açtığı an içeri giren adamı daha önce de görmüştüm jandarmalardan biriydi.
Tek eliyle Kerem'in yakasından tutup duvara yapıştırınca bir çığlık attım Kerem"ne yapıyorsun lan sen" dedi jandarma olan adam bana döndü
"İyi misin bir sorun mu var kim bu ailenden biri mi" diye ardı ardına sorular yöneltirken Kerem bana bakıyordu kısa bir an göz göze geldik ardından gidip jandarmanın elini onun yakasından çekmeye çalıştım ama bırakamdı "iyim sorun yok" diyerek kereme baktım "sevgilim" dedi Kerem şaşırdım ama belli etmedim jandarma olan adam yakasını bıraktığında ise elimi tuttu arkasına çekti beni "asıl sen kimsin ve sevgilimim evinin kapısını bu saatte neden çalıp olay çıkarıyorsun" dediğinde jandarma bocalamıştı "sevgilisi misiniz" dedi Kerem "evet bir sorun mu var"
"Yok , ben hanımefendinin yardıma ihtiyacı var sanmıştım kusura bakmayın iyi akşamlar" diyerek evden çıktı Kerem ise bana döndü "aferin böyle devam edeceğiz" dediğinde inkar ettim "olmaz gelir gelmez adım çıkar aileme ne diyeceğim saçmalama" dediğim an kolumu sıktı "ne diyorsam onu yap öğretmen, başının belaya girmesini istemiyorsan devam ettir dedim" dediğinde sesiz kaldım