Bölümler 1Şu an: Bölüm 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Kapının "tık tık" sesi odayı doldurmaya başlamıştı. Çok geçmeden kapı açıldı ve içeri giren kadın başını eğerek konuştu:
"Efendim, Hürrem Sultan sizi çağırıyor."
Yatağın içinden kadına baktım.
"Çıkabilirsin."
Kadın odadan çıkınca sert kapı sesi odaya yayıldı. Yatağın örtüsünü üstümden ittim ve ayaklarımı yataktan sarkıttım. Bıkkın bir şekilde yataktan kalktım ve aynaya baktım. Gerçekten felaketti! Annemin bu halimi görse çok kızacağı kesindi. Yüzüm gözüm şişti ve üzerimde dünden kalan bir sersemlik vardı. Gece o kadar içmeyecektim işte... Nefesimi bıkkınlıkla verdim; acil hazırlanmam lazımdı.
Hamama doğru yürümeye başladım. Şanslıydım ki içeride kimse yoktu. Bir güzel yıkandıktan sonra odama çıktım. Turuncu, ne olduğu belirsiz saçlarımı kendi halinde kurumaya bıraktım. Üzerime elbisemi giyip yanıma uşakları çağırdım ve saçımı yapmalarını istedim. Sonra bir kez daha aynadan kendime bakıp üzerimi düzelttim.
Stely başı eğik bir şekilde bana döndü ve gülümseyerek, "Prenses, harika oldun! Bir gören bir daha bakacak," dedi.
"Teşekkürler Stely," diyerek gülümsedim.
O sırada kapı çalındı. Tahmin edildiği üzere gelen Sümbül Hanım'dı.
"Efendim, acaba ne zaman gelirsiniz? Sofra serildi de."
"Geliyorum," dedim ve kapıdan çıktım. Kapıdaki görevli hemen odanın kapısını kapattı.
Merdivenlerden indim ve ana salona geldim. Şato inanılmaz derecede büyüktü. Ben içeri girince görevliler başını eğdi:
"Destur! Alice Sultan Hazretleri!"
Ne yalan söyleyeyim, buna bayılıyordum. Masaya oturdum ve tam kahvaltımı edecektim ki babam, yani Selim Hünkar, öfkeli gözlerle bana baktı.
"Neredesin sen Alice? Yemek yenileceği belli değil mi!" dedi öfkeyle.
Tam bir şey demek için dudağımı oynatmıştım ki sözümü kesti:
"Bu kadarı da fazla! Yeme bir şey, bu da sana ders olsun. Bunu odasına götürün," diye emretti yanındaki adama.
Şaşkın gözlerle masadakilere baktım. Annemin de benden farkı yoktu ama diğer üyeler babam gibi kınayıcı gözlerle bakıyordu. O sırada adam yanıma geldi.
"Efendim, size eşlik edelim."
Hafifçe öksürdüm. Ağlamam lazımdı ama burada olmazdı. Yılanların, aslanların, çakalların olduğu bu masada ağlayamazdım; yoksa hemen arkamdan iş çevirir, sarayda dedikodumu yaparlardı. Ama ben de bunu ödetmezsem Alice değildim!
Masadan kalktım ve bir hışımla kapıya yöneldim. Kapıdan çıkarken duyduğum son ses babamındı:
"Bunu sen şımartıyorsun Hürrem!"
Elimle elbisemi sıktım ve yürümeye koyuldum. Odama çıkmadan önce görevlilere elimle durmalarını işaret ettim.
"Yeter, gelmenize gerek yok."
Biri tereddütle konuştu: "Ama efendim, padiş—"
Sözünü bitirmesine izin vermeden elimi tekrar kaldırdım ve susmasını emrettim. Adamlar oldukları yerde kalırken ben odama çıktım. Stely beni bekliyordu. Meraklı gözlerle bana bakarak, "Ne oldu canım, çabuk geldin?" diye sordu.
Onu görünce hemen sarıldım.
"Stely artık dayanamıyorum! Babam yine ve yine beni önemsemiyor. Sırf o beni 'güzel kızım' diye sevsin diye bu kadar süslenip özenli duruyorum ama sonuç hiç!"
Her sözümde yaşlarım artıyor, hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Stely eliyle saçımı okşadı.
"Umm tatlım, üzülme. Bana bak bakayım sen. Sen Hürrem Sultan'ın kızısın, böyle güçsüz durmak bir işine yaramaz. Kafanı topla bakalım."
Dolu gözlerle ona baktım. Aslında haklıydı ama insan yediremiyordu; bir insanın kendi kızına böyle davranmasını yediremiyordum.
"Haklısın ama masada annem hariç herkes kınayıcı gözlerle baktı. Hele o Mihrimah denen kadın öyle bir bakıyordu ki... Yılan!"
Tiksinir bir şekilde söylememle Stely gülmeye başladı.
