Bölümler 1Şu an: 1.Bölüm: Son Nota
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alkışların ne zaman başladığını hatırlamıyordu.
Belki son notanın salonda bıraktığı titreşim henüz kaybolmadan, belki de ellerini tuşların üzerinden çektiği o birkaç saniyelik aralıkta başlamıştı. Önce seyircilerden birinin avuçları birbirine çarpmış, ardından başka sesler ona katılmıştı. Çok geçmeden bütün salon ayağa kalkmıştı.
Lidya başını hafifçe eğdi.
Yüzünde, yıllar içinde öğrenilmiş, ölçüsü ve süresi neredeyse hiç değişmeyen bir gülümseme vardı. Bir adım geri çekildi, seyircilere döndü ve yeniden eğildi. Alkışlar dinmedi. Ön sıralarda oturan yaşlı bir kadın ayağa kalkarken mendilini gözlerine götürdü. Birkaç kişi telefonlarını kaldırmış, sahnedeki kadının görüntüsünü kaydetmeye başlamıştı.
Lidya hepsini gördü.
Ama hiçbirini gerçekten görmedi.
Piyanonun başında otururken hissettiği şey, şimdi yerini tuhaf bir boşluğa bırakmıştı. Parmak uçlarında hâlâ tuşların sertliğini duyabiliyor, az önce çaldığı eserin son bölümündeki geçişleri zihninde tekrar edebiliyordu. Yanlış nota yoktu. Aksayan bir ritim, unutulmuş bir nüans, olması gerekenden uzun tutulmuş tek bir ses bile olmamıştı.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Belki de sorun buydu.
Bir kez daha eğildi. Sonra sahnenin sağ tarafındaki kapıdan içeri girdi.
Koridora adımını attığında alkışlar arkasından gelmeye devam ediyordu. Salonun ağır kapısı kapandığında sesler boğuklaştı. Birkaç saniye sonra yalnızca uzaktan gelen uğultu kaldı.
Lidya durdu.
Ellerine baktı.
Sağ elinin işaret parmağında, gün boyunca hissettiği hafif ağrı yeniden belirginleşmişti. Başparmağını parmağının eklemine bastırdı, ardından elini gevşetti. Yıllardır konserlerden sonra yaptığı küçük bir alışkanlıktı bu. Bedeni, zihninden önce neye ihtiyaç duyduğunu biliyordu.
Koridorun sonunda menajeri Daniel onu bekliyordu.
"Lidya!"
Daniel'in sesi, boş koridorda olduğundan daha neşeli duyuldu. Hızlı adımlarla yanına geldi. Elinde iki tane su şişesi vardı.
"Harikaydın."
Şişelerden birini ona uzattı.
"Teşekkür ederim."
"Harika demek bile az kalıyor. Özellikle ikinci bölüm... İnanılmazdı. Şu son geçişi nasıl yaptın, hâlâ anlamıyorum."
Lidya suyu aldı.
"Çok çalıştım."
Daniel güldü.
"Her zamanki gibi. Ama bu gece başka bir şey vardı. Bütün salonu elinde tuttun."
Lidya cevap vermedi. Şişenin kapağını açarak dudaklarına götürdü ve içindeki sudan küçük bir yudum aldı.
"Yarın sabah röportaj var. Öğleden sonra da organizasyon ekibiyle yemek. Akşam uçağımızı değiştirdim, Berlin'e bir gün daha geç gidebiliriz. Senin için daha iyi olur diye düşündüm."
"Yarın konuşuruz."
"Tabii. Önce dinlen."
Daniel bir an sustu. Onu birkaç saniye inceledi.
"İyi misin?"
Lidya başını kaldırdı.
"İyiyim."
"Biraz yorgun görünüyorsun."
"Konserden çıktım, Daniel. Yorgun görünmem normal."
"Doğru."
Daniel gülümseyerek omzuna dokundu.
"Bu geceyi kutlamalıyız. En azından bir kadeh şarap..."
"Bu gece istemiyorum."
"Elbette. Yarın."
Daniel başka bir şey söylemedi. Ona iyi geceler dileyip salonun diğer tarafına yöneldi.
Lidya, koridorun sonunda duran aynanın önünden geçerken yavaşladı.
Aynadaki kadını tanıyordu.
Otuz iki yaşında, koyu renk saçlarını ensesinde toplamış, yüzünde en ufak bir dağınıklığa izin vermeyen bir kadın. Sahne makyajı gözlerini olduğundan daha belirgin gösteriyordu. Siyah elbisesinin omuzları kusursuz oturmuş, boynundaki ince kolye ışığı belli belirsiz yansıtmıştı.
Güzel görünüyordu.
Başarılı görünüyordu.
Mutlu görünmesi de gerekiyordu.
Aynadan gözlerini ayırdı.
***
Otele döndüğünde gece yarısını geçmişti.
Şehrin ışıkları geniş camların ardından birbirine karışıyordu. Yağmur başlamıştı. Karşı binanın çatısından süzülen sular, kaldırım taşlarının üzerinde küçük birikintiler oluşturuyordu.
