Bölümler 1Şu an: Alev Saçlı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Güneş ışınlarının gözüme vurmasıyla gözlerimi ovuşturdum. Başımı tutup yüzümü buruşturdum.
"Off... Başım çatlıyor. Neredeyim ben?" diye mırıldandığım sırada, tam karşımda uzun boylu, ak tenli, kömür karası saçlı, buz gibi bakan mavi gözlere sahip bir adam belirdi.
Sağ elini ensesine götürdü.
"Hmm... Bak şimdi, konuşmaya nereden başlasam bileme..."
Sözünü keserek sesimi yükselttim.
"Oğlum neyi bilmiyorsun ya? Ben sadece nerede olduğumu..."
Tam konuşurken üzerimde ağır bir alkol kokusu olduğunu fark ettim. Kollarımı kokladım ve yüzümü buruşturdum.
"...ve neden içki koktuğumu öğrenmek istiyorum."
Gözleri fal taşı gibi açıldı.
"Oha... Sen hiçbir şey hatırlamıyor musun, amına koyayım?"
İki elini başına götürdü. Birkaç saniye bana öylece baktıktan sonra sırıtmaya başladı.
"Düzgün konuş lan, gerizekâlı."
Yanımdaki beyaz yastığı kaptığım gibi kafasına fırlattım. Ama yastığı, başının üzerinde tek eliyle kolayca yakaladı.
"Lütfen sakin olun, Tilki Hanım."
Kaşlarımı çattım.
"Ne tilkisi be?"
"Şey... Saçların. Hani kızıl ya... O yüzden dedim. Sana daha önce hiç böyle seslenmediler mi?"
Boğazını temizledi, yüzündeki sırıtış yavaşça kayboldu.
Kısa bir sessizliğin ardından derin bir nefes aldı.
"Tamam... Tamam. Her şeyi en başından anlatacağım."
PARS KARACA’NIN GÖZÜNDEN
Telefon çaldığı anda yattığım koltuk üzerinde doğruldum ve masanın üzerindeki çalan telefonuma yöneldim. Arayan ev sahibi Ali Abiydi, telefonu açtım.
“Hayırdır Ali Abi ne oldu?” Ali Abi hemen cevap verdi.
“Pars oğlum, 1 hafta önce ev arkadaşın başka bir yere taşınmıştı ya, şimdi onun yerine gelecek bir müşteri ile konuştum.O da 3 gün sonra o daireye yeni kiracı olarak geliyor haberin olsun.”
“Tamam Ali Abi sağolasın,haber verdiğin için”
“Rica ederim oğlum ne demek,hadi Allah’a emanet” dedi ve telefonu kapattı.
İçimden,yeni gelecek oda arkadaşım umarım sakin ve aklı başında biridir diye dua ettim. Ardından saat 16.00’da ki antrenmanıma hazırlandım.Girişteki beyaz dresuarın üzerinden ev anahtarlarımı alıp kapıdan çıktım.
Yarım saatlik yürüme mesafesinden sonra boks salonuna geçtim.
Antrenmandan saat 18.00 gibi ayrıldım. Saat 18.30’da eve vardım.
Soğuk bir duş aldıktan sonra belime mavi bir havlu sardım, elime aldığım beyaz havluyla saçlarımı kurutarak banyodan çıktım. Sonrasında kapının önünde toz pembe renginde bir bavulla karşılaştım.Yeni gelen ev arkadaşımındır diye sıkıntı etmedim.
İçimden, "Pembe bavul... İlginç bir seçim," diye geçirdim. Yeni kiracıyla ilgili kafamda oluşan tabloya pek uymuyordu. Düşüncelerim, masanın üzerinde titreyen telefonumla bölündü. Ekranda Murat'ın adı yazıyordu.
*WHATSAPP*
MURAT:
Pars günlerdir yoğunsun biraz rahatlamaya ihtiyacın var bizimle beraber içmeye gelsene seni özledik
PARS:
Tamam ama çok içersen seni eve bırakmam.
MURAT:
Ay aman be tamam, ayrıca ne zaman beni eve sen bıraktın amınakoyayım
PARS:
Bu kadar nankör olunmaz be göt, neyse adresi at salak herif.
MURAT:
Jester's Deck (Beyoğlu, İstanbul — Vale Sokağı No: 17)
Murat’tan adresi aldıktan sonra odama geçtim.Üstüme lacivert polo yaka giydim,altıma siyah kumaş pantolonumu da giydikten sonra havluyla kuruladığım saçlarımı parmaklarımla hafifçe düzeltip öylece bıraktım.
