Bölüm 2 Yabancı

Günümüz
Uçaktan inmiştim…
Bir ay önce babam kanserden dolayı vefat etmişti. Üzülmüştüm ama çok üzülmemiştim. Çünkü babam dediğim adam benim hayatımı çalmıştı.
Şimdi İstanbul'a şirketin başına geçmeye gelmiştim. Şirket artık benimdi. Babamın ölümünden sonra annem eve kapanmıştı. Babam herkese emir vermeye bayılırdı. Ne diyeyim…
Hakkında hayırlısı.
Benden uzak, Allah'a yakın.
Önce annemin yanına uğrayıp odama yerleştim. Ardından üzerime şık, siyah bir elbise giyerek şirkete gittim.
Duyduğuma göre bugün yeni ortaklarımız şirketteydi. Onları görmek için toplantı odasının kapısını açtım. Ardından içerideki adamı görünce donup kaldım.
Çünkü çok tanıdıktı…
Fazlasıyla tanıdıktı…
Yıllardır fotoğrafına bakarak yaşadığım adam karşımdaydı. Yıllardır unutmak için uğraştığım adam karşımda duruyordu.
Kuzey Özakın.
Altı yıl.
Tam altı yıl olmuştu.
Saçları eskisinden biraz daha uzundu. Yüz hatları keskinleşmiş, omuzları genişlemişti. Üzerindeki siyah takım elbise ona fazlasıyla yakışıyordu. Bileğindeki saat, masanın üzerindeki dosyalar, kendinden emin duruşu…
Her şey değişmişti.
Bir tek gözleri aynıydı.
O yeşil gözler…
Bir zamanlar bana sevgiyle bakan, ağladığımda tek bir bakışıyla içimi rahatlatan gözler şimdi üzerimdeydi.
Ve ben o gözlerin içine bakarken nefes almayı unuttum.
Kuzey başını kaldırdı.
Bakışlarımız buluştu.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç…
Elindeki kalem durdu.
Yüzündeki ifade belli belirsiz değişti. Sanki karşısında beni görmeyi beklemiyordu. Gözleri yüzümde gezindi; saçlarımda, gözlerimde, dudaklarımda durdu.
Bir anlığına, yalnızca bir anlığına, altı yıl önceki Kuzey'i gördüm.
Beni gördüğüne sevinen, yanıma gelmek isteyen, bana sarılmak için tek bir fırsat bekleyen Kuzey'i…
Sonra o ifade kayboldu.
Kalemini masaya bıraktı.
Arkasına yaslandı.
“Lavin Sancaktar.”
Sesini duyduğum anda kalbim göğsüme sığmadı.
İsmimi öyle bir söylemişti ki…
Sanki beni ilk kez görüyordu.
Sanki bir zamanlar geceleri uyumadan önce ismimi fısıldayan adam o değildi.
Sanki bir zamanlar bana güzelim diyen, saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştıran, ellerimi avuçlarının arasına alıp bir daha asla bırakmayacağına söz veren adam o değildi.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Sonunda tanışıyoruz.”
İçimde bir şey kırıldı.
Bunu yüzüme nasıl söyleyebiliyordu?
Nasıl?
Boğazımdaki düğümü yutkundum. Elimdeki çantanın sapını sıktım ve yüzüme ifadesiz bir maske yerleştirdim.
“Sanırım ortaklarımızla tanışmak için doğru odaya geldim.”
Sesim beklediğimden daha düzgün çıkmıştı.
Kuzey'in gözleri bir anlığına ellerime indi. Çantanın sapını ne kadar sıktığımı fark etmiş miydi, bilmiyordum.
“Kesinlikle,” dedi. “Buyurun, Lavin Hanım. Size bir yer ayıralım.”
Lavin Hanım.
İsmimin arkasına eklenen o mesafe, bütün hakaretlerden daha çok canımı yaktı.
Masadaki adamlardan biri ayağa kalktı.
“Hoş geldiniz, Lavin Hanım. Sancaktar Holding'in yeni yönetim kurulu başkanıyla tanışmak bizim için bir zevk.”
Elini sıktım, gülümsedim ve kendimi tanıttım. Ardından diğerleriyle de selamlaştım.
Kuzey hariç.
Onunla zaten altı yıl önce tanışmıştım.
Hem de hayatımın geri kalanını mahvedecek kadar iyi tanışmıştım.
Masada boş bir sandalye vardı. Kuzey'in tam karşısında.