"Yılan dediğin kadın halan tatlım. Eğer bu kaleyi fethetmek istiyorsan önce onun kalbini kazanacaksın."
Bunu demesiyle ben de gülmeye başladım. Bu koz bana çok iyi geliyordu.
"Ay korkunç, kalbi falan derken... Kalsın canım, bu saray lezbiyenlere hazır değil," dedim saçımı geriye iterek.
Bu sefer öyle bir güldük ki gözümden yaş geldi, karnıma ağrılar girmişti gülmekten. Stely bu halimi görünce gülümsemesi genişledi.
"Hah şöyle işte kızım! Sen bu kraliyetin prensesisin, üzülme bunlar için," dedi destekleyici bir şekilde.
Ona sarıldım; böyle bir arkadaş daha bulamayacağım kesindi. Sarılırken şaka patlatmadan olmazdı.
"E o zaman Bahtiyar Abi, burası neresi?" dedim gülerek.
Stely'nin kaşları çatıldı. "Bahtiyar? Abi? Kızım iyi misin?"
Yüzündeki ifadeyi görünce daha çok gülmeye başladım. "Şaka canım bunlar, tabi sen anlamazsın."
Yerimden kalkıp aynadan kendime baktım ve halime çeki düzen verdim. Ah şu güzellik takıntısı...
"Kızım bu şakaları nereden buluyorsun ya? Ben hiç duymuyorum böyle şeyler. Duyduğum tek şey; 'Tamam sultanım, tamam padişahım, peki efendim, emrediyorum, raks et!'" diye taklit yapmaya başladı. Onu gördükçe gülmeye devam ettim.
"Hatırlamıyorum, bir an söyleyesim geldi işte."
Stely aklına bir şey gelmiş gibi sırıttı. "Alice ben diyorum ki... Dışarıya kaçsak? Hani orman tarafına. Zaten fark etmezler, ne dersin?"
Bu fikri duyunca gözlerim fal taşı gibi açıldı. Hem kafam dağılırdı hem de bu harika bir fikirdi. Aslında fark etseler iyi olabilirdi, belki meraklanıp beni ararlardı? Tabii bunu daha önce denemiştim; iki gün boyunca odamdan çıkmamıştım ama ne fark eden olmuştu ne de gören...
"Oluuur, müthiş! Ama dikkatli olalım."
"Tamam canım, ben hazırlanayım. İkindide kaçalım; padişah namazda, diğerleri de akşam yemeği hazırlığı yapıyor olur zaten."
"Tamamdııır!"
O odadan bana öpücük atıp çıkınca ben de hemen uygun bir şeyler bulmaya başladım. Böyle reayaya benzeyeceğim bir şeyler... Üstüme şal da alınca dikkat çekmiyordum ve hareket etmesi daha kolay oluyordu.
İkindi vakti geldiğinde üzerime şalımı alıp cama yöneldim. Gerçekten çok yüksekti ama o kadar hikayeyi boşa dinlemedik canım! Çarşafları birbirine bağlayıp camdan sarkıttım. Elimi belime koydum ve "Tadaa!" dedim.
Hemen tutunup aşağıya inecektim ki lanet olası yeri gördüm, çok yüksekti. Gözlerimi kapatıp kendime moral konuşması yaptım.
"Hadi Alice, yapabilirsin kızım, haydi! Bismillah..."
Diyip kendimi bıraktım ve yere yüksek bir gümbürtüyle düştüm. Sanırım fazla gaza gelmiştim. Hemen üzerime baktım.
"Hayır, hayır olamaz, lütfen bir yerime bir şey olmasın," diye vücudumu kontrol ediyordum. Bir şey olmadığını görünce rahat bir nefes verdim.
Arkamdan Stely'nin sesi geldi: "Pişt pişt güzellik!"
Gülerek ona döndüm. O da benim gibi dikkat çekmeyecek bir şeyler giymişti.
"Efendim, ne dediniz? Şu an güzelliğe ulaşılamıyor, lütfen sesli mesaj bırakınız."
O da gülerek bana yaklaştı ve elini uzattı. Ondan destek alarak ayağa kalktım.
"Oldu, seni de kaldırdığımıza göre..." dedi ve şalıyla yüzünü kapattı.
Ona uyarak ben de yüzümü kapattım. Kol kola girip ormana doğru yürümeye başladık. Ormanda şakalaşıp güldükten hemen sonra bir silah sesi geldi: "Tak!"
......................................................🦢....................................................
(Kızların kaçarken giydiği elbise türü)
Reaya: Vergi veren, üretim yapan ve hanedan mensubu olmayan tüm tebaayı (halkı) kapsayan genel ifadedir.
...
Tadaaa ilk bölümm🐒 umarım. Beğenmişsinizdir bölüm bitirdiğim saat 01.43 eleştirilerinizi lütfen belirtin🙏🏻🙏🏻 ve gelecek bölümler bomba şsyler olucak burdabiraz olayları kavramanızı istedim canlarım
Bölüm etkileşimi
