Ağaçkakanın Gölgesi

---

2. Bölüm – Ağaçkakan’ın Gölgesi
(Anlatıcı: Asena)

Sabahın gri ışığı perdelerden sızarken uyuyamadığımı fark ettim. Yastığın kenarında hâlâ barut kokusu vardı. Dün geceki her saniye hâlâ zihnimde canlıydı. Göktuğ’un sesi, “Ağaçkakan seni izliyor,” deyişi beynimin içine kazınmıştı. Oysa yıllardır tek güvenebileceğim kişi oydu. Beni karanlıktan çekip çıkaran, bana yeni bir isim veren, geçmişimi silen kişi.
Ama şimdi o geçmişin tamamını yalan yapan bir sır saklıyordu.

Telefonum çaldı.
Ekranda bir kelime: Toplantı.
Kodu biliyordum. Demek ki Ağaçkakan benimle konuşmak istiyordu.
Gömleğimi giyip aynaya baktım. Aynadaki kadının gözlerinde ne Asena ne de Hayalet kalmıştı. Sadece bir gölge… ve içinde kaynayan şüphe.

Merkez binaya girdiğimde metal dedektörler bile susmuş gibiydi. İçerisi loştu; duvarlar gri, her yerde sessizlik. Ağaçkakan’ın ofisine giden koridoru geçerken, herkes gözlerini kaçırdı. Sanki hepsi bir şey biliyor ama kimse söylemeye cesaret edemiyordu.
Kapının önünde durdum. Üç kere vurdum.
“Gir,” dedi içerden tanıdık bir ses.

İçeri girdiğimde her zamanki gibi kahverengi deri koltuğunda oturuyordu. Saçlarına düşen beyaz teller artık gizlenmiyordu. Gözleri sert, ama sanki beni çözmeye çalışan bir bilmece gibi bakıyordu.
“Asena.”
“Efendim.”
“Görev başarılı mı?”
Başımı eğdim. “Evet. Hedef etkisiz.”
O an kalbim yalanın ağırlığıyla bir saniye durdu.
Ağaçkakan gülümsedi. “Güzel. Seninle gurur duyuyorum.”
“Teşekkür ederim.”
“Elini uzat.” dedi.
Bileğimi tuttu, parmaklarını nabzıma bastırdı. “Kalbin hızlı. Yalan söyleyenlerin kalbi hep hızlı atar, bilirsin.”
İçimden bir titreme geçti. “Yorgunum sadece.”
O an parmaklarını çekti. Gözlerini penceredeki yağmura çevirdi.
“Yorgunluk… sadakati bozar, Asena. Kendine dikkat et.”

Odayı terk ederken dizlerimin titrediğini hissettim.
Koridora çıktığımda nefes aldım ama hava bile bana düşman gibiydi. Her adımımda arkamda bir çift göz hissediyordum.
Ve o geceki kelimeler: Ağaçkakan seni izliyor.

Eve döndüğümde pencerede bir şey fark ettim. Camın köşesine minicik bir kırmızı işaret kazınmıştı.
Bunu örgüt kullanmazdı.
Ama Göktuğ kullanırdı.
Kırmızı daire içinde bir çizik: “Konuşmamız gerek.”

Silahımı elime alıp sessizce dışarı çıktım. Sokaklar yine ıslaktı, ama bu kez yağmurla değil; şehir sanki kanla yıkanmış gibiydi. Göktuğ beni terk edilmiş bir istasyonun arkasında bekliyordu.
Göz göze geldiğimizde ne diyeceğimi bilemedim.
“Yaşıyorsun.” dedim.
“Senin sayende.”
“Takip ediliyorsun.”
“Biliyorum.” dedi. “Ama sen de öylesin.”

Yerdeki paslı rayların üstüne oturdu.
“Elimde kanıt var.”
“Ne kanıtı?”
“Yangın dosyası. Gerçeği anlatan orijinal kayıt. Ağaçkakan o gece oradaydı. Ve seni kullanarak tanıkları temizledi.”