Aynanın karşısında kendime kısa bir bakış attıktan sonra odamın köşesindeki koyu ceviz dolabın üzerinde duran Louis Vuitton Imagination şişesine uzandım.Ağır cam şişeyi elime alıp bileklerime ve boynuma birkaç fıs sıktım.Ferah turunçgil ve çay notalarının karıştığı koku kısa sürede etrafımı sararken şişeyi yerine bırakıp,odadan çıktım.
Girişteki beyaz dresuarın üzerinden araba anahtarlarımı alıp kapıya yöneldim. Beyaz Nikelarımı da giyip,Kapıyı kilitledim.
Binadan çıkıp.Siyah BMW'ye doğru gittim ve arabama binip Murat’ın bana attığı adrese doğru yol aldım.
Arabayı çalıştırdım.
Telefonumdan konumu açtım.
Biraz trafikten sonra mekana ulaştım.
Mekanı görüp,arabayı müsait bir yere park ettikten sonra arabadan çıktım.
Telefondan adresi kontrol edip,Mekana geçtim.
Murat beni fark eder etmez elini havaya kaldırdı.
"Nerelerdesin oğlum? Seni özledik lan!" diye bağırdı.
Belli ki ben gelmeden önce içmeye başlamışlardı.
"Murat, bağırma lan. Sadece biz yokuz burada, başka insanlar da var."
Masadan boş bir sandalye çekip oturdum.
Murat dudak büktü.
"Pars, ne zamandır buluşmuyoruz. Seni özledik, suç mu?"
Alperen söze karıştı.
"Boş ver Murat. Pars senin gibi değil, yoğun adam." diyerek güldü.
Ellerimi birbirine kenetledim.
"Teşekkür ederim Alperen. Şu Murat'ı elimden aldığın için mübarek. Her içtiğinde beni her konuda sorguya çekiyor."
Alperen gülümsemeye devam ederken Murat gözlerini devirdi.
Masaya göz gezdirdim.
"Masa yine üç kişilik... Nerede bu Murat'ın manitası? Normalde içmeye illa yanında bir kadınla gelirdi."
Sözlerim biter bitmez Murat'ın yüzündeki ifade düştü. Gözleri doldu.
"Benden ayrıldı."
Alperen başını iki yana salladı.
“Hee... Şimdi anladım neden bir anda içmek istediğini.”
“Niye ayrıldınız lan? aldattın mı kızı?”
Murat ağlayarak “Hayır tabii ki de ben neden Gizem’i aldatayım?
Alperen ‘’Çünkü, biz malımızı biliyoruz Muratcığım’’
Kafamı yavaş yavaş sallayarak ‘’Katılıyorum Alperenciğim’’ dedim.
Murat, elindeki votka şişesini hafifçe sallayarak, “Aşk olsun lan size. Beni sakinleştireceğinize bir de dalga geçiyorsunuz.”
Kısa bir sessizlik oldu. Gözleri dolan Murat, titreyen bir nefes aldı.
“Gizem'i o kadar çok seviyordum ki…”dedi boğuk bir sesle. “Ona evlenme teklif ettim ama kabul etmedi.”
Sözleri boğazında düğümlendi. Başını öne eğip birkaç saniye sessizce ağladı.
“Nedenini sorduğumda…” dedi güçlükle. “Beni sevdiğini ama benimle aynı geleceği hayal edemediğini söyledi. Zamanla bana değil, alışkanlıklarına tutunduğunu fark ettiğini... Bana umut vermenin ikimize de haksızlık olacağını söyledi.”
Alperen ile birbirimize baktık ardından konuyu değiştirmek için “Neyse bir şeyler alacağım, istediğiniz bir şey varmı?”
Alperen, Muratla ilgilenirken “Yok,sağol” dediği anda Murat kusmaya başladı.
Elimi yüzüme götürüp “Oha, sıçana kadar içseydin.Alperen şunu eve bıraksana.Bıktım bundan adam akıllı bir şeyde içilmiyor bununla.”
Alperen Murat’ı kaldırdı.”Biraz da dışarıda devam et istersen Murat.”
Alperen Murat’ı götürürken arkasından seslendim. “Ben hesabı öderim,onu eve sen bıraksana eğer bir şey olursa bana yaz.”
Arkasını dönmeden “Tamam” diyerek bağırdı.
Bar tezgahının önüne gidip, oturdum.
Barmene,‘’Pardon ben bir tane mojito alabilirmiyim bir de şu masanın hesabını mojito ile birlikte yazarsanız sevinirim’’ dedim.
