TEHLİKELİ YANGIN 2.bölüm

Taenyung hâlâ şaşkın bir şekilde öğretmene bakıyordu. Kalbi anlamsız bir şekilde hızlanmıştı. Sanki sınıfın içindeki bütün sesler bir anda uzaklaşmış, sadece o ve öğretmen kalmıştı.
“Yerine otur.” dedi öğretmen soğuk ama sakin bir sesle.
Taenyung istemsizce yutkundu ve yavaşça yerine geçti. Başını önüne eğdi ama zihni tamamen karışmıştı.
Bu da neydi şimdi?
Ders boyunca öğretmen tek bir kez bile ona bakmadı. Bu daha da sinir bozucuydu. Az önce kulağına eğilip konuşan adam sanki o değilmiş gibi, tamamen mesafeli ve profesyoneldi.
Zil çaldığında sınıf bir anda hareketlendi. Herkes yeni öğretmeni konuşuyordu.
“Gerçekten yakışıklı ya…”
“Gözleri inanılmazdı!”
Taenyung ayağa kalktı ama dışarı çıkmak yerine yerinde kaldı. Neden olduğunu bilmiyordu ama içindeki bir his, sınıftan son çıkan kişi olmak istiyordu.
Gerçekten de öyle oldu.
Sınıfta sadece o ve öğretmen kaldı.
Öğretmen kitaplarını toplarken bir an durdu.
“Adın ne?” diye sordu.
Taenyung’un kalbi yine hızlandı.
“Taenyung.”
Öğretmen başını hafifçe kaldırdı. Bu kez göz göze geldiler.
Ama bu bakış, sabahki gibi değildi. Daha ciddi… daha sorgulayıcıydı.
“Ders sırasında uyumak alışkanlık mı?”
Taenyung dudaklarını ısırdı.
“Hayır… sadece biraz yorgundum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra öğretmen beklenmedik bir şey söyledi:
“Yorgun görünmüyorsun. Daha çok… bir şeylerden kaçıyor gibisin.”
Bu cümle Taenyung’un içine işledi. Çünkü doğruydu. Ama bunu nasıl anlamıştı?
Öğretmen çantasını aldı ve kapıya yöneldi. Çıkmadan önce durdu.
“Bir dahaki derste uyanık ol, Taenyung.”
Ve gitti.
Taenyung sınıfta tek başına kaldı.
Kalbi hâlâ düzensiz atıyordu ama bu kez hissettiği şey utanç değildi.
Meraktı.
Ve belki de… korku.
Çünkü ilk defa biri onun gerçekten ne hissettiğini fark etmişti.
(Beğenmeyi unutmayın)