3. Bölüm

Eve varmişdık büyük bir malikaneydi bura çok güzel bir yerdi ama havada ölüm sessizliği vardı. Kimse çıt çikarmiyordu bi anda sessizliği bozdum "ben nerede yaticam?" Marco sessiz bir şekilde " ah ani bir karar olduğu için oda hazırlatamadim o yüzden benim odada yaticaksin "
Elena " ama neden başka oda yokmu sen nerede yaticaksin ?"
" Malesef yan yana yatmak zorundayiz merak etme iki kişilik yatak var hem seni korumam lazım "
" Ne ! Ciddimisin olmaz "
"Olmaz küçük hanım "
Elena gözlerini kocaman açtı.
“Şaka yapıyorsun değil mi?”
Marco hafifçe kaşını kaldırdı.
“Sence şaka yapacak halde miyim?”
“Elbette yapamazsın! Seni doğru düzgün tanımıyorum bile.”
Marco derin bir nefes verdi, ardından malikânenin karanlık koridoruna kısa bir bakış attı.
“Tam da bu yüzden seni yalnız bırakamam.”
Elena kollarını bağladı.
“Bu hiç normal değil.”
“Bu malikânede hiçbir şey normal değil,” dedi Marco sakin ama sert bir sesle.
O anda yukarı kattaki avizeden hafif bir çıtırtı geldi. Elena istemsizce irkildi.
Marco bunu fark etti ama yüz ifadesi değişmedi.
“Gördün mü?”
“Bu eski ev ses çıkarıyordur sadece…”
Marco başını yavaşça iki yana salladı.
“Hayır. Bu ev… geceleri yaşayan bir yer gibi davranıyor.”
Elena kısa bir kahkaha atmaya çalıştı ama sesi titredi.
“Harika. Tam bir deliyle aynı odada kalıyorum.”
Marco ilk kez hafifçe gülümsedi.
“Deli olan ben değilim küçük hanım.”
Tam Elena cevap verecekken…
Koridorun sonundan bir kapı yavaşça kendi kendine kapandı.
TAK.
İkisi de sustu.
Elena fısıldadı:
“Evde başka biri mi var?”
Marco’nun bakışları karardı.
“Umarım yoktur…”
Marco birkaç saniye boyunca koridora baktı. Sessizlik yeniden çökmüştü ama bu sessizlik artık huzurlu değil, boğucuydu.
Elena yavaşça Marco’ya yaklaştı. “Bana gerçeği söylemiyorsun değil mi?”
Marco gözlerini ondan kaçırdı. “Bazı şeyleri bilmen şu an daha tehlikeli.”
“Elbette öyle diyceksin!” dedi Elena sinirle. “Bu eve geldiğimizden beri herkes garip davranıyor. Hizmetçiler konuşmuyor, koridorlar mezarlık gibi ve şimdi kapılar kendi kendine kapanıyor!”
Marco cevap vermeden odanın kapısını kapattı ve anahtarı çevirdi.
Klik.
Elena bunu görünce daha da gerildi. “Neden kilitledin?!”
“Çünkü artık başladı.”
“Ne başladı?”
Marco tam cevap verecekken ışıklar bir anda söndü.
Oda tamamen karanlığa gömüldü.
Elena’nın nefesi hızlandı. “Marco…”
“Sesini alçalt.”
Karanlığın içinden çok hafif bir ayak sesi duyuldu.
Tak…
Tak…
Tak…
Sanki biri odanın içinde dolaşıyordu.
Ama bu imkânsızdı.
Kapı kilitliydi.
Elena korkuyla Marco’nun kolunu tuttu. “Burada biri var…”
Marco cebinden küçük bir el feneri çıkarıp yaktı.
Işık odanın içinde dolaştı… Yatak. Perdeler. Dolap.
Ve sonra ışık aynaya geldi.
Elena’nın kanı dondu.
Çünkü aynada… odada olmaması gereken üçüncü bir siluet görünüyordu.
Elena çığlık atacak gibi oldu ama Marco bir anda eliyle ağzını kapattı.
“Sakın ses çıkarma…” diye fısıldadı.
El fenerinin ışığı titriyordu. Aynadaki siluet hareketsizdi.
