Bölümler 2Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah sekiz buçukdu. aldım çantamı içine power bank bir maskara ve glos ekledim son kez saçımı düzelttim ve otel odamdan çıktım. bu günde sıkıcı morelim sıfır sıfır sıfır.diye söylenerek yürüdüm, arabama vardım bindim koltuğu kendime göre ayarladım bluetoothtumu açtım bağladım içimdem alay maaşı açmak geliyordu ama açmadım açamadım ordan kaydırırken motive yüce aşkı açtım daha sabahın körüydü ama trafik fena yoğundu en çokta taksi vardı eee tabi olucak burası Karabayırdı.şarkıya eşlik ederken trafiği atlatmaya çalışıyor sürekli sabır çekiyordum
"Sabır yarabbin sabah sabah ne bu trafik herkesmi işe gider yahu yuh yani ben buradan en az iki saate anca çıkarım." Diye söylenmeye başladım. Canım sıkılmıs trafi fena kalabalık ve hiç ilerlemeyordu içimden. Keşke motorcu olsamda aralardan sıyrılıp geçsem nerdee.Diye söylendim trafik yavaş yavaş ilerlemeye başladıbende sakindim şebnem ferah bu aşk sana fazla çalıyordu yeni yeni şoku atlatmaya baslamıştım "konuş be sebnem ablam." Dedim gülerek şarkıya eşlik ettim.
Bir hafta önce
hava güneşliydi bende ayda yılda bir olan neşe vardı üzerimde bir şort geçirdim üstümede beyaz bir tişört toz bir pembe allık sürdümdudağım biraz kırmızıya kaçan pembe ruj üstünede sefaf denecek kadar renksiz bir glos telefon ve araba anahtarımı elime aldım çıktım dışarı araba uzaktaydı içimden berke bir süpriz yapıp evine gitsem ne güzel olur nedense mal gibi etrafa gülücükler saçıyorum.diye geçirdim arabamı buldum bindim bluetooth bağladım önünüme çıkan ilk şarkı yalın keşkeydi açtım ve ilerledim mutlu mesut gidiyordum evi bana yirmi dakka uzktadı Berkin.yarım saat olmadan varmıştım indim ve kitledim arabayı ilerledim binaya doğru açtım girdim asansör 4. Kattaydı berkte 2. Katta oturuyordu asansör geldi bindim çıktım ikinci kata zili çaldım kapı açıldı önümde ozan "Eftaya."dedi şaşkınlık ve korkuyla.
"Evet bende bir şeymi oldu."diye sordum
"Yok."dedi telaşla"yok bir şey de nenden geldin."
"Sevgilimin evi değilmi bu nasıl soru." Dedim ve ayakkabımı çıkartıp eve girdim oturma odasına Berk'in boynuna atmayı büyük bir heyecanla bekliyordum tam girdim Berk ve yanında çakma sarışın bir kadın resmen iç içe film izliyorlardı Berk beni g rünce "Eftalya" diyerek yerinden fırladı "Eftalya aşkım hiçbir şey göründüğü gibi değil-" diye açıklama yapmsya çalıstı telsaşla sol elimi başımın yanına kaldırdım ve sakince
"Kim bu"diye sordum
"Öylesine biri" dedi aynı sakinlikle çıldırıcaktım fan sinirliydim zümrüt yeşili gözlerimden öfkem baya belli oluyordu
"Öylesine biri öylemi"dedim sesim biraz daha yükseldi
"Evet öyle"o kadar sakindiki tam dayaklık
"Malmısın"dedim sakince
"Sen bana hakaretmi ediyorsun"dedi mala yatarak
"Sen her öylesine bir kadınla dipdibe filmi izliyorsun"dedim bağrarak
"Bak şöy-"diye açıklamaya çalışırken
"Kes sesini" diye kükredim resmen içimdeki siyah panter ortaya çıkıyordu
Bana yaklaştı bir elini bir omuzuma bir elini bir amuzuma attı "sen benim en sevdiğim insansım Eftalya lütfen yapma öyle arkadaşım öylesine biri"dedi geri çekilmedim hızla yakasını kavrayıp kafayı indirdim Berke
"O öylesine biriyse sende öylesine bir dayak yiyeceksin"dedim "ama öylesine" diye bu kısmı vurguladım yakadından tutup kendime çektim ama önce araba anahtarımı ve telefonumu rafa bıraktım yakasından tutup kendime çektim ve arkaya doğru savurdunmasnın masnın üstüne düşüp masayı kırması bir oldu yürüdüm konsola doğrü üzeri deki playstationu alıp yere çaldım yetmedi terarda bir tekem attım televizyonu yere doğru ittidim ve hızla telefon ve araba anahtarını alıp çıkarken herkesin evin dışında bizi izledine tanık oldum
"Beyler ve hanımefendiler şu gördüğünüz pezevenk şu gördünüz orospu ile beni aldattmış yani sunu örenin şu hayatta kimseye güvenilmez püh yazıklar olsun neyse iyi dövdüm" diye onları rezil ettim heryerden püh, ayyy, şerefsiz gibi laflar geliyordu merdivenden indim çünkü şuan asansör bekliyemezdim fena derecede havalıydım arabaya bindim alamıyacaktım içimde fena öfke vardı oradan uzaklastımbir boş arsaya girdim arabayı durdurdum indim sakinlestim ve bi dim tekrardan evin yolunu aldım.
