Bölüm 2

Bugün oturduğum kafenin verandasında yine aynı sandalyede oturup Denizi seyrediyordum,sol kolumdaki saati kontrol ettiğimde 9'a çeyrek kaldığını gördüm.

Yaptığım telefon görüşmesinin üzerinden 15 dakika geçmişti
"Merhaba ben Bahar Demir"
"Buyurun ben Kıraç Beyin Sekreteriyim ?" Kısa bir an yaptığımı tekrar düşündüm.
"Ona teklifiniz hala geçerliyse,bahar hanım sizi bugünkü yerde bekliyor der misiniz lütfen?"
Serin deniz havasını içime çektim, derinlere bakarcasına Denizi izliyordum.
" Bugün derdimi fazla dinledin,ondan mı bu hırçınlığın" Ben konuşmasam bile.
Tekrar saatimi kontrol ettiğimde gelmeyeceklerini düşündüm, Adamı ayağına çağırırken ne düşünüyordun ki Bahar!
Tam kalkmak için ayaklanmıştım ki gelen arabaları gördüm, Sanırım escortsuz hiçbir yere gitmiyor..
Yanıma geldiğinde yine elinde aynı dosya vardı. Gözleri üzerimde oyalanınca rahatsız olmuşa benziyordu.
"Üşümüyor Musun?". Sorduğu soru garibime gitmişti ama o söyleyene kadar kabanımı sinirle çıkarken almadığımı fark etmemiştim.
"Kabanımı unutmuşum,ama sorun etmiyor" Başını yavaşça aşağı yukarı salladı.
"Sözleşme ve dosya burada imz-" lafını kesince affaladı. "Bir şartım var" Dikkatini çekmiş olacakki kaşları sorgular bir şekilde havalandı.
"Nedir?"
"Benim için Annemin mezarını bulabilirmisin?"
Başını hafifçe yana doğru yatırdı anlamaya çalışıyordu beni araştırmıştı oda Annemin yaşadığını biliyordu. Onu aydınlatmak için konuştum;
"O benim gerçek annem değil, öz annem ölmüş ve mezarı kayıp benim için onun mezarını bulabilirmisin?" Koyu gözlerine baktığımda hiçbir duyguyu seçemiyordum fazla karmaşıktı.
"Şartınız buysa sizin için onu bulacağım."
Bu defa elimi sıkması için ilk uzatan ben olmuştum.uzattığım elime baktığında bir anlığına gözleri avucunun içindeki tırnak izlerine kaydı,elimi saklama ihtiyacı hissetmiştim.
Bir anlık hiss ile elimi indireceğim sırada elimi tuttu, tutuşu o'kadar hafifti ki sanki avucunda kolayca kırılacak bir cam tutuyordu.
Yada ben öyle düşünüyordum.
"O'Zaman yarın şirkette görüşmek üzere Bahar hanım." Dudaklarım yavaşça kıvrıldı. " Başlamak için sabırsızlanıyorum"
Ellerimiz ayrıldığında verdiği sözleşmeyi imzaladım,çantamı omzuma attığımda gitmek için arkamı döndüm ama Kıraç Beyin bana seslenişi gitmemi engellemişti. "Bahar hanım, bizim çocuklar sizi evinize bıraksın" Tüm kibarlığımla.
"Çok teşekkürler kendim giderim" dedim.
"'Kaan arabayı getirin oğlum!' sizi bırakacaklardır, hava soğuk, üşümeyin" bir anda kaşlarını çattı ve kısaca boğazını temizledi.
Kaşlarım hafifçe yukarı kalkmıştı.
"Anlıyorum teşekkür ederim"
Yanımdan birşey demeden geçip gittiğinde bende benim için gelen arabaya bindim,bu sırada yüzüm garip bir şekil alıp buruşmuştu.Sessizce mırıldandım. "Çok güzel, patronum tam bir kaçık!"