Yanımda oturduğunu yeni fark ettiğim alev saçlı bir kadın elini kaldırarak beni işaret etti ‘’Pardon, ben de bu adam gibi birini alabilirmiyim’’gülümsedi.
Kadına ters ters baktım.
Kadın ‘’İçmeyeceksen neden bara geldin.Mojito seni sarhoş etmez ki.’’
Hala onu duymamazlığa verdim.
Kadın, ‘’Hee… anladım’’ göz kırptı.
Kadına doğru döndüm.‘’Hanımefendi,saçmalamayı bırakır mısınız? ayrıca çok içmişsiniz aslında bu beni ilgilendirmiyor ve benimle uğraşmayın’’
Kadının hemen gözleri doldu ‘’Selin zaten kimki , neden herkes benden nefret ediyor’’ viskisinden bir yudum aldı.
Gözünden bir damla yaş geldi.
Ve bir tane daha.
‘’Hanımefendi ne yaşadığınızı bilmiyorum ama bu dünyada kimse dertsiz değil,herkesin en az bir derdi var.’’dedim ve tek dikişte,tezgaha bırakılan mojitomu içtim.
Hesabı ödedim ardından arkamı dönüp dışarı çıktım.
Bir tane ara sokağın başına geçip, bir dal sigara yaktım.Tam dudaklarıma götürecekken, alev saçlı kadın tekrardan yanıma gelmişti.
Bir tane duvara yaslanıp ‘’Merak etme,seni rahatsız etmem sadece bugün…’’ uzun bir sessizlik.
Ardından hemen lafına devam etti. “Bugün… aldatıldım o yüzden saçma salak davrandım aldatıldığım anı unutmak istedim ama unutamıyorum” Gözleri tekrardan dolmuştu.
Çok fazla içmişti ve sarhoştu.
Sigaramı dudaklarıma götürdüm.Elim cebimdeki sigara paketime gitti.Sigara paketini açtım ve sadece bir dal kalmıştı.Son sigaramı da alev saçlı kadına uzattım.
“Ben içmem,kalsın.Bence sen de içme” iğrenmiş gibi baktı ve paketi bana uzattı.
O sırada yanımıza sarhoş bir kadın geldi. “Selam yakışıklı,sigaran varmı ya da bana ayırabileceğin bir gece” gözünü kırptı.
Kadına tam son kalan sigarayı uzatırken alev saçlı kadın, elimden son kalan bir dalı alıp dudaklarına götürdü, sarhoş haliyle ayakta zor duruyordu. ‘’Pardon canım ama o sigara benimdi ayrıca bu beyefendinin sana ayıracak bir gecesi olacağını sanmıyorum şimdi bas git seni küçük sürtük.’’
Boğazımı temizledim, derin bir nefes aldım.
Sıcaklamıştım.
Sigara isteyen kadın korkup yanımızdan ayrılırken,alev saçlı kadın aramızda ki son iki adımı kapatıp beni duvarla arasına aldı ve ‘’Mmm… çok güzel kokuyorsun’’ sırıtıp göğsüme kafasını koydu.
Uyumuştu.
İçimden "Ya sabır..." diye geçirerek, alev saçlı kadını uyandırmamaya çalıştım. Dikkatlice arabaya bindirdim.
Yaklaşık yarım saat boyunca tek bir kelime etmeden bekledim. Uykusu bölünmesin diye motoru bile çalıştırmadım. Sonunda hafifçe kıpırdanınca ona döndüm.
"Hanımefendi, eviniz nerede?"
Yarı uykulu hâlde telefonunu açıp ekrandaki adresi bana uzattı.
Ekrana baktığım anda kaşlarım çatıldı.
Bu... benim oturduğum binanın adresiydi.
Bir anlığına bütün parçalar zihnimde yerine oturdu. Hiçbir şey söylemeden arabayı çalıştırıp yola çıktım.
Kısa süre sonra binanın önüne geldik. Arabayı park edip içeri girdik. Asansörle kata çıktık. Tam dairenin kapısını açacakken karşı dairenin kapısı aralandı.
"Ooo... Pars! İlk defa senin evinde kadın görüyoruz."
Sözünün bitmesiyle diğer ergen arkadaşları da kapının önüne üşüştü.
"Oha..."
Derin bir nefes verdim.
"Oğlum, gece gece zaten bin tane şeyle uğraştım. Sinirlerim tepemde. Sizin dersiniz falan yok mu? Hadi içeri."
Sesimin tonunu duydukları gibi birbirlerine bakıp hızla dairelerine girdiler. Kapı da arkalarından kapandı.