☆
"Ulan Karan ulan Karan bir kerede şu yatağını topla hep ben topluyorum yeter gına geldi"diye söyleniyordu oğuzhan ama Karnın umrunda bile değildi giydi aske üniformasını ilerledi yemek haneye arkasından yiğit'tin sesi geldi "komutanım"diye Karan arkasını dönüp baktı "ne var lan" dedi Karan "şimdi bir insan birine aşık olduğunu nasıl anlar" diye sorduYiğit karan kaşlarını daha çattı
"Ne bilim lan ben git oğuz'a sor"dedi gür sesle
"Emredersiniz komutanım" dedi yiğit mahçup bir sesle
Karan yoluna devam etti önünden geçen herkes selam veriyordu buda karanın çok hoşuna gidiyordu
☆
Sonunda gelmiştim resmen gelmem iki buçuk saat geçti hava bozuluyordu yavaş yavaş girdim haber ajansına herkese selam vererek ve güler bir ifadeyle mutlumuydun sanırım geçtim masa başına Selin daha gelmememişti Nursima "Eftalya Leyla hanım sizi çağrıyor"dedi güler yüzle
"Hemen geliyorum" dedim ve çantamı bırakıp odasına doğru yürüdüm kapıyı tıklattım "gir" sesi geldi ve girdim
"Leyla hanım beni çağırmışsınız"dedim
"Evet sana görev vericem al fotoraf makineni ve dışardaki şöförün bıraktığı yere in"dedi
"Tabiki de neyin haberini yapıcam"diye bir soru yönelttim
"Anlarsın oraya gidince"dedi biraz sinirliydi sanırım
"Tamam ben hazırlanayım ozaman"dedim
"Bencede" dedi sinirli bir sesle fena gıcık olmuştum eğerki başıma bir şey gelirse neyse aldım fotoraf makinemi deri ceketimi giydim ve çıktım şöför kapıyı açtı ve bindim ileliyorduk 10 -15 dakkika kadar yolculuk yaptık ve "inebilirsiniz" sesiyle indim boş bir arazi çokça ağaç vardı arabanın ilerlemesini izledim biraz ileldim ayağımdaki convers işimi zorluyordu bir kaç tane kaya parçadına basarak bir bina vardı her yerininde silahlı adamlar biraz incelerken biri arkamdan bir belimi kavrayıp gekti bir eliylede ağızımı kapattı elini ısırdım ama bırakmadı "bir dur kızım" dedi "şimdi elimi kaldırıcam sakın ses çıkarmak yok tamam mı" dedi kfamı aşağıya yukarıya salladım elini ağızımdan çekti ona döndüm komuflaj giymiş bir adamdı ve Türk askeriydi "gel" dedi sesizce işaret parmayıyla gösterdiği yere doğuru ilerledim eliyle otur dercesine bir işaret yaptı oturdum etrafı konturol ederek yanıma geldi korkmuşmuydum çok değil hatta hiç yanıma geldi "ne işin var burada" diye sordu
"Ben bir iş için gelmiştim" dedim seseiz bir mısıltı şeklinde
"Yani teröristsin"diye silahını yöneltti bana
"Hayır değilim ben sen ne anlatıyorsun"diye yükseldim eliyle ağızımı kapattı
"Sesisiz olsana" diye uyardı çekti elini ağızımdan
"Bak ben gazeteciyim buraya gönderdiler bende geldim yani Türküm ger-gerçekten"dedim bir dakkika ben az önce kekeledimmi
"Tamam sakin ol" dedi ve silahını yere doğru indirdim ve önüme eğildi telefonum çaldı adam "s!ktir yaa kızım sustur şunu" dedim telefonumu aldım açmam gerekliydi "bunu açmalıyım" dedim masumca
"Olmaz" dedi
"Ama açmalıyım"dedim
"Sen şuan nasıl bir durumun içinde olduğunu biliyormusu" dedi
