Sonu olmayan yol-ll

Kapının ardında kalan karanlık, dört arkadaşın gözlerinin önünden yavaş yavaş çekilirken hiçbiri konuşamadı. Mira, Lara, Aras ve Eren aynı odanın içinde olduklarını biliyorlardı ama buranın daha önce gördükleri hiçbir yere benzemediğini hissediyorlardı. Duvarlar beyaz değildi artık; griye çalan, üzerinde eski çizikler bulunan taş duvarlar vardı. Tavandan sarkan tek bir lamba aralıklarla yanıp sönüyor, her yanıp söndüğünde odanın farklı bir köşesinde başka bir ayrıntı ortaya çıkıyordu. Mira birkaç adım ilerledi. Karşı duvarda dört sandalye vardı. Sandalyelerin hemen arkasında ise beş tane gölge bulunuyordu. Dört gölge onların gölgeleriydi. Beşincisi ise hiçbirine ait değildi.
Lara:
—Onu siz de görüyor musunuz?
Eren başını kaldırıp duvara baktı. Beşinci gölge hâlâ oradaydı. Hareket etmiyordu ama sanki onları izliyordu. Aras telefonunu çıkardı. Ekran açılır açılmaz daha önce hiç görmedikleri bir uygulama kendiliğinden açıldı. Ekranda yalnızca tek bir sayı vardı.
5
Aras’ın yüzündeki ifade değişti.
Aras:
—Bu sayı yine karşımıza çıktı.
Mira telefonun ekranına yaklaştı. Sayının altında birkaç saniye sonra yeni bir yazı belirdi.
HATIRLAMAYA HAZIR MISINIZ?
Tam o anda odanın ışığı tamamen söndü. Karanlığın içinden bir ses yükseldi. Bu kez önceki seslerden farklıydı. Daha yakındı. Sanki hoparlörden değil, hemen yanlarından konuşuyordu.
—Dört kişi yolu tamamladı.
Kısa bir sessizlik oldu.
—Ama yol hiçbir zaman dört kişi için yapılmadı.
Işık tekrar yandı.
Dört arkadaş bir anda karşılarındaki duvara baktı. Az önce boş olan duvarda eski bir fotoğraf asılıydı. Fotoğrafta Mira, Lara, Aras ve Eren vardı. Fakat fotoğrafın arka tarafında, onlardan biraz uzakta duran beşinci bir kişi bulunuyordu. Yüzü bulanıktı. Kim olduğu anlaşılmıyordu.
Eren:
—Bu fotoğraf ne zaman çekildi?
Kimse cevap veremedi.
Çünkü dördünün de bildiği bir şey vardı.
Böyle bir fotoğraf hiç çekilmemişti.
Fotoğrafın altına kırmızı harflerle tek bir cümle yazılmıştı:
“ONU HATIRLADIĞINIZDA, İKİNCİ YOL BAŞLAYACAK.”Mira fotoğrafa biraz daha yaklaştı. Parmaklarını fotoğrafın kenarına götürdüğü anda odanın içinden hafif bir uğultu yükseldi. Fotoğrafın yüzeyi sanki yıllardır oradaymış gibi soğuktu. Aras hemen Mira'nın yanına geldi ve fotoğrafı dikkatlice inceledi. Beşinci kişinin yüzü hâlâ bulanıktı fakat bu kez fotoğrafta başka bir ayrıntı fark edildi. Beşinci kişinin elinde küçük, siyah bir nesne vardı. Aras kendi telefonuna baktı. Telefonun ekranındaki 5 kaybolmuş, yerine 11 gelmişti.
Aras:
—On bir...
Lara:
—Ne demek bu?
Aras cevap vermeden fotoğrafı duvardan aldı. Fotoğrafın arkasında daha önce görünmeyen küçük bir kâğıt vardı. Kâğıdı çevirdiğinde üzerinde yalnızca üç kelime yazıyordu.
“Yolu geri takip et.”
Eren:
—Ama yolun sonuna geldik.
