Bölümler 1Şu an: Yüzbaşı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Merhaba.
Wattpadın kapanmasının ardından hikayemi tekrar burada yayına geçiriyorum. Umarım bu yeni uygulamaya da adapte olabilirim.
Gerçek ile uzaktan yakından bir bağlantısı yoktur.
Diğer asker konulu hikayeler ile bir bağlantısı yoktur.
Keyifli okumalar...
"Hadi kızıııım yaa. Babacım geç kalacağız. Bir an evvel yola çıkalım. Çok oyalanmamamız gerek biliyorsun."
"Tamam babaaa. Yurt kaçmıyor ya bişey olmaz."
"Baban haklı Deren hızlan biraz." Göz devirip valizimle odadan çıktım
"Benim adım Deren değil anne. Adım Tomris Deren." Bayılırlardı tek ismimi kullanmaya bense her ikisini kullanmayı severdim.
Tomris babamın ben daha dünyaya gelmeden bana uygun gördüğü isim. Bayılıyordum onu kullanmaya. Deren ise annemin beni gördüğü ilk an söylediği isimdi.
Hızlıca otelden çıkıl annemleri takip ederek otelin önündeki arabaya bindim. Her fırsatta ben onları onlar beni öpüyorlardı. Derin nefesler alarak yolu izlemeye başladım.
Ben Tomris Deren Akay. Bir öğretmen adayıyım. Henüz aday adayı olan bir öğretmen. 17 yaşımın son günlerindeyim. Üniversite için Ankara'ya geldim ve tabiki peşimden ailem. Beni yurda bırakıl Bursa'ya dönecekler. Ailem demişken biz 4 kişilik şirin bir aileyiz.
Babam Haldun Akay. Kendisi emekli albay olur. Taze emekli hatta. 6 ay önce emekliliğini verdi. Benim gönlümün yakışıklısıdır kendisi. Hayatımda gördüğüm en güçlü erkektir. Benim kahramanım.
Annem Asuman Akay. Biricik annem ise avukat şu an sadece çok yakın olduğu tanıdıklarının davalarına bakıyor kendini o da emekli ilan etti anlayacağınız. Benim en büyük destekçim benim biriciğim.
Ve ailemizin bücürü Oğuz Akay. Benden bir yaş küçük olan erkek kardeşim. Babamın kopyası gözü kara bir delikanlı. Kendisi de babam gibi asker olmak için elinden geleni yapıyor. Umarım emeklerinin karşılığını alır.
Sırayla onlara bakarken ileride gördüğümüz benzinliğe yanaştık. Babam benzin alıp arabaya bindikten sonra tam hareket edeceğimiz sıra ben
"Ay baba. Bi saniye ben yiyecek bişeyler alayım. Kurt gibi açım." Herkesin kahkahası ile bende gülerek içeri girdim. Oğuz camdan çıkmış.
"Bana da bi gofret al güzellik." Dediğinde öpücük attım. Kulaklığımı takıp bişeyler seçiyordum. Kulaklığımda şu sıralar çok dinlediğim Cem Özkan - Dön Bana çalıyor. Kasada parayı öderken en sevdiğim kısmı gelmişti şarkının mırıldanarak söylüyordum....
Dön bana yeniden n'olur
Sev beni yeniden n'olur
Al beni yanına n'olur
Dön bana yeniden n'olur
N'olur, n'olur
Dön bana yeniden n'olur
Sev beni yeniden n'olur
Al beni yanına n'olur
Dön bana yeniden n'olur
Arkamı dönmemle ileride duran camın patlaması bir oldu. Korkuyla yere çöktüm. Kafamı kaldırıp dışarı baktığımda görmeyi en son istediğim şey karşımdaydı.
Arabamız alevler içerisinde kalmıştı. Yok denebilecek derecede paramparçaydı. Hızla kalkıp zorla da olsa dışarı attım kendimi. Gözyaşlarım durmuyordu sanki ayaklarım uyuşmuş gibiydi. Yere diz çöküp
"Aaaaaaaağğğğğhhh" diye bağırdım. Deli gibi ağlıyordum. Hepsi gitmişti. Ailem beni bu koca dünyada bir başıma bırakıp gitmişlerdi. Biricik kızlarını.