Başka bir yer seçebilirdim.
Toplantıyı başka birine devredebilirdim.
Hatta odayı terk edip bir daha geri dönmeyebilirdim.
Ama ben Lavin Sancaktar'dım.
Ve Kuzey Alaz'ın karşısında kaçacak değildim.
Sandalyeyi çekip oturdum.
Kuzey dosyalardan birini önüme doğru itti.
“Ortaklık sözleşmesi. İmzalamadan önce incelemenizi tavsiye ederim.”
Dosyayı açtım.
“İncelemeden imza atacak biri olduğumu mu düşünüyorsunuz?”
“Henüz sizi tanımıyorum, Lavin Hanım.”
Başımı kaldırdım.
Göz göze geldik.
“Tanısaydınız böyle düşünmezdiniz.”
Sözlerim ağzımdan çıkar çıkmaz pişman oldum.
Kuzey'in çenesindeki kas gerildi.
İşte oradaydı.
Yıllar önce tartışırken de böyle yapardı. Söylemek istediği çok şey olduğunda çenesini sıkar, bakışlarını benden kaçırırdı.
Demek ki her şey değişmemişti.
Demek ki o da bazı şeyleri hâlâ içinde tutuyordu.
“İnsanlar değişir,” dedi sonunda. “Son altı yılda özellikle.”
Kalbim acıyla sıkıştı.
Altı yıl.
Bunu bilerek söylemişti.
Bana unuttuğunu göstermek için mi, yoksa kendisi de unutamadığı için mi?
Bilmiyordum.
“Öyleyse birbirimizi tanımak için güzel bir fırsatımız var,” dedim. “Sonuçta bundan sonra sık sık görüşeceğiz.”
Kuzey arkasına yaslandı.
“Umarım iş ilişkimiz özel hayatınız kadar sorunlu olmaz, hanımefendi.”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Diğer ortaklar birbirlerine baktılar. Aramızdaki geçmişi bilmiyorlardı. Onlar için bu, iki şirket yöneticisinin sıradan bir atışmasıydı.
Benim içinse altı yıl önce gömdüğüm her şeyin yeniden toprağın altından çıkmasıydı.
Gülümsedim.
“Özel hayatımla ilgilenmeniz gerektiğini düşünmüyorum, Kuzey Özakın.”
Kuzey'in gözleri gözlerime kilitlendi.
“İnanın, ilgilenmiyorum.”
Yalan.
Bunu anlayacak kadar iyi tanıyordum onu.
Ama kendime de bir şey itiraf etmem gerekiyordu.
Ben de onun özel hayatını merak ediyordum.
Hayatında biri var mıydı?
Beni unutmuş muydu?
Benden sonra bir başkasını sevmiş miydi?
Bir başkasının elini tutmuş, ona benim bir zamanlar duyduğum sözleri söylemiş miydi?
Bu düşünceler içimi kemirirken önüme baktım.
Toplantı başladı.
Rakamlar konuşuldu, projeler değerlendirildi, sözleşmeler tartışıldı. Ben elimden geldiğince dikkatimi işe vermeye çalıştım. Kuzey ise her zamanki gibi kendinden emin, soğukkanlı ve keskindi.
Bir noktada şirketin yeni yatırım planıyla ilgili görüşümü sordu.
Başımı kaldırdım ve düşüncelerimi anlattım. Beni dikkatle dinledi. Sözümü kesmedi, not aldı ve sonunda başını salladı.
“Mantıklı.”
Tek kelime.
Ama altı yıl önce de benim fikirlerimi böyle dinlerdi.
Bazen bir fikrimi beğendiğinde gözlerimin içine bakıp gülümserdi. Sonra toplantı biter bitmez yanıma gelir, kulağıma eğilerek, Benim akıllı kızım, derdi.
Gözlerim dolacak gibi oldu.
Hemen önümdeki su bardağına uzandım.
Kendine gel, Lavin.
O adam artık senin değildi.
Hiçbir zaman da olmayacaktı.
Toplantı sona erdiğinde herkes ayağa kalktı. Ben dosyalarımı toplarken Kuzey'in sesi odada yankılandı.
“Lavin Hanım, bir dakika kalabilir misiniz?”
Parmaklarım dosyanın üzerinde durdu.
Diğer ortaklar odadan çıktı. Kapı kapandığında koca odada yalnızca ikimiz kaldık.
Altı yıl sonra ilk kez…
Yalnızdık.