Başımı iki yana salladım.
"Bugün herkes neden bu kadar fesat?"
Kapıyı açıp alev saçlı kadını omzundan destekleyerek içeri geçirdim. Yürüyemeyecek kadar yorgundu. Bu yüzden onu dikkatlice kucağıma aldım ve odasına götürüp yatağa yatırdım.
Ayakkabılarını çıkarıp ayakkabılığın önüne bıraktım. Son kez iyi olduğundan emin olduktan sonra kendi odama geçtim.
Kendimi yatağın üzerine bıraktığım gibi gözlerim kapandı.
********************************************************************************
Sabah olmuştu.Saat 10.00’du,alev saçlı kadının odasının kapısına gittim.Kapıya üç kere vurduktan sonra ses gelmeyince odaya girdim.
Uyuyordu.
Onu izlerken, bir anda uyandı ,gözlerini ovuşturdu ve başını tuttu. Bana hesap sordu ayrıca yastık fırlattı.
Onunla sakin günler yaşayacağımı zannetmiyordum ve bu durum canımı sıkıyordu.
SELİN’ KORKMAZ’IN GÖZÜNDEN
Ellerimi birbirine kenetledim.
"Hımm... Anladım."
Pars, işaret parmağıyla beni gösterdi.
"Yüzün mü kızardı senin?" dedi, gözlerini kısarak.
"Ha! Benim mi? Hadi canım oradan."
Hızla yataktan kalkıp kapıya doğru yürüdüm.
Arkamdan sesi geldi.
"Şimdi nereye gidiyorsun?"
Arkamı dönüp mavi gözlerine baktım.
"Çişim geldi. Onu yapmaya gidiyorum."
Gözlerimi devirip yeniden önüme döndüm. Sonra bir anda duraksayıp tekrar ona baktım.
"Bir dakika... Tuvalet nerede?"
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Benim odamın yanındaki oda. Yani senin odanın hizasındaki son kapı."
Başımı kaşıdım.
"Neyse, altıma yapmadan bulurum herhâlde. Merak etme."
Kollarını göğsünde birleştirdi.
"Merak etmiyorum."
Tok sesi odada yankılanırken tam karşılık verecektim ki karnımdan gelen uyarı buna fırsat vermedi.
Koşar adımlarla tuvalete gittim. Kapıyı açıp içeri girdim ve arkamdan kilitledim.
İşimi bitirdikten sonra aynanın karşısına geçtim.Ellerimi yıkarken aynadaki yansımama uzun uzun baktım.‘’Off.. Selin off… cidden o salak adama yavşadığına inanamıyorum.”
Düşüncelerimi bölen Pars oldu.
Tuvaletin kapısı çalmıştı.
Kapıya yöneldim ‘’Ne oldu? Ulan tuvalette bile rahat vermiyorsunuz ya’’ dedim.
Kapının arkasından Pars’ın sesi yükseldi ‘’Ne alaka, yaklaşık yarım saattir tuvaletten çıkmıyorsun.Öldün mü kaldın mı, belli değil?’’
“ O kadar oldu mu?”
Tuvaletin kapısını açtım.
O kadar yakındık ki…
Kafamı yukarı kaldırdım.
“Oha bu boy ne , sen bu kadar uzun muydun lan?”
Gözlerini devirdi.Sorumu duymamazlıktan geldi.‘’Bak, tuvalette sana seslenmemin nedeni telefonun yaklaşık on kere çaldı.Bunu söylemek için seni rahatsız ettim pardon.’’
Odasına girdi.
Kendimi kötü hissettim. ‘’Aman neysee…’’ Odama koştum,yastığımın altındaki telefonumu çıkarttım.Arayan,Ezgi’ydi.
Hemen yüzüme yerleşen bir gülümseme ile Ezgi’yi geri aradım.
Aradığım andan itibaren bana saydırmaya başladı,o zaman içerisinde telefonu
kulağımdan uzak tuttum.Yaklaşık 10 dakika sonrasında telefonumu tekrardan kulağıma yaklaştırdım. ‘’Evet aşkım, haklısın.’’
“Beni dinlemediğine yemin edebilirim.” dedi
Yüzüm düşmüştü. ‘“Kıvırcığım,bak ciddiyim gerçekten haklısın özür dilerim.Bir daha böyle bir şey yapmayacağım.Söz.”
“Kızım gerçekten korkuttun beni ya , dün gece kim bilir saat kaçta uyudum.Bir dahakine ne olursa olsun telefonlarımı aç ve beni ara.”
“Ya tamam bal küpüm, seni seviyorum.”
