GİRİŞ-GECENİN SESSİZLİĞİ

🎧; Ege Can Sal – BAŞA SAR

GEÇMİŞ – (ALP / LİSE İKİ) – 6 SENE ÖNCE

Ay ışığı yetmiyordu. Hava soğuktu ama o gece üşüyen yalnızca elleri değildi. Adımları sessizleşmişti; toprağın bile onları duyduğu bir yerdi orası. Alp, birkaç adım geride kalmıştı. Arda önde yürüyordu, aceleyle, dikkatle… kararsızca. Sadece abisini izleyeceklerdi. Sadece bakacak, geri döneceklerdi. Ama bazı kararlar dönülemeyecek yollara çıkar. Ve bazı yollar... harita çizmez, sadece iz bırakır.

Çalıların arasından sızan sesler vardı. Bastırılmış bir öfke. Ayak sesleri, birden bire duran bir nefes. Sonra... kırılan bir dal sesi. Bir elin koluna sertçe yapışması. Bir fısıltı:

"Kaçma. Görmedin, duymadın, bilmiyorsun."

Zaman, o noktada büküldü. O gece anlatılmadı. O gece hiç yaşanmadı. Sadece biri sustu. Diğeri kayboldu.

Ve sabah olduğunda herkes aynı soruyu sordu: "O çocuğa ne oldu?" Alp cevap veremedi. Çünkü bazı suçlar sadece işlenmez. Bazı suçlar... üstüne kalır.

°°°

Uyandığında ne gece bitmişti, ne sessizlik. Alp yatağında değildi. Yattığı yerin adı yoktu; ne evdi ne sığınak. Üzerinde başkasının ceketi, yüzünde çamur ve boğazında kelimeler düğümlüydü. Sabaha karşı oradan uzaklaşmıştı. Arda’nın son çığlığı hâlâ kulaklarındaydı, ama kimse duymamış gibiydi. Ya da duymak istememişti. Sokak boştu. Eve yürümek zorundaydı. Her adımı suç gibi, her bakış sanki damgalıyordu onu.

Kapıyı açtığında annesi değil-ki zaten olamazdı-, babası değil, sessizlik karşıladı onu. Güney konuşmadı.
Biri “Nerede kaldın?” dedi.
Biri “Arda nerede?” diye sordu.
Biri gözyaşını saklamaya çalıştı. Cevap vermedi. Çünkü cevap her şeyi daha kötü yapacaktı.

Çünkü konuşursa… olanlar gerçek olacaktı.

°°°

Karakolda Alp'e ilk sorulan soru basitti:
“Neredeydin o gece?”
“Yanındaydım,” dedi. “Sadece bakacaktık.”
“Sonra?”
“Sapaktan sonra kaybettik.”
“Sonra?”
“Bir bina… adamlar…”
“Arda’ya ne oldu?”
Sustu.

°°°

O geceyle ilgili kimse konuşmadı. Ama herkes bir şey bildiğini düşündü. Gazete küçük bir haber yaptı: “Lise öğrencisi kayboldu.” Komşular fısıldadı. Okuldan arkadaşlar uzaklaştı. Ailesi göz göze gelmez oldu. Sonunda babası odasında otururken tek cümle kurdu: “Senin burada kalman doğru değil.”

°°°

Valiz açıktı. İçine ne konursa konsun, içine girmeyen bir şey vardı: O gece. O gece sığmıyordu valize. O gece hiçbir bavula giremezdi. Alp camdan dışarı baktı. Yağmur başlamıştı, ses çıkarmadan yağan cinsten. Kendini değil, sustuğu her saniyeyi taşıyordu içinde. Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı...

BÖLÜM SONU