"Nasıl bir durumdaymışım" dedim
"Operasyonun ortasındasın" defi
"Nadıl yani açık konuş"
"Burada benim gibi 7 asker daha var"dedi
"Ne" dedim
"Ama korkucak bir şey yok tamamı sakince eğil sadece görünmüyorsun zaten"dedi
"Ben sakinim de anlayamadığım şey sen niye beni yanına aldın"dedim
"Ölme diye"dedi
"Ölücekmiyizki" dedim mala yatarak ilerliyordum
"Ölmücezde sen nasıl sakinsin"dedi
"Normaldeki gibi sakinim niye telaşlanıp korkimki" dedim cesurca Allah bili başımıza neler gelecekti neyse ya ölücez yada kalıcaz İnşallah
"İyi sus emirle birlikte çatışıcaz sende iyice eğil bir şey olmasını istrmem istemeyiz"dedi sert bir bakış attı ben hâlâ yumuşak yumuşak bakıyordum hâlâ bie şüre sonra adamdan bir ses geldi "hazırız komutanım"dedi ve bir el ateş etti bir kaç el daha ve bir kaç tane daha bende en ufak bir korku yoktu bu nasıl birşeyse bende çatışmak istiyordum adam "temiz komutanım" dediğini duydum kalktı olduğu yerden " burada bekle" dedi ve gitti odun insan birz nazik olur yani diye düşünürken kafa bir şeyin dayandığını hissettim "arkanı sakın dönme" dedi biri "ses çıkartma ve yürü " dedi ayağa kalktım asker olan admın gittiği yere doğru baktım durdum ve hızla oraya doğru koştum kimse yoktu adam arkamdan "kaçma gel buraya" diye bağrıyordu bozuk bir türkçeyle koştum ayağım takıldı düştüm yere ama kaçmalıydım dizimin acısına ramen ayağa kalkıp koşmaya devam ettim ortalıkta kimse yoktu yanlarıma ateş ediyordu kaçtım ama bir mağranın içerisine girdim ve oturdum canım fena derecede acıyordu
☆
Silah sesleri geliyordu bir kız vardı yanımda hızla oraya doğru koştum geldim ama kız yoktu "hayır yaa off bu kız nereden çıktı başımıza"diye söylendim turgut komutanım geldi yanıma "noldu" diye sordu
"Kızı ya kaçırmışlar yada kaçırmaya çalışmışlar o da kaçmış nereden bulucaz şimdi bu kzı"
"Karan sen şu an birtane kzımı kaybettin"
"Sanırım komutanım"
"Sanırım diye bir şey yok karan nerede kız"diye kükredi
"Bilmiyorum komutanım" diye cevapladum
"Anladım sen bir koşu istihorsun tabiki her zaman" dedi "tim karanın olduğu konuma toplanın" emrini verdi "ah be Karan ah be oğlum neyle uğrastırıyon bizi"diye söylendi tim gelmişti bile "noldu komutanım kim dayak yiyecek kim adam kaçırmış" dedi oğuzhan
"Karan" dedi turgut komutan
"Karanmı adam kaçırmış" dedi barlas
"Yuh lan sen keskin nişancı değilmisin"dedi atlas
"Hayır Karan adam kaçırmamıs kızı kaçırmış kız kayıp beyler"dedi tugut ve ardından karana sert bir bakış attı Karana "herkes her bulduğu deliğe baksın buluruz belki kızı dağılın
☆