“Ben de seni balım,görüşürüz.” Telefon kapandı.
Üzerimdeki kıyafetleri değiştirmem gerektiğini hatırladım ve hemen üzerimi değiştirdim.Odamın kapısının yanındaki toz pembe bavulumu açtım ve altıma evde giymelik sarı bir şort giydim, üzerime beyaz bir crop atlet giydim. İğrenç kokan saçlarımı ev topuzu yaptım ve odamdan çıktım.
Mutfağa girdiğim anda ocağın başında Pars’ı gördüm. Tava da bir şeyler yapıyordu,dur bir dakika.
Kahvaltı hazırlıyordu.
Tava da yumurta çeviriyordu.Hemen gözlerim kollarındaki ve ellerindeki belirginleşen damarlara gitti.
Çok seksiydi.
“Neden orada dikiliyorsun, orada duracağına kahvaltıya yardım et.”dediği anda hızlıca kendime geldim.
Sofrada gezindi gözlerim ama her şey tamdı.
‘’Zaten her şey hazır, neden bana yardım etmem gerektiğini söylüyorsun.’’
Bana döndü.Baştan aşağı süzdü.Önüne döndü.
‘’Ne oldu niye öyle süzdün lan?’’
Ocağı kapattı, ‘’Hiç…’’ kavurmalı yumurtayı ocaktan alıp, sofraya koydu.
‘’Oha… bir dakika bunu sevdiğimi nereden biliyorsun?’’
‘’Sevdiğini falan bilmiyorum, ben seviyorum ayrıca sen seviyorsun diye yapmadım.’’
‘’Gıcık.’’
Sandalyeyi hızla çekip masaya oturdum. Bir parça ekmek kopardıktan sonra tavadaki kavurmaya banıp ağzıma attım.
‘’Mmm… sen nesin böyle ya’’
Pars’da tavada ki kavurmalı yumurtadan bir lokma alıp ‘’Rica ederim’’ dedi.
Dik dik baktım.‘’Sana demedim.’’ Tavayı gösterip ‘’Bu şahesere dedim.’’
Tam o bir şey diyecekken. ‘’Bana çay doldurur musun? lütfen…’’
Derin bir nefes aldı.
Masanın köşesinde duran çaydanlığı kaldırdı, kaldırırken kollarındaki damarlar yeniden belirginleşti. Gözlerim, istemsizce o ayrıntıya takılıp kaldı.
"Neye bakıyorsun?"
Başımı kaldırdım. Pars, çayı bardaklara doldururken bana bakıyordu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.
Öksürdüm.
"Kas yapacağım da... Biseps falan nasıl duruyor diye baktım."
"Hı hı."
"Ama merak etme." Bir parça peyniri çatalımla alıp ağzıma attım. "Senin o güzelim damarlarına hayran hayran bakacak değilim."
Pars ağzına bir zeytin attı. Sakince çiğneyip yuttu.
"İyi bari."
"Ne iyi bari?"
"Bir an yanlış anlayacağım sandım."
Gözlerimi devirdim.
"Rahat ol. Egonu besleyecek son kişiyim."
Başını hafifçe sallayıp kavurmalı yumurtadan bir lokma aldı.
"Ben egomu düşünmüyorum."
"He ya?"
"Senin yüzünü düşünüyorum."
Kaşlarım çatıldı.
"Yüzümde ne varmış?"
Bir lokmasını daha aldı. Beni bekletmekten keyif alıyormuş gibi sakince çiğnedi.
"Bir anda kızardı."
Elimdeki çatal havada kaldı.
"Kızarmadı."
"Kızardı."
"Sıcaktan."
"Klima açık."
"Çaydan."
"Çayı daha yeni koydum."
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Sen bugün fazla konuşuyorsun."
"Sen de fazla yakalanıyorsun."
Birkaç saniye ona baktım.
Sonra ellerimi masaya bıraktım.
"Ben doydum."
"Tabii."
"Nesi tabii?"
"Kaçış planın başarılıydı."
Homurdanarak sandalyemi geriye ittirdim. Tam odama doğru yürürken arkamdan bastırmaya çalıştığı kahkahayı duydum.
"Bir dahakine daha kısa bak," dedi.
Orta parmağımı kaldırıp arkamı bile dönmeden odama doğru yürümeye devam ettim.
Odama geçer geçmez kendimi yatağa bıraktım. Yastığı yüzüme bastırıp içimde biriken siniri bastırmaya çalışarak sessizce çığlık attım.
Derin bir nefes alıp besmele çektim. Yataktan kalkarak toz pembe bavulumu yere açtım.
