YABANCI ŞEHİR

Sabah 08.00 uçağı zamanında kalktı. Mine pencere kenarındaydı. Aşağıda bulutlar, yukarıda sessizlik. Kafasında binbir düşünce…Hayatında ilk kez bu kadar uzağa, bu kadar bilinmeze gidiyordu.
İki saatlik yolculuk göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Şırnak Havalimanı küçük ama düzenliydi. Uçaktan inince içini sert bir rüzgâr karşıladı.İstanbul’un kalabalığına alışkın biri için bu sessizlik biraz ürkütücüydü, ama aynı zamanda huzurluydu.
Terminal binasından çıkarken valizini çekiştirdi. Ne bir tanıdık ne de bekleyen biri vardı.Mine etrafa bakındı. Yol kenarında birkaç esnaf, birkaç taksi şoförü…Bir bakkalın önüne doğru ilerledi.

“Merhaba, kolay gelsin.”

Adam başını kaldırdı, gülümsedi.

“Sağ olun abla, hoş geldiniz.”

“Şırnak Devlet Hastanesi’ni arıyorum. Göreve geldim ama ilk kez geliyorum buraya.”

“Hee, tamamdır. Ana caddeden düz gideceksin, sonra sol tarafta otobüs durağı var. Oradan geçen minibüsler direkt hastaneye gider.”

“Çok teşekkür ederim.”

“Allah kolaylık versin, doktor musun sen?”

“Evet.”

“Helal olsun. Bu taraflar biraz zordur ama dua çok alırsın.”

Mine teşekkür ederek ayrıldı. Valizini arkasından sürükleyerek durağa doğru yürürken rüzgârın sesine karışan çocuk sesleri, sokakta oynayan kediler, esnafların bağırışları arasında bir yandan ürktü, bir yandan da umutlandı.

Mine, bakkalın tarif ettiği gibi yürüdü. Güneş biraz yükselmiş, sabah serinliği yerini kurak sıcaklığa bırakmaya başlamıştı. Elinde valiziyle tozlu kaldırımlardan minibüs durağına ulaştı. Üstü brandayla gölgelenmiş eski bir duraktı.
Orada ayakta duran iki adamdan birine yaklaştı. Biri sigara içiyor, diğeri de gölgelikte oturmuş çay içiyordu.

“Merhaba, Şırnak Devlet Hastanesi’ne giden minibüs hangisi acaba?” diye sordu kibarca.

Adam Mine’yi baştan aşağı süzdü.Üzerinde sade bir gömlek, elinde valiz, biraz yorgun ama kararlı bir hâl vardı.

“Sen kimsin?” dedi adam, kaşlarını hafif çatarak.

Mine bir an durakladı.

“Ben… Doktorum. Yeni atandım. Hastaneye gidiyorum.”

Adam başını salladı, bakışlarını kaçırmadan cebinden anahtarlarını çıkardı.

Arkasını döndü, yandaki tozlu sokakta park etmiş beyaz, camları koyu renkli bir aracı işaret etti. Bir minibüs ama oldukça eski.

“Benim araç o. Şu an oraya çıkıcak çırak götürür . İstersen binebilirsin.”

“Bu resmi minibüs mü?”

Adam hafifçe güldü.

“Yok ama aynı rotadayım. Hem zaten başka minibüs de yok bu saatte. Dönüşte geliyor onlar.”

Mine içinden bir boşluk hissetti. Birkaç saniye düşündü.Etrafta başka seçenek yoktu. Adamın yüzü sertti ama kötü niyetli biri gibi de görünmüyordu. En azından… umuyordu.

“Tamam,” dedi hafifçe başını eğerek.

Valizini tuttu, araca doğru yürüdü. Adımlarını atarken iç sesi susmuyordu.

“Ya yanlış bir karar verdiysem?”

Ama başka şansı yoktu.

Mine valizini hafifçe sürükleyerek minibüse doğru yürüdü. Adımlarını dikkatli atıyor, etrafı süzüyordu. Hava sıcak ama garip bir esinti vardı. Minibüsün yanına geldiğinde şoför kapıyı açtı.

“Valizi arkaya bırakabilirsin, otur rahatına bak,” dedi sıradan bir tonla.

Mine başını sallayıp valizi arka tarafa yerleştirdi. İçeri girdiğinde eski koltuklardan yükselen toz kokusu burnuna doldu. Camdan dışarı baktı, sonra iç çekerek koltuğa oturdu.

Minibüs hareket etti.
Sigara içen adam, aracı gönderince geri dönüp sokağın başındaki plastik sandalyeye oturdu. Diğer adam, bir çay bardağıyla yanına geldi.

“Gitti mi?”

“Gitti. Hedef araçta.”

“Şüphelendi mi?”

“Yok. Kadın hem yorgun, hem de kibar. Hastane diyince sorgusuz bindi.”

Adam çayından bir yudum aldı. Gözlerini yola dikmişti.

“Komutan kesin talimat verdi. O doktor yaşaması gerekiyorsa onun eliyle olacak. Ne gerekiyorsa yapacağız.”

“Yalnız dikkatli olalım. Kadın şehirli, fark ederse sorun çıkar. Arabadaki çocuk da tedbirli olsun.”

İki adam da sustu. Yoldan geçen başka yolculara sıradan bir bakış attılar. Ama artık her şey başlamıştı.