Tanrının Ölümlü Yanı┃ Althaea.

Annem Thetis, kardeşim Akhilleus’un topuğundaki o lanetli sırrı sulara fısıldadığından beri kaderin ne olduğunu, ne tür oyunlarla sınanabileceğimizi biliyordum. Neredeyse ölümsüz olan kendisine şan ve şeref öylesine acımasızca sunulmuştu ki; o büyük savaşa katılması durumunda ölümünün kaçınılmaz olduğu duyurulmuş ancak adının ölümsüzlüğünün süreceğine yeminler edilmişti. Akhilleus’un kararı günün birinde basit biri olarak unutulmaktansa, adının binlerce yıl yaşaması yönündeydi. Kardeşim şan ve şerefi uğruna ölmeyi seçti; bense o şerefi lanetleyip onun arkasından, gizlenerek o kanlı gemilere bindim. Benim adım Althaea. Annemin bana layık gördüğü, dudaklarından dökülürken üzerime bir mühür gibi kazınan bu isim, “şifacı” anlamına geliyor. Bir deniz tanrıçasının, ölümlü kızına bahşettiği o güya şefkatli, ama aslında beni babamın saray duvarları arasına, görünmez bir köşeye hapseden o yumuşak kader… Kendisi hiçbir zaman yüksek sesle kabul etmeye yanaşmasa da bu ismin ruhuma neden büründüğünü çok iyi biliyordum. Günün birinde gerekirse ikizim Akhilleus’u kehanetinin kanlı pençesinden çekip çıkarabilmem, bir nebze de olsa kardeşime şifa olabilmem için panzehirdim onun gözünde. Aslına bakarsanız bundan şeref duyardım. Ne de olsa benim kanım, canım, Aristos Achaion’du. Birbirimizi tanıyarak büyüyebilmemiz için neler yapmazdım…