‘’Allah'ım, lütfen bugün güzel bir gün olsun. Lütfen…’’ diye mırıldandım. Ardından hemen işe koyuldum.
Kıyafetlerimi dolaba yerleştirirken kapı çaldı. İşimi bırakıp kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda karşımda Ali Abi'yi gördüm.
‘’Merhaba, nasılsınız?’’ diye sordum.
‘’İyiyim kızım, sen nasılsın? Bir gün önceden yerleşmişsin. Normalde yarın gelecektin,’’ dedi merakla.
‘’Ufak bir aksilik oldu. O yüzden erken yerleşmek zorunda kaldım.’’
Tam o sırada Pars yanımıza geldi.
‘’Ali Abi, niye kapıda bekliyorsun? Gelsene içeri.’’
Ali Abi başını iki yana salladı.
‘’Yok oğlum, şimdi çıkacağım zaten. Kirayı almaya geldim.’’
‘’Hee, tamam. Bir dakika bekle.’’
Pars odasına gidip parayı getirdi ve Ali Abi'ye uzattı. Ali Abi parayı cebine koyacakken Pars merakla sordu:
‘’Ali Abi, benim ev arkadaşlarım hep erkek olurdu. Bu sefer neden kadın oldu?’’
Sözünü bitirir bitirmez araya girdim.
‘’Bu arada ben de buradayım ayıp oluyor, hem ne olmuş yani? Bir kadınla aynı evde kalıyorsun diye dünyanın sonu mu geldi?’’
Ali Abi hafifçe gülümsedi.
‘’Selinciğim, Pars'ın şaşırmasının bir sebebi var. Daha önce kadın bir ev arkadaşı ona iftira attı. O olaydan sonra hep erkeklerle yaşamayı tercih etti.’’
Şaşkınlıkla Pars'a baktım.
"Hee... Tamam, şimdi anladım. Kusuruma bakmayın.’’
‘’Hadi Allahısmarladık çocuklar’’ arkasını döndü ve gitti.
Pars kapıyı kapatırken sırıttı.
‘’Demek ki,istediğin de bir hanıma dönüşebiliyormuşsun.’’
Gözlerimi devirdim.Omzuna çarparak,odama girdim.
Kapımı kapattığım sırada yatağımın üstündeki telefonumun çaldığını duydum.
Arayan Ezgi’ydi. Telefonu açtım.
"Efendim, bal küpüm."
"Balım, bugün saat 16.30’da buluşalım mı?"
"Olur aşkım. Bana adresi atmayı unutma."
"Tamam, görüşürüz."
Telefonu kapatır kapatmaz hazırlanmaya başladım.
"Boş ver," diye mırıldandım. "Odamı eve dönünce toplarım zaten."
Valizimden saç ve bakım ürünlerimi alıp banyoya geçtim. Kapıyı kilitledim, kıyafetlerimi çıkarıp duş malzemelerimi duşakabinin yanına bıraktım. Ardından sıcak suyu açıp duşa girdim.
Sıcak su omuzlarımdan aşağı süzülürken gözlerimi kısa bir anlığına kapattım. Günün bütün yorgunluğu yavaş yavaş üzerimden akıp gidiyordu. Şampuanı avuçlarıma döküp saçlarıma yedirdim. Köpükler her yeri sararken istemsizce **"O bi karamel"** adlı şarkıyı mırıldanmaya başladım. Aynanın buğulanmış hâline bakıp kendi kendime gülümsedim.
"Ezgi kesin yine geç kalacak," diye söylendim hafifçe.
Şarkının ritmine ayak uydurarak saçlarımı duruladım. Sıcak suyun sesiyle mırıldandığım melodi birbirine karışıyordu. Duştan çıktıktan sonra dolabın önünde dakikalarca ne giyeceğimi düşünmek istemiyordum. Bu yüzden hazırlanıp bir an önce evden çıkmaya karar verdim.
Suyu kapatıp duşakabinden çıktım. Banyoyu saran buharın arasında bornozumu aramaya başladım. Askılığa baktım, dolabı açtım, hatta kapının arkasını bile kontrol ettim. Ama bornozum ortalıkta yoktu.
Kaşlarımı çatıp dudaklarımı birbirine bastırdım.
İster istemez aklıma Pars geldi.
Sesimi yükselttim “Pars,bi bakarmısın?”
Kapının ardından sesi duyuldu.
“Efendim,Selin.”
“Eee… şey diyecektim.”
“Ne diyecektin?”
"Bana bir bornoz getirebilir misin? Burada bornoz yok."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Sana kötü bir haberim var."