Uzun boylu… ince yapılı… ve yüzü tamamen karanlığın içindeydi.
Ama en korkuncu şuydu:
Elena ve Marco aynanın karşısında duruyordu.
Fakat arkalarında… gerçekte kimse yoktu.
Elena korkuyla başını çevirdi.
Boşluk.
Tekrar aynaya baktığında siluet hâlâ oradaydı.
Bu kez başını yavaşça yana eğdi.
Sanki onları izliyordu.
Marco’nun sesi ilk kez gerçekten gergin çıktı. “Gözlerini ayırma.”
“Bu da ne böyle…” Elena’nın sesi titriyordu.
Bir anda aynanın yüzeyi hafifçe dalgalandı.
Sanki su olmuştu.
Ve içeriden siyah bir el yavaşça dışarı uzanmaya başladı.
Elena korkuyla geri çekildi. “Marco!”
Marco onu arkasına itti ve cebinden küçük, metal bir şey çıkardı.
Bir kurşun.
Ama normal bir kurşun değildi. Üzerinde garip semboller kazılıydı.
Marco kurşunu avucunda sıkarken gözlerini aynadan ayırmadı.
“Elena,” dedi yavaşça, “Ne olursa olsun şimdi kaçma.”
“Elimde kalan tek şey bu…”
Aynadaki yaratık bir anda gülümsedi.
Ve Marco fısıldadı:
“Son kurşun…”
Odadaki hava bir anda buz gibi oldu.
Aynadan çıkan siyah el biraz daha uzandı. Parmakları insan gibiydi ama gereğinden fazla uzundu… sanki gölgelerden yapılmıştı.
Elena nefes alamıyormuş gibi hissetti. “Marco… bu şey ne?”
Marco cevap vermedi.
Gözleri sadece aynadaydı.
Kurşunu yavaşça silahına yerleştirdi.
Klik.
O ses odanın içindeki sessizliği parçaladı.
Aynadaki yaratığın gülümsemesi büyüdü.
Sonra…
Bir anda aynanın içinden tamamen çıktı.
Uzun siyah bir siluet.
Yüzü hâlâ görünmüyordu ama odadaki bütün ışığı emiyor gibiydi.
Elena geri çekilirken ayağı yatağa çarptı ve dengesini kaybetti.
Yaratık başını ona çevirdi.
Tam Elena’ya doğru hareket edeceği sırada Marco araya girdi.
“Bana bak!”
Yaratık durdu.
Marco silahı doğrulttu ama parmağı tetikte donup kaldı.
Elena bunu fark etti. “Neden ateş etmiyorsun?!”
Marco’nun sesi kısıktı. “Çünkü sadece… bir kurşunum var.”
Yaratık yavaşça Marco’ya yaklaşmaya başladı.
Tak…
Tak…
Her adımında duvarlar çatırdıyor, aynalar titriyordu.
Marco’nun alnından bir damla ter süzüldü.
“Elena,” dedi gözlerini yaratığa dikmiş halde, “Şimdi sana ne dersem yapacaksın.”
Elena korkuyla başını salladı.
Marco cebinden eski bir anahtar çıkarıp ona verdi.
“Koridorun sonunda kırmızı kapı var. Ne olursa olsun oraya git.”
“Peki ya sen?!”
Marco acı bir şekilde gülümsedi.
“Ben onu oyalarım.”
“Hayır!”
Tam o anda yaratık insan olmayan bir hızla ileri atıldı.
Marco Elena’yı sertçe kenara itti.
Silah sesi bütün malikânede yankılandı.
PAT!
Marco sakin bir sesle bir arama yaptı ve
" Evet işi bitti..."
Dedi
Elena yüksek bir sesle
" Burda ne oluyor hemen anlatıyorsun onlarda kim!"
" Sana anlatacak vaktim olmadiğini söylemiştim! Önce kırmızı kapıya gidelim sonrasına bakarız"
"Beni hep erteliyosun! Ne olcak söylesen?"
" Elena. Bu senin için güvenli değil, başını derde soktun zaten dahada batirmadan uzaklaşalim buradan"
Elena hiçbisey demeden soğuk bir yüzle ona baktı ve fısıldadı "anlatmak istemiyorsun..."