"Annnneeeeeğ. Babaaaaaağ. Oğuuuz." Çığlık atarak sesleniyordum. Ellerim yere vurmaktan kan içinde kalmıştı. Cam kırıkları batmıştı.
Çığlıklarımın ardı arkası gelmezken gelen askerler beni uzaklaştırıyorlardı. Uzaklaştıkça daha da çığlık atıyordum.
———
Yatağımdan sıçrayarak uyandığım kaçıncı geceydi bilmiyorum. Gözyaşlarımı tutamayarak uzun süre ağladım. Oda arkadaşlarımı rahatsız etmemek için hıçkırmıyordum bile. Sessizce gözümden süzülen yaşların ardı arkası kesilmiyordu. Derin nefesler alıp ayağa kalktım. Üzerime geçirdiğim montumun önünü kapatıp bahçeye çıktım.
Banklardan birine oturup sigaramı yaktım. Gözlerimi kapatıp sessizliği dinledim. 14 senedir olduğu gibi yine yokluğu yüzüme çarpmıştı onların. Ailemin yokoluşunun. Katledilişinin.
Yanımda hissettiğim ayak sesleri ile gözlerimi açmadan
"Yalnız kalmak istiyorum." Dedim. Karşımdaki her kimse duruyordu öylece. Gözlerimi açmayıp bir duman daha aldım sigaramdan.
"Yüzbaşım!" Dediğinde gözlerimi açtım. Masumca bana bakan bir adet Faruk vardı önümde. Yüzüne baktım
"Ne var Faruk. Önemli değilse git zıbar yatağına." Dediğimde ciddiye almadı. Güldü ve
"Komutanım gayet önemli bence. Bizim biricik Tomris hatunumuzu burda bırakamam gece bu saatte. Dağın tepesinde. Mazallah ayı falan kapıverir bir de." Dedi.
"Ayı senin götünü kapsın Faruk." Dedim. Dediğimle ikimizde güldük.
"Dejavu yaşadım komutanım. Ama bu sefer yok ayı rahatım" Dedi. Güldüm. Hatta kahkaha attım.
Faruk timimin en gevezesiydi. Çenesi açıldı mı susmak bilmezdi. Çenesi yüzünden kaç defa ceza versemde tutamıyor daha fazla konuşuyordu. Biz gülerken içeriden Arda belirdi. Sessiz sakin yanımıza gelirken arkasında timin geri kalanını görmeyi açıkçası beklemiyordum ama hepsi geliyordu. Hepsi oturduğum bankın olduğu kulübeye girip kendilerine yer buldular. Hepsi yoldaşım, abim, kardeşim olmuştu.
Arda en akıllılarıydı. Cahit abi en büyüğümüz. Samet ve Faruk birbirlerinin budysiydi, çok küçük yaştan beri birliktelerdi. Faruk gibi biriyle ne kadar normal kalınabilirse o kadar normaldi Samet. Ben time seçerken de şans eseri beraberlerdi. Kerim en küçüğümüzdü. Burak ise en sakinimizdi.
Ben mi?
Ben ise timin dişi kurtu Tomris hatundum. Ayrıca en delisi ve en gözü karası da denebilirdi.
Hepsine uzun uzun baktım. Arda
"Yıl dönümleri dimi komutanım?" Dediğinde kafa salladım. Bir sigara daha yaktım.
"Sanki daha dün gibi geliyor ama koca 14 sene geçti. Hala canım çok yanıyor? Ne yaparsam yapayım ateş geçmiyor." Sigaraya bakarken konuştum. Hepimiz birbirimizin her şeyini bilirdik. Kardeştik oğlum biz.
"Abicim biliyorum zor ama zamanla hafiflediğini biliyorsun. Onların huzurlu olduklarından eminim. Senin üzülmeni asla istemezlerdi." Güldüm ve
"Sanırım onların çoğu istemediği şeyi yaptım abi. Asker oldum lan ben." Deyip kahkaha attım ve devam ettim. "Babam asla asker olmamı istemiyordu. Keza annemde öyle. Bana bakın şimdi lan ben askerim. Yetmez gibi rütbeli askerim yüzbaşı oldum. Lan okulu bırakıp kendimi tımarhaneye attım ben." Dedim.
