GİRİŞ: KALEMİN ÇIĞLIĞI

18/10/2006

Gece karanlığında, eski ahşap evin çatısına yağmur damlaları hüzünlü bir melodi çalıyordu. Kasabanın sakin sokakları, ağır bir sır taşımanın sessizliğiyle doluydu. Odasının köşesinde küçük bir kız, elindeki defter, kalem ile bu sabah okulda öğretmeninin anlattığı şeyi kafasından çıkaramaz olmuştu. Türkçe dersinde öğretmeninin İşlediği konu onun fazla dikkatini çekmişti. Konu gazeteydi. Gazetenin nasıl haberler içerdiğini, insanların yaşamlarına nasıl dokunduğunu ve her bir haberin nasıl özenle yazıldığını anlatmıştı çocuklara. "Bir gün belki sizler de önemli bir haber yazarsınız," demişti öğretmeni. "Gazeteler, dünyanın dört bir yanındaki insanların sesini duyurur." Öğretmenin bu cümleleri küçük kızın kafasında yankılanıyordu. Peki yankılanmasının sebebi var mıydı? Aile içinde yaşanılan olaylar bir sebep taşıyordu. Akrabalarının hiçbir şekilde ailesiyle konuşmaması, ailesinin kimsesiz gibi gösterilmesi ikinci bir sebebi taşıyordu. Maddi durumları ise çok başka bir sebepti. Belki babası kazandığı paraları kumarda harcamak yerine evin ihtiyaçlarını karşılasaydı her şey daha başka olabilirdi. Son zamanlarda evin içinde bitmeyen anne ve babasının kavgası artık sadece gündüzleri değil geceleri de devam ediyordu. Ailesi kızı resmen bir hayalet bellemişti. Kız da bunun farkındaydı. Sevilmiyordu.

Vakit gece yarısına geliyordu. Hayret ediyordu küçük kız. Çünkü bugün evde bir huzursuzluk çıkmamıştı. Huzurda yoktu ama en azından kavga gürültü yaşanmamıştı. Derken birden kız elindeki defterin sayfalarını çeviremez, kalemini tutamaz hale gelmişti. Kendi odasından duyduğu tartışma sesleri, içini ürperten bir gerçeğin habercisiydi. Annesinin çaresiz çığlıkları ve babasının öfkeli haykırışları, bir kabusun kapısını aralıyordu.

Odasının karanlığına saklanarak, kapının aralığından dışarıya göz attı. “Kes sesini!” annesinin titreyen sesini iliklerine kadar hissetmişti yedi yaşındaki kız.
“Ulan karı seni var ya seni! İlk seni sonra kızını!” “Kızın hiçbir günahı yok! Onun saçının teline zarar veremezsin! Sen de onu yapacak yürek yok!” Gördüğü manzara, ruhunu dondurdu. Babası, annesinin üzerine yürümüş, öfkeyle dolu bakışları ile onu köşeye sıkıştırmıştı. Kavga ve gürültü altında büyüyen bu kız için bu laflar artık can yakmıyordu. Ona annen mi yoksa baban mı diye sorduklarında daha beş yaşındaydı. Beş yaşında bu soruya verdiği cevap ise “Onlar hiçbir zaman ben yatmadan önce bana masal okumadılar. Geceleri canavarlı rüyalarımdan uyandığımda kalkıp benim yanımda olmadılar. Ben de artık istemiyorum zaten. Yoksa babamın sesi daha kızgın çıkacak. Annem çok kötü olacak.” buydu. Kızın kalbi, korkunun pençesinde sıkışırken, babasının elindeki bıçağın parıltısı gözlerinin önüne geldi. Gözlerinde donuk bir soğukluk vardı, annesine karşı duyduğu acımasızlıkla birleşen bir hırs. Babasının hareketi hızlı ve beklenmedikti, annesinin çığlığı ise bir ömür boyu kulaklarından gitmeyecekti. Karanlıktı ama karşı odada yerde süzülen sıvıyı görüyordu. Babası annesinin canına kıymıştı. Titreyen elleriyle, defterin herhangi bir sayfasını açtı. Kalemi tutmak bile zor gelirken, "Babam annemi öldürdü. Korkuyorum. Annem yere düştü ve bir daha kalkmadı. Babam çok sinirli. Şimdi beni arıyor. Annem bana hiç masal okumadı. Artık yok. Çok üzgünüm. Öğretmenim yazı yazmanın önemli olduğunu söyledi. Belki birileri duyar diye yazıyorum. Herkes bilsin. Annem öldü." diye yazdı ilk gazetesini. Her bir kelime, kalbine saplanan bir bıçak gibi hissettiriyordu. Gözlerinden dökülen yaşlar, mürekkebin üzerine düşüyor ve kelimeleri silikleştiriyordu. Sayfanın köşesine titreyen eliyle şu notu düştü: "Gazetenin yazarı: Afra Erya. Tarih: 18/10/2006." Afra, kendi ışığını bulmak için yazmaya devam edecekti. Bu acıyı kaleminin ucunda taşıyarak, bir gün karanlıktan çıkıp kendi yıldızını bulacağına inandı. Ve o an anladı ki, yazmak onun için bir kurtuluştu. Her cümlesinde, biraz daha güçlenerek karanlığın içinden aydınlığa doğru ilerliyordu.

En derin karanlıklar, en parlak yıldızların doğmasına vesile olur.