Gölgenin Adımları

9. Bölüm

Ece sabaha kadar uyuyamadı. Gece boyu bunu düşündü nasıl olabilirdi? Bir rüya gibi gözünün önüne birkaç kesit gibi geliyordu ama anlam veremiyordu. Yarın yine saat 00.00'de üniversiteye gideceklerdi 3 parçayı bulmak için çünkü bu işi artık gerçekten ciddileşmişti. Ece'nin akrabası olabilir miydi?

Mert:"evet yine buradayız."

Asya:"umarım bu sefer gerçekten işe yarar bir şey buluruz. Merak ettim de acaba bu gölge neyden bahsediyor 3. kişi demişti çoktan bizden önce bulmuş."

Efe:"eğer gerçekten çok önemli bir şeyse aradığımız şeyi başkaları da merak edip arıyormuş onlardan önce biz bunu biz arkadaşlar belki de biz bulur ülkenin en iyi Gizem çözen dörtlüsü oluruz"

Ece:"düşündüğün şey çok harika Efe ama şu an çok daha önemli işlerimiz var binaya girelim mi? artık."

4'ü binaya girmiş iki farklı gruplara ayrılarak aramaya başlamışlardı Mert ve Ece üst katları Efe ve Asya ise alt katları arıyordu.Mert ve Ece üst kata doğru sessizce ilerliyordu. Koridor her zamankinden daha karanlıktı. Sanki bina nefes alıp veriyormuş gibi arada bir tahta sesleri geliyordu.

Ece: "Burası neden bugün daha farklı gibi..."

Mert el fenerini biraz daha yukarı kaldırdı.

Mert: "Korkma, sadece eski bina. Rüzgâr falan olabilir."

Ama ikisi de bunun rüzgâr olmadığını biliyordu.

Bir anda alt kattan sert bir metal sesi geldi.

Ece irkildi. Kalbi hızlandı. Bir an ne yapacağını bilemedi ve refleksle Mert’in boynuna sarıldı.

Ece: "Ben… ben burayı sevmiyorum."

Mert bir an dondu ama sonra geri çekilmedi. Hoşuna gitmişti. Ece'nin korktuğunu hissedince oda sarıldı.

Mert: "Sakin ol. Buradasın, güvendesin. Tamam mı?"

Koridorun ucundaki ışık bir an titredi.

Sanki bir gölge geçmiş gibi oldu.

Ece başını hafifçe kaldırdı.

Ece: "Gördün mü?"

Mert gözlerini kısarak baktı.

Mert: "Emin değilim… ama bir şey vardı."

O anda üst raflardan bir şey düştü.

Ece hâlâ panikle nefes alırken Mert’in boynundaki tutuşunu biraz gevşetti ama tamamen bırakmadı.

Mert: "Bak… birlikte bulacağız. Ne olursa olsun."

Ece yavaşça başını salladı.

O an birkaç saniye hiçbir şey olmadı.

Sadece sessizlik ve onların hızlanan nefesleri…

Tam o sırada alt kattan Asya’nın sesi yankılandı:

Asya: "Bir şey bulduk!"

Ece hızla toparlandı, geri çekildi ama yüzündeki panik hâlâ geçmemişti. Mert'in kolunu sıkmaya devam ediyordu.

Mert: "Gidelim."

İkisi hızlı adımlarla alt kata inerken, karanlık koridorun ucunda bir siluet onları izliyordu.

Bu kez hareket etmedi sadece bekledi

Devam edecek...