İç çekip alnımı elimle ovuşturdum.
"Bu sefer ne oldu?"
"Bu evde bornoz yok."
"Ne? Ciddi misin?"
"Maalesef."
"Peki sen duştan çıkınca ne yapıyorsun?"
"Belime havlu sarıyorum. Başka çarem yok."
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Ben sadece sakin bir gün geçirmek istemiştim.
Sesim kesilince kapının arkasından yeniden konuştu.
"Aslında bir fikrim var."
"Neymiş?"
"Sen giymek istediğin kıyafetleri söyle. Ben odandan alıp kapının önüne bırakırım."
Bir an duraksadım.
"Olur da..."
Cümlemin devamı boğazıma düğümlendi.
"Kıyafetler tamam da..."
Havluyu göğsümde biraz daha sıkı tuttum.
"Diğerlerini nasıl alacaksın?"
Kapının arkasından hafif bir kahkaha yükseldi.
"Selin, sence gerçekten çekmecelerini karıştıracak kadar rahat biri miyim?"
Sessiz kaldım.
"Tarif edersin, ben de sadece söylediğin yeri açarım. Bir şeye dokunmam."
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Sağ taraftaki komodinin... en üst çekmecesi orada gerekli olan her şey var."
"Tamam gözlerimi kapatarak gelirim söz."
Ayak sesleri koridorda uzaklaşırken istemsizce gülümsedim. Sinir bozucuydu ama nedense ona güveniyordum.
Birkaç dakika sonra yeniden koridora döndü.
"Selin?"
"Efendim?"
"Kapının önüne gerekli olanları bıraktım."
"Tamam... Döndün mü?"
"İki adım geri çekildim bile."
Şüpheyle birkaç saniye bekledim.
"Dürüst ol."
"Hayatımda ilk defa banyo kapısıyla pazarlık yapıyorum. Daha ne kadar dürüst olabilirim?"
İstemsizce güldüm.
"Tamam, açıyorum."
Kapıyı yalnızca kolumun sığacağı kadar araladım. Eğilip kıyafetleri hızla içeri çektim.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Tam kapıyı kapatacakken onun yeniden konuştuğunu duydum.
"Bu arada..."
"Ne var?"
"Çekmecenin yerini tarif etme şeklin gerçekten berbattı. Yanlış çekmeceyi açıyordum az kalsın."
Gözlerim irileşti.
"Ne?"
"Şaka yapıyorum."
"Pars!"
Koridordan kahkahası yükseldi.
"Tamam, tamam. Hiçbir şeye dokunmadım."
Başımı iki yana sallayıp gülümsememi engelleyemedim.
"Bir gün kalp krizi geçirmeme sebep olacaksın."
"Yok canım. O kadar vicdansız değilim."
Üzerimi hızla giyinip aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı kurutup hafifçe düzelttim. Son kez kendime göz attıktan sonra derin bir nefes aldım ve kapının koluna uzandım.
Kapıyı açtığımda Pars, koridorun sonunda duvara yaslanmış telefonuyla uğraşıyordu. Sesimi duyunca başını kaldırdı.
"Demek sonunda çıkabildin."
"Sayende."
"Daha çok bornoz sayesinde diyelim."
"Bu evde bornoz olmadığına göre, o pek mümkün görünmüyor."
Gülerek omuz silkti.
"Haklısın."
Ben de istemsizce gülümsedim. Az önce yaşanan gariplik, yerini beklenmedik bir rahatlığa bırakmıştı.
“Tekrardan teşekkür ederim.”
“Ben de tekrardan rica ederim.” dedi
“Bu arada saat kaç”
“15.50”
Yüzüme yerleşen endişeyle hızla odama koştum.
“Ayy… geç kalmak istemiyorum!’’
Valizimin içerisinden makyaj çantamı çıkardım ardından aynamın karşısına geçip makyajımı yapmaya başladım.
Makyajım bittikten sonra saçlarımı düzleştirdim. Kırmızı çantamın içerisine son olarak ev anahtarını da ekledikten sonra evden çıktım.
15 dakika yürümenin ardından yoldan geçen bir taksiye bindim.Telefonumu açıp Ezgi’nin bana gönderdiği adresi şoföre söyledim.
“Bu adrese gidebilir miyiz? Lavanta Sokak No: 27, Yelkovan Mahallesi.Sanırım Mavi Fincan isimli bir kafe varmış.”
“Tamamdır hanımefendi.”