"Hepimiz biraz deliyiz komutanım." Dediğinde güldük hep birlikte
"Haklısın akıllı adamın burda ne işi var. Neyse hadi beyler marş marş doğru yataklara." Dediğimde hareketlilik olmadığını hissettim. Durup arkamı dönmeden
"Bu bir emirdir! Sabah 5:30 içtima geç kalan 20 tur ceza alır." Dediğimde devam ettim.
Odama gelip yatağıma geçtim ve oturdum. Geçmişi düşündüm. Her şey yolunda gitseydi ne olurdu diye düşünmeden edemedim kendimi.
Ben Tomris Deren Akay. Hakkari de Alabörü timinin komutanı Yüzbaşı Tomris Deren Akay. Bordo bereli bir asker oldum. Ailemi kaybettiğim sene intikam hırsıyla yanıp tutaşarak 3 ay sonraki sınava katılıp kazandım ve okulumu derece ile bitirdim.
Daha önce sınır içi ve sınır dışı bir çok yerde görev aldım son 4 yıldır Alabörü timi ile birlikteyim. Bir kaç kayıp versekte bizim tek diyebileceğimiz cümle Vatan sağolsun oluyor ardından intikamımızı alıyorduk.
Saatin epeyce geç olmasıyla uyumaya karar verip gözlerimi yumdum.
Sabah gözlerimi açtığımda saat 5 ti hemen kalkıp üzerimi giydim ve yemekhaneye geçtim. İçeri girmemle bir çok asker ayağa kalkarken elime oturun işareti yaptım. Yerime oturduğumda bir kaç salatalık yiyip kalktım ve kimseyle muhatap olmadan bahçeye çıktım.
Bahçeye çıktığımda ekip hazır olda durmuş başlarında bir yüzbaşı vardı. Onu tanımıyordum. Arkadan ona baktım.
"Sağ baştan tanıt kendini asker." Sırayla başladılar
"Teğmen Faruk Gürbüz. Isparta. Emret komutanım."
"Teğmen Samet Budak. Isparta. Emret komutanım."
"Teğmen Burak Barutçu. Malatya. Emret komutanım."
"Teğmen Kerim Oğuzoğlu. Ankara. Emret komutanım."
"Üsteğmen Cahit Gülmez. İzmir. Emret komutanım."
"Üsteğmen Arda Bayraktar. Ordu. Emret komutanım."
Aslanlarım benim nasılda inlettiler bahçeyi. Yavaş adımlarla yanlarına yaklaştım. Yüzbaşı
"Rahat asker." Konuşmaya başlayacağı sıra yanlarına gitmemle Cahit abi
"Dikkat! Hazır ol!" Dedi ve ekledi "Alabörü timi 4 teğmen, 2 üsteğmen ile emir ve görüşlerinize hazırdır komutanım." Dediği an yüzbaşı bana döndü yüzüne ciddiyetle baktım. Daha doğrusu kimsin dercesine. Eliyle selam verip
"Yüzbaşı Serdar Çağlar." Dedi ve eski haline döndü. Onu yaptığı gibi elimle selam verip.
"Yüzbaşı Tomris Deren Akay." Dedim. Daha sonrasında elimi uzatıp "Hoşgeldiniz yüzbaşım. Hayırlı olsun." Dedim.
Yanımıza koşarak gelen asker.
"Teğmen Ali Gürbüz. Tekirdağ. Serdar yüzbaşım, Tomris yüzbaşım. Albayım sizi odasında bekliyor." Kafamızla onayladığımızda geri hızla döndü. Time bakıp
"Alabörü timi. 60 tur koşu 100 şınav 100 mekik. Ben gelene kadar başlayın. Cahit üstteğmenim." Dediğimde. Cahit abi anlamış ve
"Sağa dön. 60 tur kooş." Dediğinde hızla uzaklaştılar. Serdar yüzbaşı bana bakarken eliyle yolu gösterdi. Yavaşça dönüp binaya giriş yaptık. Bana bakıp
"Yüzbaşım timiniz ile daha yakından ilgilenmelisiniz. Lakin kendileri pek bir rahatlar. Sabah bunun için yanlarındaydım." Yüzüne baktım ve
"Öneriniz için sağolun yüzbaşım fakat timime her konuda güvenim var ve gereken müsamahayı da gösteriyorum." Dedim. Yaktım hepinizin çırasını Alabörü. Şu adamın diline düşürdünüz ya beni sizin müsait tarafınıza sokucam çenelerinizi. Kesin yine çenelerini tutamadıklarına emindim.
