Solgun Mevsimin Aşıkları

O'nun özlediği ölüler,birde yüzünü görmek istemediği diriler vardı.

Herkes kral olmak,prens olmak,kralın oğlu olmak falan çok güzel derler dimi.Peki ya işin aslı öyle değilse?

Bir gün prens Lee Minho,her bunaldığında yaptığı gibi kendinin ev bile demiyeceği ama herkesin saray adı verdigi o dört duvarın içinden kaçıp hava almaya çıkmıştı.Bu sefer gitmediği yerlere gittiği için görmediği yerler görmüştü.Tam yorulduğu için oturacak iken bi' ev ve evin daha uzağında bi bank gördü.Bankın üstünde 18 yaşlarînda bi gencin oturduğunu fark etti.Genç,elindeki kitaba bakıyor ve diğer elindeki içeceğini yudumluyordu fakat bardağı tepsiye geri koyduğunda Prens,tepside 2. bir bardak olduğunu fark etti lâkin genç yanlızdı.Prens,utanmaz bi' şekilde yanına oturunca yüzünde hafif ve tatlı bir tebessum oluştu.

-Merhaba bayım?

-Merhaba.

Genç,tepsideki diğer bardağı alıp Prense uzatmıştı.

-Alın hadi,sizin için bayım.

-Tanışıyormuyuz?

Genç,tatlı bir şekilde gülümsedi.

-Hayır bayım,tanışmıyoruz.Ama böyle ıssız bir yerde gelip yanıma oturduysanız kimbilir? Belkide siz benim alın yazımsınız.