Mira başını yavaşça kaldırdı.
—Belki de biz sonuna geldiğimizi sandık.
Tam o sırada zeminin altından bir ses geldi. Önce hafif bir titreşim hissedildi, ardından odanın ortasındaki taş zeminde ince bir çizgi oluştu. Çizgi gittikçe uzayarak kapıya kadar ilerledi. Dört arkadaş geri çekildi. Çizginin iki yanında taşlar yavaşça ayrıldı ve zeminin altında karanlık bir merdiven ortaya çıktı.
Fakat merdiven aşağıya inmiyordu.
Yukarı çıkıyordu.
Lara:
—Bu nasıl mümkün olabilir?
Kimse cevap vermedi.
Duvarın üzerinde yeni bir yazı belirdi:
“İLK YOLU BULAN, İKİNCİ YOLU DA BULUR.”
Mira, Aras, Lara ve Eren birbirlerine baktılar. Önlerinde artık seçim yapabilecekleri iki şey vardı: Fotoğraftaki gizemli kişiyi araştırmak ya da merdivenden çıkıp ne olduğunu öğrenmek.
Aras telefonu cebine koydu.
Aras:
—Bu sefer ayrılmıyoruz.
Dördü birlikte merdivene yöneldi. İlk basamağa adım attıkları anda arkalarındaki kapı büyük bir gürültüyle kapandı.
Ve kapının üzerinde daha önce olmayan bir sayı belirdi:
12.
Merdivenin ilk basamağına adım attıkları anda hava birden soğudu. Dördü de birbirine daha yakın yürümeye başladı. Merdiven yukarı doğru uzanıyor, fakat ne kadar çıktıklarını bir türlü anlayamıyorlardı. Her birkaç basamakta bir duvarda farklı bir sayı beliriyordu: 1... 3... 5... 11... 12... Sayılar, ilk sezonda karşılaştıkları işaretlerin aynısıydı. Eren bir noktada durup duvardaki 11 sayısına baktı ve kaşlarını çattı.
Eren:
—Bunlar rastgele değil.
Lara:
—Nereden biliyorsun?
Eren:
—Çünkü daha önce de aynı sırayı gördük.
Aras başını kaldırdı. Merdivenin sonunda küçük bir kapı görünüyordu. Kapının üzerinde bu kez hiçbir sayı yoktu. Sadece dört kişinin el izine benzeyen dört şekil vardı. Mira elini şekillerden birinin üzerine koyduğunda kapı hemen açıldı.
Karşılarına uzun, karanlık bir koridor çıktı.
Koridorun iki yanında eski tablolar asılıydı. İlk tabloya baktıklarında dört arkadaşın da adımları kesildi. Tabloda yine onlar vardı. Fakat bu kez beşinci kişi yoktu.
Onun yerine tablonun ortasında büyük bir boşluk bulunuyordu.
Mira:
—Bizi buraya getiren kişi... fotoğrafta neden yok?
Aras tabloya biraz daha yaklaştı. Çerçevenin altında küçücük bir yazı fark etti.
“BEŞİNCİ KİŞİ KAYBOLMADI.”
Bir saniye sonra koridorun sonundan bir kapı sesi geldi.
Tak.
Dört arkadaş aynı anda o tarafa döndü.
Sonra ikinci ses duyuldu.
Tak.
Birinin koridorun sonunda yürüdüğü belliydi.
Fakat ayak sesleri onlara doğru gelmiyordu.
Tam tersine...
Onlardan uzaklaşıyordu.
Mira:
—Peşinden gidelim.
Aras:
—Bu sefer neyle karşılaşacağımızı bilmiyoruz.
Mira:
—Zaten ilk sezondan beri hiçbir şeyi bilmiyoruz.
Dört arkadaş koridor boyunca ilerlemeye başladı. Tam köşeyi döndüklerinde ayak sesleri kesildi.
Karşılarındaki duvarda ise tek bir cümle vardı:
“SONSUZ YOLUN İKİNCİ KAPISI AÇILDI.”