Gözler Kalbin Aynasıdır

Saat öğlen 2, ve hâla Jisung uyuyamadığı için daktilosunda hikaye yazıyordu.

Sıkıldığı için içecek bir şeyler hazırlayıp dışarda oturacaktı.

Sadece bir bardak almıştı fakat aklına Minho geldiğinde ikinci bir bardağıda gerek bulmuştu kendine.

Belki gelirdi hem?

Önce tepsi ile içecekleri bıraktığı banka bi kaç dakika sonra iki kalem ve minik bi defterle geri dönmüştü.

Jisung bütün duygularını yazıyla aktarmayı seven bi çocuktu.

Yazdığı hikayeler ve şiirlerde bunları temsil ediyordu

Defterini açtı ve yazmaya başladı.Kaç farklı şiir yazdığını oda bilemiyordu.

Saatin kaç olduğunu bilmiyordu fakat güneş yavaş yavaş batmaya başlamıştı.
Bitirdiği son şiirin sonuna imzasını attıkdan sonra başını kaldırıp büyük bi umutla etrafına bakmıştı.

Belkide birini bekliyordu.

Boncuk gözlerle başını geri eğip deftere bakmaya devam etti.

Neden hemen bu kadar alışmıştıki?

Arkasından gözlerine değen soğuk ellerle irkilmişti küçük beden.

Neden ikiside ikinci günden bu kadar samimilerdiki?

Belkide ikilinin hayatlarında birbirlerinden başka güzel biri olmadığı içindir.

Küçük olan hızlıca arkasını dönünce içindeki paniği azalmıştı.Bir dakika içerisinde aklında o kadar çok senaryo kurmuşduki senaryolardan bazılarını yazdığı hikayesine eklemeyi aklının bi köşesine not etmişti.

M-Vay,o defter ne?

Jisung yüzünde aptal ama tatlı bir gülümseme ile şiir defteri olduğunu açıklamış ve elini uzatan Minho'ya defteri vermişti.
Minho,defterdeki bütün şeyleri okumadı,böyle şeyler çok dikkatini çekmezdi fakat en son yazdığı şiirin başlığı çok dikkatini çekmişti.

M-Bunu okuyabilir miyim?

Jisung tatlı bi şekilde kıkırdamış ve heyecanla konuşmaya başlamıştı.

J-Şapşal oku diye verdim zaten.

M-Vay bu gün yazmışsın.

Jisung yüzünde bir onur gülümsemesiyle başını sallamıştı onaylar anlamda.Minho şiiri sesli bi şekilde okumaya başladı.

"Solgun Mevsimin Aşıkları

N'olurdu sevseydin beni?
Tüm hayatımı adamaya
Hazırdım oysa ben.
Bir sonbahar düşü gibiydik.
Ve yine sonbahaydayız,
Yine çiçekler soluyor.

Hatırlar mısın?
Yaşadığımız son sonbaharı.
Dökülen turunculukların arasında
Bir melek gibiydin adeta.
Yine çiçekler soluyor.
Verdiğin çiçekde soldu.
O'da dayanamadı sensizliğe.

En çokda gülüşünü severdim.
Ölümü anımsatırdı bana.
Tatlı bi ölümü.
Hani bazen ölümü,
Kurtuluş olarak görürsünüz ya.
Öyle bi' ölümdü işte.
Belkide bu yüzden gülüşünde
Kaybolmak isterdim.

Hatırlar mısın?
Hayallerimiz vardı hani.
Belki bi' gün İzmir'de,
Birlikte yaşardık?
Sonbaharları tek değil,
Birlikte yaşardık.

Ve yine sonbahardayız.
Yine çiçekler soluyor.
Verdiğin çiçekde solmuş artık.
Aynı aşkımız gibi."

Minho,direkt olarak şiiri kime yazdığını sormuştu,Jisung ise gerçek düşüncelerini söyliyerek hiç aşık olmadığını söylemişti.

Minho'nun ahirette sorulmayacak soru tutulması bittikten sonra şiirin ne kadar güzel olduğundan bahsetmişti.

Ama tek sorun,susmuyordu.

Dünde Jisung'a çok konuşkan diyordu.

Jisung'un götünde powerbank vardı zatende
Neyse.

Hava tam olarak kararmış ve soğumuştu.
Minho,Jisung'un üşüdüğünü görünce kendi ceketini çıkartıp Jisung'un sırtına koymuştu ama elini üstünden çekmedi.

Sadece birbirlerine bakıyorlardı.Sanki ikisininde birbirlerinin acılarından haberi varmış gibi,ikiside birbirlerinin gözlerinden her şeyi anlıyormuş gibi.

İkisininde gözleri dolmuştu.Belkide dışardan biri görse deli sanardı ama ikisininde umrundaymış gibi bi halleri yoktu.

Jisung başını yavaşca yüzünü kapatacak şekilde Minho'nun omzuna yaslandı.Minho'da kendi başını ağırlığını vermiyecek şekilde üstüne koymuştu.

Belkide gerçekten ikiside birbirlerinin gözlerine bakarak her şeyi anlıyorlardı.

Belkide Jisung bir gün şiirini Minho'ya ithafen yazardı.

Belkide bir gün Minho ellerini gözlerini kapatmak için değil belini sarmak için kullanırdı.

___
Bok gibimi gidio banami ole gelio

Instagram/ikolikoss