"Bir öneriydi yüzbaşım." Cevap vermeme gerek kalmadan Albay'ın odasına gelmiştik. Postası bizi görmesiyle kapıyı açtı. İçeri girdik ve
"Yüzbaşı Tomris Deren Akay. Bursa. Emret komutanım!"
"Yüzbaşı Serdar Çağlar. Muğla. Emret komutanım!"
Fikret albay ikimize bakıp
"Oturun!" Dedi. Ve biz oturmayınca sert bir bakış atıp oturmamız için tekli koltukları gösterdi. Koltuğa oturup karşımdaki Serdar yüzbaşına bakmadan Fikret albaya döndüm. Bir yandan parmağımdaki yüzükle oynuyordum.
Üzerimdeki bakışlarını hissetsemde Serdar yüzbaşına dönmeden dinlemeye başladım.
"Sanıyorum ki tanıştınız. Tomris sana bahsettiğim yeni timimizin komutanı Serdar. Kendi timi gökbörü de gün içerisinde burada olurlar. Şimdi gelelim asıl konumuza. Alabörü ve Gökbörü ne kadar ayrı iki tim olsa da bir bütün olacaklar. Yani biriniz vücudun kalbi biriniz beyni olacak. Biriniz sağ kol biriniz sol kol olacak. Sıklıkla ortak görevlere çıkacaksınız. Tabi ayrı görevlerinizde oldukça olacak. Siz üst düzey yetkililer tarafından seçilmiş iki yüzbaşısınız. Timlerinizdeki her bir asker gibi. Hepiniz ordunun çok çok yetenekli ve değerli askerlerisiniz. Tamda bu yüzden bütün özel görevler iki timde olacak. Çoğu görevi üstün gizlilik ilkelerinde çıkacaksınız. Şimdi her şeyi konuştuğumuza göre çıkabilirsiniz. Öğleden sonra toplantı odasında bekliyorum sizi ve ekiplerinizi. " Baş selamı verip çıktık. Serdar üsteğmen ile tek kelime edip sinir olmamak için
"İzninizle komutanım timim ile çok daha yakından ilgilenmem gerek." Deyip bişey demesine fırsat vermeden hızla ilerlerdim.
Ney yapmıştım ben öyle laf mı sokmuştum.
Tövbe tövbe üstüm olsa neler yapardı.
Salaksın kızım çenen durmuyor.
Bahçeye çıktığımda tim hala koşuyordu.
"Cahit kaç oldu?" Dediğimde Cahit abi
"53 komutanım!" Dedi. Şimdi sıçtınız işte.
"25 tur daha 50 şınav 50 mekik de tabi." Homurtulu sesler çıkarmışlardı. Faruk
"Komutanım" dedi.
"35 tur! Ağzınızı açarsanız 50 olur" yanlarına gidip bende onlarla beraber koştum. Koşarken söyleniyordum
"Çenenizi tutun diye diye dilimde köpek tüyü bitti lan. Çok zor bir şey değil. İnsan içinde tutuverin bakalım bir kere şaşırtın beni. Ne bok gelirse başınıza çenenizden geliyo."