Kafamı cama yasladım. Camın ardında akıp giden yolu seyrederken, içime ansızın bir özlem çöktü. O an, Türkiye'yi; İstanbul'u ne kadar özlediğimi fark ettim.Yaklaşık bir saat sonra taksi, kafenin önünde durdu. Şoföre ücretini ödedim, ardından kapıyı açıp ağır adımlarla araçtan indim.
Kafeye girdiğim anda Bahar'ın sesini duydum. Başımı kaldırdığımda ikinci kattaki masalardan birinde oturuyordu. Yüzündeki kızgın ifadeyi fark edince dudaklarıma istemsiz bir gülümseme yerleşti. Hızlı adımlarla merdivenleri çıkıp ikinci kata geçtim.Ezgi’nin masasına doğru ilerlerken,Ezgi ayağa kalktı.
“Bal küpüm geç kal-”
Hızlı adımlarla yanıma gelip,lafımı bitirmeme izin vermeden sarıldı.
Bana dolmuş gözleriyle baktı.
“Gerizekâlı, nerelerdesin? Seni çok özledim.”
“Bal küpüm, özür dilerim. Böyle yapma, beni de ağlatacaksın.”
Benim de gözlerim dolarken bir kez daha bana sarıldı. Yaklaşık beş dakika boyunca öylece, ayakta birbirimize sarılı kaldık.
“Ay, Ezgi! Bu duygusallık da nereden geliyor? Bu sen değilsin. Acaba arkadaşım Ezgi’yi tanıyor musunuz?”
Omzuma bir tane vurdu.
“Senin yüzünden bu hallerdeyim kızım.”
Gözlerini devirdi.
“Bak bak, bir de göz deviriyor.”
İstemsizce gülümsedim.
Ezgi’yi kolundan tutup masaya oturttum, ardından ben de hemen karşısındaki sandalyeye geçtim.
“Hadi hadi, bak sana neler anlatacağım…”
Bana doğru eğildi.
“Ne olduğunu dinleyeceğim ama senin yurt dışı konularını da dinleyeceğiz, söz mü?”
“Söz… de…” Bir an duraksadım. “Nereden anladın yurt dışı olmadığını?”
Ellerini göğsünün üzerinde birleştirip arkasına yaslandı.
“Çünkü yurt dışı konusu heyecanlı heyecanlı anlatacağın bir konu değil. Şu anda böyle heyecanlı olduğuna göre…”Kaşlarını kaldırıp bana anlamlı bir bakış attı. “Bir erkekle ilgili. Bu sefer kime âşık oldun, balım?”
Ellerimi birbirine vurarak alkışladım.
“Vay… Onca yılın hakkını veriyorsun, bal küpüm.”
“Eee… tabi,biz de birileriyiz” gözünü kırptı ve konuşmasına devam etti.
“Onu bunu boşver de hadi anlat çok merak ediyorum…”
Derin bir nefes verip aldıktan sonra her şeyi anlatmayı başladım en azından bir kısmını.
“Şimdi şöyle oldu… Ben yurt dışından geldikten sonra bir ev ayarladım. Sonra eşyalarımı eve bıraktım. Ardından tek başıma içmeye git—”
“Sakın bana tek başına içmeye gittiğini söyleme, Selin!”
Cümlemi tamamlamama bile izin vermeden sözümü kesti.
“Kızım, sen sarhoşluğu kaldıramıyorsun. Sarhoşken ne yaptığın belli olmuyor. Mal mısın?”
Küçük bir çocuk gibi dudağımı büzüp gözlerine baktım.
“Özür dilerim. Evet, haklısın ama çok sinirlenmiştim. Biraz alkol almanın kimseye zararı olmaz diye düşündüm.”
“İyi madem, neyse. Peki, ne içtin?”
Gözlerimi kaçırdım.
“Viski.”
İki elini yüzüne götürdü.
“Sen ciddi misin? Hâlâ akıllanmadın mı? Kızım, çok fazla alkol alıyorsun ve bünyen de buna dayanıklı değil.”
Kızmıştı. Hem de çok.
Ezgi’yi çok seviyordum. Onun bu korumacı hâlini de seviyordum. Bazen bana bir abladan çok anne, hatta bir ebeveyn gibi davranıyordu. Ama bu huyu bazen içimi de burkuyordu. Çünkü babası öldükten sonra hem kardeşi hem de annesi için erkenden büyümek zorunda kalmıştı.
Daha genç yaşta, kendi hayatını yaşamadan bir ebeveyn gibi davranmaya başlamıştı.
Bunu düşündükçe ona kızamıyordum.
Hemen konuyu değiştirmeye çalıştım.
Bölüm etkileşimi
