Bölüm 3 Eski Çizim

Sabah uyandığımda gözlerim yine yorgundu. Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım. Dün yaşadıklarım, özellikle de Kuzey'le yaptığımız konuşma, aklımdan çıkmıyordu.
Altı yıl sonra karşıma çıkmıştı.
Üstelik hayatımın en zor döneminde değil, kendimi toparladığımı sandığım bir zamanda...
Yataktan kalkıp hazırlandım. Saçlarımı tarayıp omuzlarımdan aşağı bıraktım. Aynadaki yansımama son kez baktım.
Bugün ağlamak yoktu.
Bugün de güçlü duracaktım.
Şirkete geldiğimde Alper, elimdeki dosyaları görünce yanıma yaklaştı.
"Lavin Hanım, Kuzey Bey sizi bekliyor. Sabahki toplantıyı erkene aldılar."
"Ne zaman?"
"On dakika sonra."
Başımı sallayıp odama geçtim. Dosyalarımı alarak toplantı odasına yöneldim.
Kuzey masanın başındaydı. Yanında birkaç çalışan daha bulunuyordu. İçeri girdiğimde gözleri kısa bir an üzerimde durdu.
"Günaydın."
"Günaydın."
Yerime oturdum.
Toplantı boyunca proje hakkında konuştuk. Kuzey, teknik ekibin hazırladığı raporu inceliyor, benim sunduğum çizimleri dikkatle değerlendiriyordu.
Bir noktada dosyadaki bir detayı göstermek için yanına yaklaştım.
"Şu bölümü değiştirmeyi düşünüyoruz. Böylece iç mekândaki ışık daha verimli kullanılabilir."
Dosyaya baktı.
"Bu hâli daha iyi olmuş."
"Ben de öyle düşünüyorum."
Başını kaldırıp yüzüme baktı.
"İyi iş çıkarmışsınız."
Teşekkür edip yerime döndüm.
Basit bir cümleydi. Ama ondan böyle bir şey duymak, nedense beni yıllar öncesine götürmüştü.
Bir zamanlar en küçük başarımı bile benden çok sahiplenirdi.
Toplantı sona erdiğinde herkes odadan çıktı. Ben de dosyalarımı toplarken Kuzey'in sesini duydum.
"Lavin."
Başımı kaldırdım.
"Efendim?"
"Bir dakika bekler misin?"
Dosyalarımı masaya bıraktım.
"Tabii."
Kuzey karşımdaki sandalyeye oturdu. Birkaç saniye ne söyleyeceğini düşünür gibi sustu.
"İyi görünmüyorsun."
Bu cümleyi beklemiyordum.
"Biraz yorgunum."
"Uyuyamadın mı?"
Gözlerimi kaçırdım.
"Oluyor bazen."
Başını hafifçe salladı.
"İşleri kendini bu kadar yoracak hâle getirme."
İçimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettim. Hâlâ benim için endişelenebiliyordu.
"Merak etme. İyiyim."
Yüzüme dikkatle baktı.
"Öyle görünmüyorsun."
Cevap veremedim.
Bir zamanlar yüzümdeki en küçük değişikliği bile fark eden adam, şimdi yine karşımdaki sandalyede oturuyordu.
"Kendine dikkat et Lavin."
Sesi oldukça sakindi.
"Sen de."
Ayağa kalkıp odadan çıktım.
Arkamdan bakıp bakmadığını bilmiyordum.
Bilmek de istemiyordum. Çünkü eğer bakmıyorsa, işte asıl o zaman canım yanacaktı.
Kuzey'in anlatımıyla
Lavin odadan çıktıktan sonra bir süre yerimden kalkmadım.
İyi görünmüyordu.
Gözlerinin altındaki yorgunluğu, konuşurken sesinin zaman zaman titremesini fark etmiştim. Bir şey vardı. Bunu anlayabiliyordum.
Ama ne?
Altı yıl önce bir mesaj bırakıp gitmişti. Ne bir açıklama yapmıştı ne de arkasına bakmıştı.
Şimdi karşıma geçip yorgun olduğunu söylüyordu.
İçimden ona iyi olup olmadığını defalarca sormak geliyordu. Hatta bir an elimi uzatıp yüzüne dokunmak istedim.
Sonra kendime geldim.
Hem kendisi bırakıp gitti. Neden böyle acı çekiyor ?
Kaşlarımı çattım.
Belki de ben yanlış anlıyordum. Belki yalnızca yorulmuştu. Belki de hayatında benden çok daha önemli şeyler vardı.
Ama gözlerini kaçırışı...
Onu tanıyordum.
Bir şey sakladığında böyle yapardı.
Başımı geriye yasladım.
Altı yıl geçmişti Kuzey.
Altı yıl.
İnsan bu kadar zaman sonra bile birinin gözlerine bakınca geçmişe dönebilir miydi?
Ben dönüyordum.
Hem de istemediğim kadar.
Lavin'in anlatımı
Öğleden sonra işlerim biraz hafiflemişti. Odamdaki dosyaları düzenlerken annem aradı.
"Efendim anne?"
"Kızım, akşam müsait misin?"
