BİRİNCİ BÖLÜM

Bir yaz günüydü. Kutay'la bahçede oyun oynuyorduk. Ben yedi yaşındaydım; ne yapacağımı bilmediğimde hep o söylerdi. Toprakla kirlenmiş dizlerimiz, topladığımız taşlar ve bitmeyen kahkahalarımız vardı. O an dünyada sadece ikimiz varmış gibi hissediyordum. Sonra birden sesler yükseldi. Önce uzaktan geliyordu, anlam veremedim. Ardından bağrışlar bahçenin içine doldu. Annemin sesi titriyordu, babamın sesi ise sertti. Kutay'ın ailesinin sesleride karıştı onlara. Ne söylediklerini duyamıyordum ama kelimeler değil, tonları korkutuyordu beni. Oyun durdu. Elimdeki taşları yere düşürdüm. Kutay bana baktı. İlk defa ne diyeceğini bilmez gibiydi. Bir anda her şey çok hızlı oldu. Evin kapısı açıldı, ayak sesleri sertleşti. Kutay'ın annesi onu kolundan tuttu. Babası hiçbir yere bakmadan, tek kelime etmeden yürüyordu. Kutay arkasını döndü, bana baktı. Bir şey söyleyecek sandım. Söylemedi. Elveda bile demedi.
Bahçede tek başıma kaldım. Güneş hâlâ oradaydı ama sanki ışığı solmuştu. O sessizlikten sonra Kutay bir daha evimize gelmedi. Beni görmek için gizlice bile gelmedi, ailesine karşı çıkmadı. Benim için oyun orada bitti.

Kapının sertçe açılma sesi kulaklarımda yankılandı. Gözlerimi açtığımda karşımda Aybüke duruyordu.
"Abla kalk artık. Saat on bir oldu hâlâ uyuyorsun." diye sitem etti.
"Of tamam kalktım." diyerek yataktan kalktım. Aybüke'yi gönderip pijamalarımı çıkarttım.
Üzerime beyaz bir tişört ve kısa bol bir şort geçirdim. Nasıl olsa bugün görev yoktu ve evde olmanın tadını çıkaracaktım. Odamdan çıkıp mutfağa gittim ve hemen bir kahve yaptım. Aybüke ise fakültede dersi olduğu için evden aceleyle çıktı ve ev bana kaldı. Salona gidip koltuğa oturdum ve televizyonu açtım, keyif yapmaya başladım ta ki telefonum çalana kadar keyif yapıyordum. MİT'te bizim görevlere bakan Çağrı arıyordu.

"Ne oldu? Niye aradın? Bir keyif yaptırmadın." dedim sinirle.

"Keyfinizi bölüyorum Eylül hanım fakat gelmeniz lazım." dedi alayla.

"Niye?" dedim.

"Yeni göreve yönlendirildim ve bende ekip hazırlıyorum, ekipte olanlardan biriside sensin." dedi hafif sırıtarak.

"Of tamam geliyorum." diyerek ayaklandım.
Altıma siyah kot pantolon geçirip, üzerimdeki beyaz tişörtü çıkarmadan siyah deri ceket giyip evden çıktım.

Arabama binip MİT binasına doğru yol aldım. Binanın sadece çalışanlara ayrılan garaja girdim ve boş bir yere park ettim. Arabadan inip binanın kapısına yöneldim. MİT binası gizliliğe önem verdiği için neredeyse bir ormanın içerisindeydim. Döner kapıdan içeri girdim.

MIT binasına girdiğimde Gökçe'yi ve Meyra'yı gördüm ve yanlarına gittim.
"Ne görevine gideceğiz ben anlamadım hani bugün izinliydik?" dedim sinirle.

"Vallahi bilmiyorum bende." dedi Gökçe. Yine söylenecekken Çağrı bizi ofise çağırdı.

Ofise gittiğimizde Kutay, Doruk, Asel, Göktuğ, Lara, Koral ve Kayra'da oradaydı. Umarım bu calışacağım ekip değildir.

"Eylül, Gökçe ve Meyra da geldiğine göre ekibimiz tamamlandı." diyerek sandalyesinden kalktı Çağrı.

"Görev ne?" dedim soğukça.

"Bir seri katili takip edeceğiz. Aynı zamanda bu seri katil bir mafya lideri. Adamın adı Kerem Yalçın." dedi Çağrı.

"Adamı takip edince ne öğrenmeyi planlıyoruz?" dedim.
"İşte planın o kısmını size söyleyemem. İtiraz istemiyorum. Göreve başladıktan sonra anlarsınız zaten. Toplantı bitmiştir." diyerek Çağrı ofisten çıktı.

Herkes donuk bir şekilde birbirine bakıyordu. Ben iş yapamadan duramayacağımı hissettim ve ilk hareket eden oldum.

Dosya dolabından şehrin haritasını alıp masaya koydum ve incelemeye başladım. Benim ardımdan da Koral siber istihbarat uzmanı olduğu için bilgisayarını alıp masaya koydu ve Kerem Yalçın denen adamı araştırmaya başladı. Haritadan onun olan otelleri, barları ve kumarhaneleri işaretledim.

