Son Kez Sen

Altı yıl önce
İstanbul - Sancaktar Yalısı saat 23.43
Yağmur, yalının geniş camlarına öfkeyle vuruyordu.
Lavin Sancaktar, odasının penceresinin önünde durmuş, elindeki telefona bakıyordu. Ekranda Kuzey'in adı yazıyordu. Altı cevapsız arama, üç mesaj…
En son gelen mesajı yeniden açtı.
Kuzey Özakın: Neredesin, Lavin? Merak ettim seni. Bir sesini duyayım.
Lavin'in gözleri doldu. Dudaklarını birbirine bastırarak ağlamamaya çalıştı ama gözyaşları yanağından süzüldü.
Kuzey onu merak ediyordu.
Her zamanki gibi.
Onun nerede olduğunu, yemek yiyip yemediğini, üşüyüp üşümediğini merak ediyordu. Lavin'in dünyasında her şey altüst olurken Kuzey hâlâ onu düşünüyordu.
Ve Lavin, birazdan hayatının en büyük yalanını söylemek zorunda kalacaktı.
Kapısı açıldı.
Babası içeri girdiğinde Lavin hızla gözyaşlarını sildi. Sancaktar Holding'in sahibi olan adamın yüzünde her zamanki sert ifade vardı.
“Yarın sabah İstanbul'dan ayrılıyorsun.”
Lavin başını çevirdi.
“Ne?”
“Yurt dışına gideceksin. Hazırlıklarını yaptırdım.”
“Ben hiçbir yere gitmiyorum.”
Babası, kızının bu cevabını bekliyormuş gibi sakince ceketinin düğmesini ilikledi.
“Öyle mi?”
“Baba, benim hayatım hakkında benim dışımda herkes karar veriyor! Ben bunu kabul etmiyorum.”
“Senin hayatın mı?” Adamın sesi sertleşti. “Senin hayatın yüzünden yıllardır kurduğum her şeyin tehlikeye girmesine izin vermeyeceğim.”
Lavin'in kalbi hızlandı.
“Kuzey'e ne yaptın?”
Babası cevap vermedi.
“Kuzey'e ne yaptın, baba?!”
“Henüz bir şey yapmadım.”
Lavin, bu cevabın içindeki tehdidi duydu.
“Onu bu işin içine karıştırma.”
“Bunu bana söyleyecek son kişi sensin. O adamla görüşmeye devam edersen yalnızca senin değil, onun da hayatını mahvederim.”
“Sen bunu yapamazsın!”
“Yapamayacağım hiçbir şey yok, Lavin. Bunu en iyi sen biliyorsun.”
Adam kapıya yöneldi. Çıkmadan önce son kez arkasına baktı.
“Sabaha kadar vaktin var. Ya ondan vazgeçersin ya da onun her şeyini kaybetmesini izlersin.”
Kapı kapandı.
Lavin olduğu yere çöktü.
Kuzey'in yüzü gözlerinin önüne geldi. O kendinden emin gülüşü, Lavin'in elini tuttuğunda başparmağıyla elinin üstünü okşaması, tartıştıklarında bile gitmesine izin vermeyişi…
Daha geçen akşam onu yalının bahçesinde kendine çekmişti.
"Bir gün benden kaçmaya çalışırsan seni bulurum, Sancaktar.”
Lavin gülerek göğsüne vurmuştu.
“Belki de bulunmak istemem.”
Kuzey alnını onun alnına yaslamıştı.
“Ben yine de bulurum. Çünkü sen nereye gidersen git, benim için hep aynı yerde olacaksın.”
Lavin o gece bu sözlere gülmüştü.
Şimdi ise o sözleri hatırladığı için ağlıyordu.
Çünkü Kuzey onu bulursa babasının tehdidinden haberdar olacaktı. Ve Kuzey Özakın, sevdiği kadını korumak uğruna kendi hayatını bile tehlikeye atmaktan çekinmezdi.
Lavin bunu biliyordu.
Onu tanıyordu.
Kuzey gerçeği öğrendiği anda her şeyi karşısına alacaktı. Babası da bunu biliyordu.
Lavin'in önünde yalnızca iki seçenek vardı: Kuzey'in kendisinden nefret etmesine izin vermek ya da onu geri dönülmez bir felakete sürüklemek.
Titreyen parmaklarıyla telefonunu eline aldı.
Kuzey'i aradı.
Telefon ikinci çalışta açıldı.
“Lavin?”
Kuzey'in sesini duymak, Lavin'in bütün direncini kırdı. Ağzını açtı ama tek kelime edemedi.
"Lavin, aşkım? Ne oldu? Ağlıyor musun sen?"
Aşkım.
Lavin gözlerini kapattı.
Lavin gözlerini kapattı.
“Bir şey söyle, güzelim. Korkutma beni."
“Ben…” Sesi titredi. “Konuşmamız gerekiyor Kuzey”
“Tamam. Neredesin? Geliyorum”
“Hayır!”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Kuzey'in sesi değişti.
“Lavin ne oluyor?"
“Bizim konuşmamız gerekiyor Kuzey. Ama telefonda"
“Peki. Dinliyorum.”
Lavin dudaklarını ısırdı. Söylemesi gerekenleri zihninde defalarca tekrarlamıştı ama şimdi hiçbirini söyleyemiyordu.
Kuzey bekliyordu.
“Ben artık böyle devam etmek istemiyorum.”
“Nasıl yani?”
“Biz… Olmuyoruz.”
“Lavin, dün gece birlikteydik, bir sorun yoktu. Şimdi ne diyorsun sen?"
Lavin'in gözyaşları yeniden aktı.
“Yalan söyledim”
Bu kez sessizlik uzadı.
“Ne?”