"Müsaitim. Ne oldu?"
"Birlikte yemek yiyelim istedim."
"Olur. İşten sonra gelirim."
Telefonu kapattım.
Bir süre masamda oturdum. Sonra çekmecemi açıp içindeki küçük kutuyu çıkardım.
Kuzey'in bana yıllar önce aldığı ucunda yeşil boncuk olan bilekliği hâlâ saklıyordum.
Bilekliği avucumda tuttum.
O gün sahilde yürüyorduk. Bir kuyumcunun vitrininde görüp beğenmiştim. Kuzey hiçbir şey söylemeden mağazaya girmiş, birkaç dakika sonra bilekliği alıp karşıma çıkmıştı.
"Beğendiysen takarsın."
Gülmüştüm
"Ben sana al demedim ki, Kuzey"
"Ben de sana alayım mı diye sormadım ki aşkım"
O gün saatlerce gülmüştük.
Kutuyu kapattım.
İnsan bazı anıları unutamıyordu. İsteseydi bile...

Akşam annemin evine gittiğimde kapıyı hemen açtı.
"Hoş geldin kızım."
Sarılıp içeri girdim.
Yemek boyunca Almanya'dan, şirketten ve günlük işlerden konuştuk. Annem bir süre sonra dikkatlice yüzüme baktı.
"Kuzey'le görüşüyorsunuz, değil mi?"
Çatalımı tabağa bıraktım.
"Evet. Şirketler ortak."
"Nasıl davranıyor sana?"
"İyi anne. İş konusunda gayet profesyonel."
Annem bir süre sustu.
"Seni görünce ne hissediyor acaba?"
Gözlerimi tabağıma indirdim.
"Bilmiyorum."
"Sen ne hissediyorsun?"
Bu soruya verebileceğim tek bir cevap vardı.
"Onu hâlâ seviyorum."
Annemin gözleri doldu.
Başımı kaldırdığımda onun da ağlamak üzere olduğunu gördüm.
"Ama artık hiçbir şeyi değiştiremiyorum anne."
Annem elimi tuttu.
"Keşke o gün seni durdurabilseydim."
Elini sıktım.
"Senin suçun değildi. Biz babam yüzünden ayrıldık."
Konuyu daha fazla uzatmadık.
Yoksa uzadıkça ikimizin de canı yanacaktı.
Çünkü bazı şeyleri konuşmak, yeniden yaşamak gibiydi.
...
Gece olduğunda odama çekildim. Biraz telefonuma bakıp yatacaktım. Zihnimdeki sesler susmuyordu, sürekli onu sayıklıyordu, sürekli yüzü gözümün önüne geliyordu. Onu gördükçe tutamıyordum kendimi.
Zihnim onunla olan anılarımla doluydu. Öncesi yoktu.
Sonrası da olmayacaktı...
O gece kendimi tutmadım, ağladım.
Ama ertesi sabah uyandığımda hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım.
Çünkü ben, Lavin Sancaktar'dım.
Kolay kolay yıkılmazdım. Ama yıkılırsam tek başıma ayağa kalkamadım.
İşte bu yüzden yıkılmamalıydım.
Çünkü bu sefer yanımda beni kaldıracak bir Kuzey yoktu...

Sabah şirkete geldiğimde masamın üzerinde birkaç yeni dosya vardı. Ceketimi çıkarıp sandalyeme bıraktım. Kahvemi alırken bilgisayarımı açtım.
Bugün Özakın ekibiyle birlikte yeni projenin detaylarını inceleyecektik. Aslında sıradan bir iş günü olacaktı. En azından ben öyle olmasını umuyordum.
Telefonum çaldı. Arayan Alper'di.
"Lavin Hanım, Kuzey Bey sizinle proje için arşiv odasında buluşmanızı istedi."
"Şimdi mi?"
"Evet, birkaç eski dosyaya bakılacakmış. Yeni projenin bazı detaylarıyla ilgili."
"Peki, geliyorum."
Kahvemi masaya bırakıp dosyalarımı aldım.
Arşiv odası şirketin daha az kullanılan bölümlerinden birindeydi. İçeri girdiğimde Kuzey büyük masanın başında duruyordu. Önünde birkaç klasör açıktı.
"Hoş geldin."
"Günaydın. Ne arıyoruz?"
"Yeni projenin eski çizimlerini. Benzer bir uygulama daha önce yapılmış mı diye bakacağız."
Yanına yaklaşıp masadaki dosyalara göz gezdirdim.
"Şunlar olabilir."
Dosyayı açıp sayfaları çevirmeye başladım. Birkaç dakika boyunca yalnızca kâğıt sesleri duyuldu.
Kuzey başka bir klasörü açtı.
"Bu da ne?"
Elindeki dosyaya baktım.
"Eski proje mi?"
"Öyle görünüyor."
Dosyayı masaya bıraktı. Üzerindeki tarih dikkatimi çekti.
Altı yıl öncesine aitti.
Bir an duraksadım.
Kuzey de tarihi fark etmiş olacak ki dosyayı açtı.
İlk birkaç sayfada eski mimari çizimler vardı. Sonra bir sayfayı çevirdi.