Kuzey ayağa kalktı. Ceketinin düğmesini açıp masanın etrafından dolaştı. Ben de çantamı omzuma taktım ama yerimden kıpırdamadım.
Aramızda birkaç adım kalmıştı.
“Demek geri döndün.”
Sesinde alay yoktu artık.
Yalnızca anlam veremediğim bir yorgunluk vardı.
“Evet.”
“Ne zaman geldin?”
“Bu sabah.”
Başını hafifçe eğdi.
“Altı yıl boyunca İstanbul'a dönmedin. Şimdi bir sabah uyanıp dönmeye mi karar verdin?”
“Şirketin başına geçmem gerekiyordu.”
“Anladım.”
Bir süre sustu.
Sonra gözlerini yüzüme kaldırdı.
“Annen nasıl?”
Bu soruyu beklemiyordum.
“İyi değil.”
Kuzey'in yüzü yumuşayacak gibi oldu ama hemen kendini toparladı.
“Başın sağ olsun. Babanın vefatını duydum.”
“Teşekkür ederim.”
Gözleri bir süre üzerimde kaldı.
“Beni neden aramadın?”
İşte.
Yıllardır kaçtığım soru.
Dilim damağıma yapıştı. Gözlerimi kaçırmak istedim ama bunu yaparsam her şeyi anlayacağını biliyordum.
“Aramamı gerektiren bir durum yoktu.”
Kuzey'in yüzündeki son yumuşaklık da silindi.
“Tabii.”
Başını salladı.
“Gittiğin gece de yoktu zaten.”
Bir şey söylemek istedim.
Kuzey, ben…
Ama kelimeler boğazıma düğümlendi.
Kuzey bir adım geri çekildi. Bana dokunmamıştı ama sanki aramızdaki mesafeyi kilometrelerce uzatmıştı.
“Merak etme, Lavin. Geçmişi kurcalamayacağım.”
Gözlerimin içine baktı.
“Seninle aynı masada oturabilirim. Seninle iş yapabilirim. Hatta gerekirse seni her gün görebilirim.”
Bir an durdu.
“Artık seni tanımıyorum. Sen de beni tanımıyorsun.”
Sonra kapıya yöneldi.
Elim istemsizce havaya kalktı.
“Kuzey…”
Durdu.
Sırtı bana dönüktü.
Altı yıl önce adını böyle söylediğimde hemen bana dönerdi. Ne olursa olsun dönerdi.
Bu kez birkaç saniye bekledi.
Sonra başını hafifçe çevirdi.
“Efendim, Lavin Hanım?”
İçimdeki bütün cesaret söndü.
Hiçbir şey söyleyemedim.
Kuzey bana son bir kez baktı.
“İyi günler.”
Ve çıktı.
Kapı kapandığında olduğum yere çökecek gibi oldum. Masanın kenarına tutundum, gözlerimi kapattım ve derin bir nefes aldım.
Onu yeniden görmenin bu kadar acıtacağını düşünmemiştim.
Altı yıldır fotoğraflarına bakmıştım. Haberlerini gizlice takip etmiştim. Başarılı olduğunu öğrendiğimde sevinmiş, yanında başka bir kadın gördüğümde gecelerce uyuyamamıştım.
Ama hiçbir şey beni hazırlamamıştı.
Karşımda duruyordu.
Yaşıyordu.
Bana bakmıştı.
Ve bana yabancıymışım gibi davranmıştı.
Telefonumu çıkardım. Galerimde yıllardır silemediğim bir fotoğraf vardı.
Yirmi iki yaşındaki Kuzey, bana sarılmış, yanağından öptüğüm sırada gülüyordu. Fotoğrafın altında kendi kendime yazdığım bir not duruyordu:
Bir gün evleneceğiz. Buna bütün kalbimle inanıyorum.
Dudaklarım titredi.
“Özür dilerim, Kuzey,” diye fısıldadım.
“Ben de senin kadar istemiştim.”
Telefonu kapattım.
Sonra çantamı alıp odadan çıktım.
Çünkü artık Lavin Sancaktar olarak yaşamam gerekiyordu.
Ama içimde, altı yıl önce o uçakta kalan on dokuz yaşındaki kız hâlâ ağlıyordu.
Ve ben biliyordum…
Kuzey Özakın'la yeniden karşılaşmak, geçmişi geride bırakmak değil; onu yeniden yaşamaya başlamak demekti.
Bölüm sonu.
Pazar günü görüşmek üzere 😍💛