“Seni sevdiğimi söylüyordum ama sevmiyorum”
Kuzey nefesini tuttu.
“Lavin, bana bak. Şaka yapıyorsan hiç komik değil"
“Şaka yapmıyorum.”
“Peki o zaman bana bunun şuan durduk yere nerden çıktığını anlat.”
Çünkü seni kaybetmekten korkuyorum.
Çünkü babam sana zarar verecek.
Çünkü seni seviyoru. Ve seni korumak için aklbini kırmam gerek.
Lavin bunların hiçbirini söylemedi.
“Çünkü seninle olmak istemiyorum Kuzey.”
Kuzey'in sesi kısıldı.
“Gözlerimin içine bakarak da söyler misin bunu?”
Lavin ağzını eliyle kapattı. Omuzları sarsılıyordu.
“Lavin?”
“Seni sevmiyorum,” dedi yeniden. “Seninle yaşadığımız herşey hataydı. Beni bir daha arama."
Ve telefonu kapattı.
Kuzey birkaç saniye boyunca elindeki telefona baktı.
Sonra hemen onu geri aradı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Lavin her aramada ekrana baktı. Parmakları telefonu açmak için kıpırdandı ama kendini durdurdu.
Dördüncü aramada Kuzey mesaj gönderdi.
"Bana bunu yapma, ne olduysa söyle. Lavin."
Lavin telefonu kapattı.
O gece sabaha kadar odasından çıkmadı.
Ertesi sabah— İstanbul Havalimanı
Lavin, elinde küçük bir valizle annesinin yanında yürüyordu. Babası onları kapıya kadar getirmişti. Her şey önceden ayarlanmıştı; biletler, kalacağı ev, okul kaydı…
Her şey.
Bir tek Lavin'in kalbi bu plana dâhil değildi.
“Bunu bana neden yapıyorsun?” diye fısıldadı babasına.
Adam yüzünü bile çevirmedi.
“İlerde anlarsın.”
“Ben seni asla affetmeyeceğim.”
“Bunu sonra konuşuruz.”
Lavin annesine sarıldı. Kadın kızının saçlarını okşarken kulağına fısıldadı:
“Bazen insan sevdiklerini korumak için gitmek zorunda kalır kızım."
Lavin annesinin ne bildiğini soramadı.
Anons yapıldı.
Uçağa biniş başlamıştı.
Lavin son kez arkasına baktı. Kuzey'in gelmesini istemiyordu.
Ama bir yanıyla da onun koşarak gelip kendisini durdurmasını bekliyordu.
Telefonunu açtı.
Kuzey'den yeni bir mesaj vardı.
"Bana ne yaptığını anlamıyorum. Ama seni tanıyorum, Lavin. Birşey oldu. Ne oldu, Lavin?"
Lavin mesajı okurken gözyaşları yeniden aktı.
Ekrana son kez dokundu.
Kuzey Özakın 🤍 — Engellendi.
Sonra telefonu kapattı.
Uçağa bindi.
Ve İstanbul'dan ayrıldı...
Aynı saatlerde — Kuzey'in evi
Kuzey, bütün gece uyumamıştı.
Lavin'in evine gitmiş, kapının açılmasını beklemiş, cevap alamayınca saatlerce arabasında oturmuştu. Sabah olduğunda onu aramaya devam etmişti.
Telefonu eline alıp bir kez daha aradı.
Numaraya ulaşılamıyordu.
Kaşlarını çattı.
Sonra ortak ve yakın bir arkadaşını aradı.
“Alo Sarp. Lavin nerede biliyor musun?”
“Bilmiyorum Kuzey. Bir sorun mu var?”
“Yok, tamam teşekkür ederim sonra ararım seni şuan pek müsait değilim.”
“Peki, iyi akşamlar.”
Kuzey telefonu kapattı. Birkaç dakika sonra bilgisayarını açtı, Lavin'in sosyal medya hesaplarına baktı. Hiçbir şey yoktu. Sanki Lavin Sancaktar bir gecede dünyadan silinmişti.
Masadaki fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta Lavin gülüyordu. Kuzey'in omzuna yaslanmış, gözlerini kapatmıştı. Kuzey de ona bakıyordu.
Fotoğrafın arkasında Lavin'in el yazısıyla bir cümle vardı:
Bir gün herkes bize karşı olsa bile. Ben seninle olacağım...
Kuzey uzun süre o cümleye baktı.
Sonra fotoğrafı yerine bıraktı.
“Tamam, Lavin,” diye fısıldadı boş odaya. “Ama neden...”
Sesindeki kırgınlık, öfkesinden daha büyüktü.
Lavin ona aşık olmadığını söylemişti.
Yalandı hissediyordu. Ve elinden hiçbir şey gelmiyordu...
Ama fotoğrafı çekmeceye kaldırırken elleri titriyordu.
Çünkü Kuzey Özakın, Lavin'in kendisini sevmediğine inanmıyordu.
Yalnızca Lavin'in ona neden böyle bir şey yaptığını anlayamıyordu.
Ve belki de en acısı buydu.
O gün Kuzey, Lavin'in kendisini terk ettiğini düşündü.
Lavin ise onu geride bırakırken kalbinin bir parçasını İstanbul'da, o çekmecenin içindeki fotoğrafın yanında bıraktı.
Bölüm Sonu...
Merhabalar, bu hikayeyi içimden gelenlerle yazıyorum. Umarım beğenirsiniz. Olumsuz veya beğenmediğini yerler hakkında yorum yapabilirsiniz.
"Son Kez Sen" Pazar günleri yeni bölümüyle sizleri bekliyor olacak
🥹🤍
Eğer beğendiyseniz keyifli okumalar diliyorum 💖