Ve dünya sanki birkaç saniyeliğine durdu.
Çünkü karşımızda duran çizim, sıradan bir proje değildi.
Bir evdi.
Geniş pencereleri, küçük bir bahçesi, bahçeye açılan cam kapıları vardı. Salonun yanında büyükçe bir kitaplık çizmiştik. Üst katta iki oda, bir de küçük balkon...
Benim istediğim balkon.
Kuzey'in ısrar ettiği geniş mutfak.
Bahçeye dikmek istediğimiz ağaç.
Her ayrıntısı tanıdıktı.
Çünkü bu evi bir zamanlar birlikte çizmiştik.
O günleri hatırladım.
Üniversiteden çıkmış, bir kafede oturuyorduk. Önümde boş bir kâğıt, elimde kalem vardı. Kuzey karşıma oturmuş, ne çizdiğimi anlamaya çalışıyordu.
"Ne yapıyosun sen?"
"Evimizi çiziyorum."
Gülmüştü.
"Evimizi mi?"
"Evet. Evlendiğimizde yaşayacağımız evi."
Kalemi elimden almıştı.
"O zaman buraya büyük bir mutfak yapalım. Seninle ne yemekler yaparız orda."
Gülmüştüm
"Sen mi yapacaksın?"
"Ne var yapamaz mıyım? Hem senden iyi yemek yaparım bilirsin" dediğinde ikmizde kahkaha atmıştık
"Çok komiksin gerçekten"
"Bahçeye de ağaç dikelim mi Kuzey?"
"Olur dikelim."
"Sence ne dikelim?"
"Bilmem. Sen hangisini istersen."
O gün saatlerce o kağıdın başında kalmış, evimize ne yapabiliriz, nasıl yapabiliriz diye konuşmuştuk.
Şimdi ise aynı çizimin karşısında, altı yıl sonra, birbirimize söyleyecek tek bir cümle bulamıyorduk.
Kuzey'in eli çizimin kenarında duruyordu.
Ben gözlerimi kâğıttan ayıramıyordum.
"Bu..."
Sesim beklediğimden daha kısık çıkmıştı.
Kuzey cevap vermedi.
Bir süre daha çizime baktık.
Sonra aynı anda başımızı kaldırdık.
Göz göze geldik.
Onun gözlerinde de aynı anının canlandığını anladım.
Bir zamanlar bu evin içinde yaşayacağımızı konuşmuştuk. Hangi odanın kimin olacağını, pencerelerin nasıl olacağını, bahçede ne yetiştireceğimizi...
Birbirimize bakarken ikimiz de o günlere dönmüştük.
Gözlerim doldu.
Hemen başımı çevirmeye çalıştım ama geç kalmıştım.
Kuzey görmüştü.
"Lavin..."
Sesindeki yumuşaklık beni daha da kötü yaptı.
"Hatırladın mı?" diye sordu.
Gözlerimi çizime indirdim.
"Nasıl unutabilirim?"
Kuzey bir şey söylemedi.
Elini kâğıdın üzerinde gezdirdi.
"Bahçeye ağaç dikecektik."
İstemeden hafifçe gülümsedim. Gözlerim hâlâ doluydu.
"Sen çok istiyordun."
"Sen de gölgesinde kitap okuyacaktın."
Başımı salladım.
"Evet."
Araya sessizlik girdi.
Kuzey'in yüzüne baktım. Sanki söylemek istediği çok şey vardı ama hangisinden başlayacağını bilmiyordu.
Tam o sırada kapı tıklandı.
"Lavin Hanım, Kuzey Bey, toplantı için sizi bekliyorlar."
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
"Geliyoruz."
Kuzey çizimi dikkatlice dosyanın içine koydu.
Ben çantamı aldım. Kapıya doğru yürürken arkamdan seslendi.
"Lavin."
Döndüm.
"Bu çizimi atmayacağım."
Bir an ona baktım.
"Nasıl istersen" dedim ve odadan çıktım.

Kuzey'in anlatımı
Toplantı boyunca aklım o çizimde kaldı.
Lavin'in gözleri...
Çizime bakarken dolan gözleri...
Altı yıl önce beni bırakıp giden kadının, bizim için çizdiğimiz bir evin karşısında ağlamamak için kendini zorlaması...
Anlam veremiyordum.
Aklım hep aynı şeye takılıyordu
Kendisi bırakıp gitmedi mi? Neden bu kadar acı çekiyor...
Belki de ben bir şeyleri yanlış anlıyordum.
Ama neyi?
Onu ağlarken gördüğümde içimde bir şeylerin koptuğunu hissetmiştim. Yanına gidip eskisi gibi sarılmak istemiştim.
Yapamamıştım.
Çünkü o artık benim sarılabileceğim kadın değildi.
...
Toplantı bittiğinde herkes odadan çıktı. Lavin de dosyalarını alıp gitmek üzereydi.
Bir an arkasından seslenmek istedim.
Sonra vazgeçtim.
Belki de ilk kez, onun neden böyle acı çektiğini gerçekten merak ediyordum.
Ve galiba bu sorunun cevabını öğrenmeden rahat edemeyecektim.