Dizlerimin gücü gitti.
O dosya yıllardır kapalıydı. Kayıtlar silinmiş, tanıklar kayıptı.
“Nasıl buldun?”
“Örgütün içinden biri bana yardım ediyor. Ama kim olduğunu bilmen tehlikeli.”
Göktuğ bana baktı.
“İnanıyor musun bana?”
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra fısıldadım: “Bilmiyorum.”
“Bilmene gerek yok. Sadece hazır ol.”
“Neye?”
“Gerçeğe.”

Bir tren geçti. Raylar titredi. Göktuğ karanlığa karıştı.
Benim elim hâlâ silahın kabzasındaydı ama tetiğe dokunamadım.
O gittikten sonra istasyonun duvarına kazınmış bir kelime gördüm:
“İçeriye sız.”

O gece eve dönerken içimdeki korku yerini tuhaf bir kararlılığa bıraktı.
Ağaçkakan beni yetiştirmişti.
Şimdi ben onu bitirecektim.

Ertesi sabah örgüt merkezine erken gittim. Ofis katının altındaki yasak bölgeye giden koridoru biliyordum. Kartımı tarayıcıya okuttum. Kırmızı ışık bir kez yanıp söndü, sonra yeşile döndü.
Kapı ağır ağır açıldı. İçeriden soğuk bir hava geldi.
Arşiv odası… kimsenin girmesine izin verilmeyen yer.

Klasörlerin arasında yürürken ayak seslerim yankılanıyordu. Bir dosyanın kenarını çektim. Toz bulutu havaya karıştı.
Dosyanın üzerinde ismim vardı.
ASENA – PROJE: HAYAL.

Ellerim titredi. Dosyayı açtım.
İlk sayfada benim çocukluk fotoğrafım.
Altında bir not:
“Yangın – Deneme 03. Sonuç: Başarılı.”

Satırların arasında bir imza vardı.
Ağaçkakan.

Bir anda mideme yumruk yemiş gibi oldum.
Benim intikam aldığım hayat… aslında bir deney miydi?
Ailemi onlar mı yakmıştı sadece beni yaratmak için?

Arkamdan bir gölge belirdi.
Ağaçkakan.
“Elbette sonunda burayı bulacaktın.” dedi.
Sesinde korku yoktu.
“Sana kim olduğun gerçeğini göstermek istemiştim ama erken davrandın.”
“Elimde artık her şey var.” dedim.
O güldü.
“Elindekiler sadece kırıntı. Gerçeği hâlâ bilmiyorsun, Asena.”
“Ne gerçeği?”
“Sen o yangında ölmeliydin.”
Sözleri kalbimi deldi.
“Ne dedin sen?”
“Biz seni kurtarmadık. Seni yeniden yaptık. O geceki Asena öldü.”

Dünya dondu.
Ayaklarımın altından zemin kaydı.
Ben nefes almaya çalışırken o elini omzuma koydu.
“Sen bir hatanın sonucusun. Ve hatalar bazen faydalıdır.”

Silahımı çektim, ama elim titriyordu.
“Beni kullanarak ne istedin?”
“Senin içindeki öfke bizim silahımızdı. Ama artık kontrol edemediğin için işe yaramıyorsun.”
O anda kapının yanındaki cam kırıldı.
Bir el içeri uzandı.
Göktuğ.
“Elini çek ondan!” diye bağırdı.
İki saniyede her şey karıştı.
Kurşun sesleri yankılandı.
Bir ışık patladı.
Sonra sessizlik.

Uyandığımda tavanda yanıp sönen kırmızı bir ışık vardı.
Göktuğ’un sesi yankılandı:
“Asena, kalk. Buradan çıkmalıyız.”
Ayağa kalktım. Ağaçkakan yoktu. Sadece yerde kan izleri.
“Öldü mü?”
“Hayır. Kaçtı.”

Kapıdan çıktık. Arkada siren sesleri çalıyordu.
Göktuğ bana baktı.
“Artık ikimiz de avız.”
Ben başımı kaldırdım.
“Hayır. Artık ikimiz de avcıyız.”

Yağmur yine başladı.
Şehir, geçmişin küllerini tekrar ıslatıyordu.
Ve ben, içimdeki o eski Asena’nın artık tamamen öldüğünü hissettim.
Bu defa yangını ben çıkaracaktım.

---

🩸 2. Bölüm Sonu