BÖLÜM:5 EMİR

00.11

Feriha o gece Emir'e tekrar yazdı.

Feriha:
Seni araştırdım.

Emir:
Biliyorum.

Feriha:
Bunu söylemeyi bırak.

Emir:
Tamam.

Feriha:
Eski okulundan ayrılmışsın.

Emir:
Evet.

Feriha:
15 Ekim'den sonra.

Emir:
Evet.

Feriha:
Neden?

Uzun bir sessizlik.

Emir:
Çünkü gitmem gerekiyordu.

Feriha:
Nereye?

Emir:
Başka bir şehre.

Feriha:
Neden?

Emir:
Feriha, bazı şeyleri mesajla anlatmak istemiyorum.

Feriha:
Zaten başından beri sadece mesajla konuşuyoruz.

Emir:
Çünkü şu an başka türlü konuşmamız mümkün değil.

Feriha durdu.

Feriha:
"Şu an" ne demek?

Emir:
Boş ver.

Feriha:
Hayır.

Emir:
Feriha...

Feriha:
Bana gerçeği söyle.

Emir yazıyor...

Yazıyor...

Sonra mesaj geldi.

Emir:
14 Ekim gecesi seni ilk kez o zaman gördüm.

Feriha'nın kaşları çatıldı.

Feriha:
İlk kez?

Emir:
Evet.

Feriha:
Ama beni tanıyormuşsun gibi konuşuyorsun.

Emir:
Çünkü o geceden sonra seni tanımaya başladım.

Feriha:
Peki neden bana yardım ettin?

Emir:
Çünkü yardıma ihtiyacın vardı.

Feriha:
Neden?

Emir:
Bunu hatırlamıyorsun.

Feriha:
Hatırlamak istemediğim için mi?

Emir:
Hayır.

Feriha:
O zaman neden?

Emir:
Çünkü o gece sen bana bir şey emanet ettin.

Feriha'nın parmakları klavyenin üzerinde kaldı.

Feriha:
Ne?

Emir:
Bir telefon.

Feriha hemen eski telefona baktı.

Feriha:
Bu telefon mu?

Emir:
Evet.

Feriha:
Ama bu benim telefonum.

Emir:
Artık senin.

Feriha:
"Artık" ne demek?

Emir cevap vermedi.

Feriha eski telefonu eline aldı.

Galeriyi açtı.

Bir klasör vardı.

Adı:

03.17

Klasörü daha önce hiç fark etmemişti.

Feriha:
Burada bir klasör var.

Emir:
Açma.

Feriha:
Neden?

Emir:
Çünkü içindeki ilk fotoğrafı gördüğünde bana inanmayacaksın.

Feriha:
Zaten sana inanmıyorum.

Emir:
O zaman aç.

Feriha klasöre dokundu.

İçinde yalnızca bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Feriha ve Emir yan yana duruyordu.

Ama fotoğrafın tarihi...

14 Ekim'den iki gün önceydi.

Feriha'nın yüzü bembeyaz oldu.

Feriha:
Bu imkânsız.

Emir:
Biliyorum.