III. Bölüm — Ormanın Fısıltısı

Bazı sırlar, geçmişin karanlığında saklanır; bazılarıysa masum bir gülüşün ardında uyanmayı bekler.

Kütüphaneden ayrıldığımda, eski kitabın içindeki cümle zihnimde dönüp duruyordu.
“Hatırlanmayan şey kaybolmaz; yalnızca doğru zamanı bekler.”
Bu sözün kime ait olduğunu, neden yeşil cildin arasına saklandığını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, sayfaların arasında karşıma çıkan kuğu işaretinin tesadüf olmadığıydı.Kitabı yeniden incelemek istiyordum; yine de bütün sabahımı karanlık rafların arasında geçirmek, içimdeki huzursuzluğu daha da büyütecekti. Pencereye yaklaşıp bahçeye baktım.Yağmurdan sonra taş yollar parlıyor, ağaçların yapraklarından damlalar düşüyordu. Biraz yürümek, düşüncelerimi düzene sokmama yardım edebilirdi.Dilşah beni koridorun sonunda bekliyordu. Omzuna ince bir şal almış, yüzüne de her zamanki meraklı ifadesini yerleştirmişti.
“Yine o kitabı düşünüyorsun, değil mi?” diye sordu.
“Düşünmemek için uğraşıyorum,” dedim. “Ama bazı sözler insanın aklına bir kez yerleşince kolay kolay gitmiyor.”
Dilşah gülümsedi.
“Öyleyse biraz hava alalım. Belki ağaçlar sana kitaplardan daha açık konuşur.”
Onunla birlikte bahçeye çıktım. Güneş bulutların arasından süzülüyor, çiçeklerin üzerinde kalan su damlalarını küçük cam parçaları gibi parlatıyordu. Taş patikayı izleyerek gölün kıyısına doğru yürüdük. Beyaz kuğular suyun üzerinde sessizce süzülüyor, uzaktaki söğüt dalları hafif rüzgârla eğiliyordu.Tam ormana açılan kemerli geçide yaklaşmıştık ki ileriden bir hizmetçi göründü. Kollarında, açık mavi elbisesinin eteklerini avuçlarında toplayan minicik Gülşah vardı. Başındaki dantelli örtü biraz yana kaymış, yuvarlak yanakları serin havadan pembeleşmişti.

“Gülşah!” diye seslendi Dilşah; yüzü bir anda aydınlandı.
Hizmetçi gülümseyerek yaklaştı. “Hanımefendi biraz gezmek istedi. Bahçede oyalanınca onu ormana yakın patikaya götürüyordum.”
Dilşah kardeşinin yanağını okşadı. Gülşah, ablasını görünce küçük ellerini ona doğru uzattı ve anlaşılmaz, neşeli sesler çıkardı. Dilşah onu kucağına aldı; minik kız hemen yakasına tutunup başını omzuna yasladı.
“Beni görünce bütün dünyayı unutuyor,” dedi Dilşah, gözleri gülerek.
“Belki de dünyayı henüz tanımadığı içindir,” diye karşılık verdim.
“Şimdilik en güvenli yerin senin kolların olduğunu biliyor.”
Bir süre onunla konuştuk, sonra patikada yürümeye devam ettik. Gülşah, ağaçların arasından gelen çıtırtıya dönüp baktı. Önce yapraklar kıpırdadı; ardından ince bacaklı, küçücük bir geyik yavrusu açıklığa çıktı. Kahverengi tüyleri güneş ışığında parlıyor, iri gözleri çevresini ürkekçe süzüyordu.Gülşah birden sessizleşti. Gözlerini yavrudan ayırmadan elini ona doğru uzattı. Geyik birkaç adım attı, sonra durup başını kaldırdı. Aramızda mesafe vardı; hiçbirimiz onu ürkütmek istemiyorduk.
“Bak, Gülşah,” diye fısıldadı Dilşah.
“Ne kadar küçük.”
Minik kız sevinçle kıkırdadı. Geyik sesin geldiği yöne kulaklarını çevirdi, ardından çimenlerin arasına eğilip bir yaprak kokladı. Gülşah yine güldü; bu kez ellerini çırpmaya çalıştı. O küçücük sevinci görünce benim de içimdeki düğüm gevşedi. Bir anlığına eski kitabı, kuğu işaretini ve anlamını bilmediğim cümleyi unuttum.Hizmetçi, yavrunun annesinin yakınlarda olabileceğini söyleyerek bizi patikadan biraz geride durmaya çağırdı. Ona hak verdim. Geyiğe yaklaşmadık; yalnızca sessizce izledik. Birkaç dakika sonra yavru başını kaldırıp ağaçların arasına yöneldi ve yeşilliğin içinde kayboldu. Gülşah arkasından bakmayı sürdürdü, sanki yeni tanıştığı dostunun geri döneceğinden emindi.Göl kıyısına dönerken Dilşah, kardeşinin yanağına bir öpücük kondurdu. Ben de gülümsemeye çalıştım, fakat zihnimdeki cümle yeniden belirdi. Unutulmayan bir şeyin zamanı beklemesi… Belki de kitap bana bir cevap değil, doğru soruyu aramam gerektiğini söylüyordu.O akşam kütüphaneye geri dönecektim.Yeşil cildi yeniden açacak, kuğu işaretini eski kayıtlarla karşılaştıracaktım. Henüz hiçbir şeyi çözmemiştim; ama artık aramaktan vazgeçmeyeceğimi biliyordum.Dönüş yolunda Dilşah bana neden birden sustuğumu sordu. Ona kitabı anlatmak istedim; fakat bulduğum işaretin anlamını bilmeden sözlerimi başkasına aktarmak acelecilik gibi geldi. Bu yüzden yalnızca eski bir not bulduğumu söyledim. Dilşah beni zorlamadı. Bazen sessizliğime saygı duyması, verebileceği bütün öğütlerden daha kıymetliydi.
“Ne zaman anlatmak istersen dinlerim,” dedi.
“Ama bugün Gülşah'ın gülüşünü hatırla. Her sırrın peşinden koşarken güzel şeyleri kaçırma.”
Sözleri içime işledi. Belki haklıydı. Geçmişin karanlığına bakarken önümde duran küçük mutlulukları görmezden gelmemeliydim. Gülşah, Dilşah'ın kollarında uyuklamaya başlamıştı; başındaki dantel her adımda hafifçe sallanıyordu.Kaleye vardığımızda hizmetçi onu almak için yanımıza geldi. Dilşah, kardeşini usulca teslim etti ve alnına son bir öpücük kondurdu. Gülşah uykulu gözlerini açıp bize baktı, sonra başını hizmetçinin omzuna bıraktı. Onların uzaklaşmasını izlerken, bir gün bu küçücük kızın da ailesinin geçmişine dair hikâyeler duyacağını düşündüm.Fakat o hikâyelerin hangileri doğru, hangileri unutulmuştu? Bu sorunun cevabı, belki de kütüphanedeki yeşil kitabın sayfalarında saklıydı.Akşam olmadan odama uğrayıp not defterimi aldım. İşareti hatırladığım kadarıyla çizdim: ince çizgilerle çevrelenmiş bir kuğu, kanatları sanki kapanmamış bir kapıyı gösteriyordu. Çizimin altına kitabın cümlesini yazdım. Mürekkep kururken dışarıda rüzgâr yükseldi. Pencereyi kapattım; yine de içimde, bir kapının aralandığına dair tuhaf bir his kaldı.
Ve ilk kez, bu sırrın beni de aradığını düşündüm, sessizce.