Lidya ayakkabılarını kapının yanında çıkardı. Elbisesinin fermuarını indirmeden önce aynanın karşısında bir süre bekledi. Ardından saçındaki tokayı çözdü. Koyu renk saçları omuzlarına döküldü.
Odanın sessizliği, konser salonunun sessizliğine benzemiyordu.
Burada alkış yoktu. Onu bekleyen insanlar, fotoğrafını çekmek isteyen yabancılar, başarılarını sıralayan cümleler de yoktu.
Yalnızca kendisi vardı.
Telefonunu masaya bıraktı. Ekranında onlarca bildirim görünüyordu. Tebrik mesajları, konser görüntüleri, sosyal medya paylaşımları... Birkaç tanesini açtı. Aynı kelimeler tekrar ediyordu.
Muhteşem.
Kusursuz.
Olağanüstü.
Bir insanın ne kadar iyi çaldığını anlatmak için bu kadar çok kelimeye ihtiyaç duyulması ona her zaman tuhaf gelmişti.
Telefonu ters çevirdi.
Pencerenin önündeki küçük koltuğa oturdu. Yağmuru izledi. Bir süre sonra gözlerini kapattı.
Konserin son bölümünü yeniden hatırladı. Sol elinin bastığı akor, sağ elinin ardından gelen kısa geçiş, son notanın uzatılması...
Zihninde her şey yerli yerindeydi.
Yine de içinde tamamlanmamış bir şey vardı.
Ayağa kalktı.
Odanın diğer tarafındaki dijital piyanonun üzerindeki örtüyü kaldırdı. Otel odasında piyano bulunmasını özellikle istemişti. Konserlerden önce parmaklarını sıcak tutmak için kısa çalışmalar yapar, bazen de çalacağı eserin zor bölümlerini tekrar ederdi.
Tabureyi çekti.
Oturdu.
Ellerini tuşların üzerine yerleştirdi.
Bir süre öylece bekledi.
Sonra rastgele bir melodi çalmaya başladı.
Birbirini takip eden birkaç nota, ardından küçük bir geçiş. Melodinin devamı kendiliğinden gelmeliydi. Eskiden böyle olurdu. Lidya bir parçanın ilk birkaç notasını bulduğunda gerisi çoğu zaman zihninde belirirdi. Bazen sabaha kadar uyumaz, bir melodinin peşinden giderdi.
Şimdi ise üçüncü ölçüde durdu.
Başını hafifçe eğdi.
Yeniden denedi.
Bu kez farklı notalar seçti. Birkaç akor ekledi. Melodi biraz daha uzadı ama bir noktada yine tıkandı.
Parmaklarını tuşlardan çekti.
Odanın içinde yalnızca yağmurun sesi kaldı.
Lidya, ne zamandır kendisi için bir şey çalmadığını düşündü.
Bu düşünceyi daha önce de aklından geçirmişti. Fakat her defasında başka bir konser, yeni bir repertuvar, bir yarışma ya da yolculuk araya girmişti. Kendisini oyalayacak bir şey bulmakta hiçbir zaman zorlanmamıştı.
Belki de bu yüzden ilk kez ne yapacağını bilmiyordu.
Telefonunu aldı. Saat 00.47'ydi.
Ekranda annesinden gelen bir mesaj vardı.
Konser kaydını izledim. Çok güzeldi. Özellikle son bölümdeki yorumun. Seninle gurur duyuyorum.
Lidya mesajı birkaç kez okudu.
Ardından cevap yazdı.
Teşekkür ederim anne. İyi geceler.
Gönder tuşuna bastı.
Bir süre sonra telefonu yeniden masaya bıraktı. Annesinin mesajına verdiği cevapta yanlış bir şey yoktu. Annesi gerçekten gurur duyuyordu. Lidya da onun bunu bilmesini istiyordu.
Yine de mesajı gönderdikten sonra içinde beliren hissi tanımlayamadı.
Belki özlem.
Belki alışkanlık.
Belki de yıllardır aynı cümleleri kurmanın verdiği yorgunluk.
Tabureden kalktı. Piyanonun üzerindeki örtüyü yeniden kapattı.
Tam o sırada telefonuna bir bildirim düştü.
Ekranda bir e-posta görünüyordu.
Gönderen: Daniel.
Konu: Yarınki röportaj için notlar.
Lidya mesajı açtı. Birkaç satırdan oluşan metni gözden geçirdi. Başarısının sırrı, çalışma disiplini, uluslararası kariyeri ve müziğe bakışı hakkında hazırlanmış sorular vardı.
Son soruyu okudu:
Bir sanatçı için kusursuzluk ne ifade eder?
Lidya ekranı kapattı.
Bu soruya vereceği cevabı biliyordu. Yıllardır aynı cevabı veriyordu.
Kusursuzluk, tekrarın ve disiplinin sonucuydu. Bir eseri yeterince çalışırsanız, onun gerektirdiği teknik seviyeye ulaşırdınız. Geriye yalnızca yorum kalırdı.