Dizim çok acyordu ama aldırmadım mağaran dışarı baktım kimse yoktu ama bağırık sesleri geliyordu tek bir isim algıladım Karan kimdi bu Karan da bunkadar kızıyolardı yoksa yanında olduğum adammıydı ben kaybolduğum içinmi kızıyorlardı bir süre sonra ses kesildi yavaşça dışarı çıktım ama ne bileğim adamın orada olduğunu kafama dayanan silahı hissettim yapıcak tek şey vardı imddat diye bağırmak ve "imddat yardım edin" diye son gücümle bağırdım "kimse yokmu imddat" diye bağırıyordum biri önümde belirmesini bekliyordum kimse yoktu iş başa düştü önüme hızla dönüp bir tekme indirdim karnına 2 adım geriledi yakadını tutup kafasını ağıca vurdum yere düştü ama tekrar ayaklandı bir yumruk indirmeye çalıştı tuttum elini bir kafa indirdim yere düşen silahını aldım ona doğrulttum vurmalımıydım ya bu adama ihtiyaçları varsa ayaklandın bir kaçtane tekme savurdu kaçtım ama tek çaremiz vardı bayıltmak silahı parmağımla çevirdim hızla kolunu tutup döndürdüm ve silahin arkasını teröristin kafa indirdim bayılmıştı arkama baktım 7 askerde beni izliyordu hemde şaşkınca "s!kt!r yaa" diye bağırdım biri geldi silahını bana doğrulttu "kimsin sen" dedi "İlkim naz karakurt" diye cevapladım meslağin ne " diye sordu
"Siz gazeteci olarak bilin"
"Merak etme biz özel küvvet askerleriyiz söyleye bilirsin"
"Üsteğemen İlkim naz karakurt" dedim "siz" derken umarım her şeyin içine etmiyorumdur diye düşünmeden edemedim offf siz nereden çıktınız ya
"Boş ver"dedi biri oradan
" yaa vermezsem " dedim
"Biraz sinirliyiz sanırım" dedi biri
"Yoo aksine gayet sakinim" diye cevapladım
"Eminmiyiz" diye sordu bana yaklaşarak bir adam bu biraz büyüksü duruyordu "kasların biraz fazla çatık noldu bir sorunmu var" diye tekrar sordu
"Gayet eminiz bir sorun yokmu sence adamla ropörtaj yapıp bilgi almam gerekiyordu kendimi azara hazır etmeliyim neyse ne gitmiyormuyuz"diye cevapladım
"Tamam sakin ol be bacım biraz fazla sinirlisin" dedi biri
" bak hanginiz deciyseniz hepinizi şu adam gibi dövücem tüm sinirimi sizden çıkartıcam oyüzden kesin sesinizi anladınız umarım"diye sesimi yükseltim sinirliydim bu gün görevmin son günüydü ve o görevi maffetmişlerdi
"Tamam anladık"dedi biri gayet ciddiydi
"Sen dalgamı geçiyorsun" diye yükseldim
"Estafurullah komutanım asla"dedi komutanım neyse gitmemiz lazımdı artık yeter çünkü bitaz daha bunlarla kalırsak hepsin paketliyecektim ilerledimeski olduğum yere doğru aldım fotoraf makinesinin bulunduğu çantadan telefonumu çıkarttım açtım son arayan hasan komutanımdı aradım tekrardan
"Emiredersiniz komutanım"
"niye bu telefonlara cevap verilmiyor nerdesin sen"diye kükredi telefonu kulağımdan uzaklaştırdım fena kızmıştı "sen gel buraya ben seni 14 saat koşturucam nedemek geride 2 saat sonra dönüyor çabuk ol karalgahta bekliyoruz seni umarım bilgileri aldın yoksa 24 saat koşarsın haberin olsun" dedi ve yüzüme kapattı çöktüm olduğum yere çöktüm sinirden ve çaresizlikten ilk konuşana patlayacaktım 2 kişi hariç tüm askerler aynı ağızdan ceylanın parçasını söyleyerek bana bakarak gülüyorlardı sinirden kuduruyordum
Gurbette yorgun düştün be ceylan
Hasret tükettin bittim be ceylan
Gülüyorlardı söylemeyenlerden biri "kesin sesinizi" diye bağırdı vay benim halime Allah bilir nasıl bir azar işittip koşucaktım yandım ben yandım
Bölüm etkileşimi