"Lan daha yeni görev verildi bir durun hemen neyi araştırıyorsunuz." diye söylendi Gökçe.

"Böm böm bakacağınıza yardım edin isterseniz." dedim.

Gökçe söylenerek yanıma geldi ve haritada işaretlediğim yerlere baktı.

"Bunlar ne?" dedi anlamaz bir ifadeyle.

"Kerem denen adamın kumarhaneleri, barları ve otelleri." diyerek Koral'a döndüm.

"Sen birşey bulabildin mi Koral?" diyerek bilgisayarına baktım.

"Hayır. Adam çok iyi gizlemiş herşeyini bir açık bırakmamış!" dedi sinirle.

"Adamın evini bulsana Koral." dedi sertçe Kutay. "Kolaysa sen bul." diyerek bilgisayarına döndü Koral.

Koral ile Kutay uzun süredir arkadaşlardı aynı zamanda Doruk ile de çok yakınlardı ne kadar birbirlerine ters davransalarda birbirlerini korurlardı. Üçüde benim çocukluk arkadaşlarımdı fakat sadece aralarından Koral ile iyi anlaşıyordum. Beni hala yüz üstü bırakmayan tek kişi oydu.

"Buldum!" dedi heyecanla Koral.

"Ne buldun?" dedim.

"Adamın evini." dedi. Kutay Koral'ın sırtına hafifçe vurdu aferin der gibi.

"Neredeymiş?" diyerek bilgisayarına baktım.

"Hani şu senin evinin ilerisinde. Şu menekşe sokakta oturuyorsun değil mi?" dedi.

"Ne? Evet orada oturuyorum ama o kadar zengin biri oturmuyor bizim sokakta." dedim şaşkın bir şekilde.

"Adam kendini normal biri gibi gösteriyor. Gizli ev gibi düşün. Dışarıdan görüntüsüne aldanma gizliyor herşeyi." diyerek bana döndü.

"Yani ben bir mafya ile aynı sokakta oturuyordum ama benim haberim yoktu. Şaka gibi. Ya adam benim ajan olduğumu biliyorsa veya öğrendiyse?" dedim.

"Zannetmiyorum. Eğer öğrenmiş olsaydı şimdiye senin peşine düşmüş olmalıydı." dedi.

"Tamam madem senin evinin orada oturuyor en yakından takip edecek kişi sensin."
dedi Kutay soğuk bir şekilde.

"Niyeymiş? Evimin yakın olması birşeyi değiştirmez. Hepimiz takip edeceğiz."
dedim hafif bir sinirle.

"Evin çok yakın o yüzden yakından takip eden sen olacaksın Eylül!".
dedi sinirle Kutay.

"Benim bir kardeşim var ve onu tehlikeye atamam!"
dedim.

"O zaman ajanlığı bırak. Madem kardeşine çok değer veriyorsun o zaman bırak. Hem benimde işime gelir." dedi.
"Ben bazılırı gibi bir anda çekip gitmem."
dedim mırıldanarak.
" Ne dedin ne dedin anlayamdım, ağzında geveleme Eylül." diyerek
bir adım bana yaklaştı Kutay.
"Birşey demedim."diyerek kapıya yöneldim. Ofisine doğru yol aldım.

Kendi ofisime gidip kapımı kilitledim ve sinirle sandalyeme oturdum.
Aklıma Kutay, Doruk, Koral ve benim arkadaşlığımızın bittiği zamanlardan bir anı geldi.

Annem ve babam yeni vefat etmişti. Kardeşim Aybüke ile tek kalmıştık. Ben 18 Aybüke 13 yaşındaydı. Ailemiz durduk yere ölmemişti. Birileri ödlürmüştü ama kim olduğunu bilmiyorduk. O zamanlar Kutay ve Doruk ile asla görüşmüyorduk. Sadece Koral ile konuşuyorduk. Bana hep destek çıkardı. Çocukluk arkadaşlarımdan bir tek Koral beni yüz üstü bırakmamıştı. Ailemin ölümünden yaklaşık 20 gün sonra Kutay'ın annesin öldüğünü öğrenince bir seri katil olduğunu anlamıştım ama neden kafayı bize taktı çözememiştim.

Anı biraz silikti. Artık bazı şeyleri kaldıramıyordum. O yüzden bazı anıları yavaş yavaş unutmaya başladım. Ama hâlâ o seri katili bilmiyorum da. Acaba Kerem Yalçın mı? sonuçta o da bir seri katil ve bizim evin orada yaşadığına göre bunu yapma olasılığı yüksek. Ama emin değilim çünkü hâlâ tam net hatırlayamadığım anılar var ve o anılar aslında cevaplar ama zihnim yavaş yavaş herşeyi siliyor. Unutmak istiyorum ama istemiyorum unutursam en azından zihnim rahatlar ama unutmazsam ailemin katilini ve geçmişteki olayları çözebilirim. Kafamda bin bir türlü şey dönerken telefonumun sesi ile zihinimdeki düşüncelerden kopmayı başardım.