1. Bölümmm

Gece, şehrin üzerine ağır bir sessizlik gibi çökmüştü. Sokak lambalarının solgun ışığı dar ara sokakları zorla aydınlatıyordu. Elena, elindeki zarfı sıkıca kavradı. İçinde ne olduğunu bilmiyordu ama açarsa hayatının değişeceğini hissediyordu. Tam o anda arkasından yaklaşan ayak seslerini duydu.
Hızla arkasına döndü ama sokak bomboştu.
“Korkma,” diye bir ses fısıldadı karanlığın içinden.
Elena geri adım attı. Kalbi göğsünde çarpıyordu. “Kim var orada?” dedi titreyen bir sesle.
Cevap gelmedi. Sadece yerde, ayaklarının dibine doğru sürüklenen ikinci bir zarf gördü. Üzerinde tek bir isim yazıyordu: Marco.
Elena o an bunun sıradan bir mesaj olmadığını anladı. Bu, bir uyarıydı.
Elena bir an donup kaldı. Adını ilk kez gördüğü bu adam, sanki çoktan hayatının içine sızmış gibiydi.
Rüzgâr dar sokakta uğuldadı ve ikinci zarf hafifçe yerinden kıpırdadı. Elena eğilip onu aldı. Parmakları titriyordu. Zarfın kenarı ıslaktı; ya yağmurdan ya da çok daha başka bir şeyden.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Marco vardı. Ama sıradan bir fotoğraf değildi—karanlık bir odada çekilmişti ve arkasında silah tutan iki adam silik şekilde seçiliyordu.
Elena’nın nefesi kesildi.
Tam o anda telefonu çaldı.
Ekranda “Bilinmeyen Numara” yazıyordu.
Bir an tereddüt etti, sonra açtı.
Karşıdan derin bir erkek sesi geldi:
“Zarfı açtığını biliyorum, Elena.”
Elena geri çekildi. “Sen kimsin?”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra ses daha soğuk bir tonda devam etti:
“Marco’ya güvenme. O seni korumuyor… seni oyuna sokuyor.”
Telefon bir anda kapandı.
Elena sokakta yalnız kaldı ama artık yalnız olmadığını hissediyordu.
Ve uzaktan bir yerde, bir araba motoru yavaşça çalıştı.
Elena, telefonu elinde sımsıkı tutarken bir an olduğu yerde kaldı. Sokak artık eskisi gibi sessiz değildi; her ses daha yüksek, her gölge daha uzun görünüyordu.
Motor sesi yaklaşmaya başladı.
Karanlığın içinden siyah bir araba yavaşça sokağın ucunda belirdi. Farları kapalıydı ama varlığı bile yeterince tehditkârdı. Araba Elena’nın tam önünde durdu.
Bir saniye.
İki saniye.
Arka kapı açıldı.
Elena geri çekildi ama kaçacak yeri yoktu.
Kapıdan inen kişi Marco’ydu.
Siyah bir ceket, soğuk bir bakış ve hiç acele etmeyen adımlar… Sanki bu anı uzun zamandır bekliyordu.
Elena refleksle geriye doğru adım attı. “Sen… kimsin?” dedi bu sefer daha sert bir sesle.
Marco, gözlerini ondan ayırmadan konuştu:
“Eğer bana bu soruyu soruyorsan, sana yanlış bilgiler ulaşmış demektir.”
Elena elindeki fotoğrafı kaldırdı. “Biri seni öldürmek istiyor. Ya da ben öyle sanıyorum.”
Marco’nun bakışları bir an fotoğrafa kaydı. Sonra tekrar Elena’ya döndü.
“Hayır,” dedi sakin bir sesle. “Beni değil… seni öldürmek istiyorlar.”
O an sokaktaki ışık titredi.
Ve uzaktan ikinci bir araba sesi duyuldu—bu sefer yalnız değillerdi. Marco aceleci ama kısık bir sesle " hemen arabaya bin !" Dedi Elena tereddüt etsede hızlıca bindi .
Kapı kapanır kapanmaz Marco direksiyona geçti ve motoru çalıştırdı. Araba ani bir hareketle sokağın içinde hızlandı. Lastikler ıslak zeminde kayarken, arkadan gelen başka bir aracın farları dar sokağı bir anda aydınlattı.
Elena arka koltuktan geriye baktı. “Bizi takip ediyorlar!”
Marco dişlerini sıktı. “Biliyorum.”
Araba keskin bir virajı dönerken Elena öne doğru savruldu. “Ne oluyor? Bu insanlar kim?”
Marco kısa bir an gözlerini yoldan ayırmadan konuştu: “Şu an bunu açıklayacak zaman yok. Sadece emniyet kemerini tak.”
Elena panikle kemeri buldu ama elleri titrediği için zorlandı. Arkalarındaki araç hızlanmıştı. Motor sesi giderek yaklaşıyordu.
Birden Marco elini direksiyonun altına götürdü. Küçük bir düğmeye bastı. Arabanın içinden ince bir bip sesi geldi.
Elena korkuyla ona döndü. “Bu ne?”
Marco’nun sesi bu kez daha soğuktu: “Hazırlık.”
Tam o anda arkalarındaki araç hızla yanaşıp çarpmaya çalıştı.
Araba sarsıldı.
Elena çığlık attı.
Marco ise sadece gözlerini yola dikti ve mırıldandı:
“Şimdi başlıyoruz.”