Bunu röportajlarda defalarca anlatmıştı.
Ama o gece, ilk kez kendisine aynı soruyu sormak istedi.
Kusursuzluk ne ifade ediyordu?
Belki de bir daha kimsenin ona bir şey söylemesine gerek kalmamasıydı.
Belki de annesinin yüzünde hayal kırıklığı görmemek.
Belki de bir gün, bütün bunları başarmışken hâlâ eksik hissedeceği ihtimalini ortadan kaldırmak.
Yatağın kenarına oturdu.
Gözlerini kapattı.
Çok uzaklardan, yıllar öncesine ait bir ses duyduğunu sandı.
"Biraz daha bekle."
Gözlerini açtı.
Oda aynı odaydı. Yağmur aynı şekilde yağıyordu. Piyanonun üzerindeki örtü yerindeydi.
Ama cümle zihninde kalmıştı.
Biraz daha bekle.
Kimin söylediğini hatırlayamıyordu.
***
Ertesi sabah Lidya, Daniel'in aramasıyla uyandı.
Saat 08.16'ydı.
Telefonunu bulmak için yastığın yanını yokladı. Ekranda üç cevapsız arama görünüyordu.
"Efendim?"
"Uyandırdım mı?"
Daniel'in sesi her zamanki gibi enerjikti.
"Sanırım."
"Günaydın. Röportajı bir saat erteledim. On buçukta aşağıda olman yeterli."
"Tamam."
"Bir de dün geceki performansınla ilgili birkaç eleştiri yayımlanmış. Hepsi olumlu. Sana göndereceğim."
"Teşekkür ederim."
"Lidya?"
"Hı?"
"Gerçekten iyi misin?"
Lidya gözlerini tavana dikti.
"Daniel, bunu kaçıncı kez soruyorsun?"
"Çünkü seni tanıyorum."
Bu cümleye cevap vermedi.
Daniel kısa bir sessizliğin ardından konuşmayı sürdürdü.
"Her neyse. Kahvaltı et. Biraz hava al. On buçukta görüşürüz."
Telefon kapandı.
Lidya yataktan kalktı, perdeyi araladı. Yağmur durmuştu. Şehrin üzerindeki bulutlar henüz dağılmamıştı ama sokaklar aydınlanmaya başlamıştı.
Banyoya gitti. Yüzünü yıkadı. Aynada kendisine baktı.
Dün geceki kadınla aynıydı.
Yalnızca biraz daha yorgun.
Masadaki telefona uzandığında yeni bir e-posta bildirimi gördü.
Gönderenin adı, ekrandaki diğer bütün yazılardan daha belirgin duruyordu.
Mert Soyer.
Lidya'nın eli telefonun üzerinde hareketsiz kaldı.
Uzun yıllardır bu adı görmemişti.
E-postanın konusu boştu. Gönderilme saati 02.13'tü.
Mesajı açtı.
İçinde birkaç satır vardı.
Lidya,
Yıllardır sana yazmayı düşünüp vazgeçtim. Sanırım bazı şeylerin üzerinden zaman geçince kendiliğinden unutulacağını sandım. Yanılmışım.
Geçen hafta eski konservatuvar arşivlerini düzenlerken bir kayıt buldum. İkimizin de unuttuğunu düşündüğüm bir şey.
Dinlemeni istiyorum.
Bu kez sonuna kadar.
Mesajın altında bir ses dosyası vardı.
Kayıt_17.wav
Lidya dosyanın üzerine dokunmadı.
Önce gönderenin adına yeniden baktı.
Mert Soyer.
Sonra mesajı baştan okudu.
Bu kez sonuna kadar.
Pencerenin dışında bir araba kornası duyuldu. Karşı binanın balkonunda biri çiçeklerini suluyordu. Şehir, kendi sabahına çoktan başlamıştı.
Lidya ise yıllardır kapalı tuttuğu bir kapının önünde duruyordu.
Telefonun ekranı karardı.
Bir süre sonra yeniden açtı.
Ses dosyasına dokundu.
Önce hafif bir cızırtı duyuldu. Ardından uzak bir odanın uğultusu, sandalyenin zeminde sürtünmesi ve genç bir kadının gülüşü...
Lidya'nın gülüşü.
Kayıt birkaç saniye daha ilerledi.
Sonra bir erkek sesi duyuldu.
"Burada durmalısın."
Lidya nefesini tuttu.
O sesi tanıyordu.
"Hayır," dedi genç kadın. "Böyle daha güzel."
Kısa bir sessizlik oldu.
Ardından erkek sesi yeniden duyuldu:
"Her güzel şeyin tamamlanması gerekmiyor, Lidya."
Kayıt sona erdi.
Lidya telefonu elinde tutmaya devam etti.
Dışarıda sabah ilerliyordu.
Ama onun zihninde, yıllar önce yarım bıraktığı bir akşam yeniden başlamıştı.
Bölüm etkileşimi