İçtima bitene kadar ses çıkmamıştı. Bittiğinde ise herkes sıcak havanın etkisiyle kendini yere atmıştı. Ben ayakta onlara bakarken
"Öğleden sonraya kadar serbestsiniz. Sonra toplantı odasına gelin." Deyip uzaklaştım. İçeri girmek için dönmemle Serdar yüzbaşının bahçe kapısında durup bizi izlediğini görmem bir olmuştu. Manyak adam burda bizi mi izliyordu? Yanından geçerken
"Yüzbaşım." Dedim ve kafa selamı verip yürümeye devam ettim. Peşim sıra dönüp içeri girdiğini ayak seslerinden anlamıştım. Odamın önüne geldiğimde kapıdaki asker
"Teğmen Yusuf Çelik. Rize. Emret komutanım." Dedi
"Rahat ol. Yusuf bana sert bir kahve kap gel koçum." Dediğimde
"Emret komutanım." Dedi ve gitti. Yüzbaşı arkamızdan
"2 olsun asker." Dediğinde Yusuf baş selamı verip hızla uzaklaştı. Serdar'ın yüzüne baktım.
Ne ara Serdar oldu Tomris. Yüzbaşıma ne oldu?
Sus iç ses. İçimden düşünüyorum.
"Müsaadenizle eşlik edeyim size yüzbaşım." Dedi kafamla onaylayıp odaya girdim. Peşimden de o tek kelime etmeden önümdeki nalet dosyaları incelemeye başladım. Hiç sevmiyordum şu dosya işini.
Serdar yüzbaşı önümdeki dosyalardan birini alıp inceledi.
"Sen ve timin çok güzel işler başarmışsınız yüzbaşım. Ayrıca şaşırdım. Sancar'ın timinizde olduğunu bilmiyordum. Kendisi bu gün yok sanırım." Alttan alta güldüm ve tabii ki dışa vurmadım. Sancar benim lakabımdı ama şu an bilmesine tabiki gerek yoktu.
"Tanışırsınız yüzbaşım. En kısa sürede diye tahmin ediyorum." Kafa salladı ve
"Adı bu kadar duyulmuş bir askerin komutanı olmak zor olmalı. Sonuçta sizden bir adım önde her yerde." Yüzüne ciddiyetle baktım ve
"Hiçte zor olmuyor. Biliyor musunuz gurur duyuyorum." Onun bakışları karşısında biriken bütün dosyaları bitirdim ve
"Müsaadenizle yüzbaşım. Toplantım var." Dediğimde benimle ayaklandı. Kuyruk musunuz efenim? Dememek için zor tutuyorum kendimi.
Toplantı odasında her ikimizin timi de hazır bekliyordu. Biz yerlerimize oturduktan kısa bir süre sonra albay geldi. İlk ortak görevimiz belli olmuştu. Uzun uzadıya konuşup planı yaptık.
"Ortak ilk görevinizde şimdiden başarılar. Kayıp istemiyorum. Özellikle sen Sancar çok dikkat etmelisin. Orada neler olacağını tahminen biliyoruz içeride esir olduğunda neyle karşılaşacağını sen daha çok biliyorsun." Dediğinde
"Emredersiniz komutanım." Dedim. Odadan çıkmak için yönelmemin üzerine Serdar bana döndü ve kolumu tuttu.
"Sancar sen miydin? Neden bana söylemedin biraz önce?"
"İlan mı etseydim benim diye? Kendimle övünmeyi sevmem yüzbaşım." Deyip kolumu çektim. Faruk ne kadar ciddi olsa da bişey söyleyecekti belliydi yüzünden ve beni yanıltmadı durup
"Komutanım. Tomris hatunumuz yani pardon komutanımız hiç övmez kendini biz öğrendiğimizde de siz gibi şaşırmıştık. Doğrusu daha farklı biri sanıyorduk Sancar'ı" Dediğinde yüzüne baktım ve
"Faruk güzel evladım. Dönüşte sana 3 gün akşam nöbeti düşünüyorum sana ne dersin." Dediğimde. Fermuar yapar gibi ağzını kilitledi
"Faruk gibi düşünüyordum. Kalleşlerin bu kadar korktuğu birinin siz olduğunu öğrenmek şaşırtı yüzbaşım." Dedi. Kafamla selam verip
"Müsadenizle." Dedim ve odadan çıktım tim de peşimden geliyordu. "Hazırlıklarınızı yapın. Akşam eğlence var" dediğimde herkes çok mutluydu.
Bizde böyleydi her ne kadar ölümle burun buruna olsakta görev bizim için eğlence gibiydi. Ölüm bizim için düğündü.
Bölüm etkileşimi
