Siren kitap kapağı

2. bölüm / 2

Giriş🌊🐚

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Giriş🌊🐚

🎧 Bölüm şarkıları 🎧

Mabel Matiz Zor değil

Şebnem ferah yağmurlar

Cem Adrian ben seni çok sevdim

Göksel acıyor

12 kasım 2006

Hava, sanki küçük kızın dökemediği gözyaşlarını onun yerine döküyormuşçasına yağmurluydu. Bulutlar küçük kıza ağlıyor, bilinmezliğine üzülüyordu. Fakat o gün küçük kızın içine ilk defa bir umut tohumu düşmüştü.

Annesi ilk defa yüzüne bakmış, onu yeni evine götüreceğini söylemişti. Küçük kız, annesinden gelen bu ilgiye önce şaşırmış, ardından mutlu olmuştu. Belki annesi artık ona iyi davranacaktı. Hatta belki artık ona bir isimle seslenecek, piç demeyecekti. Ona kötü bakmayacak, evlerine başka adamlar gelmeyecekti. Belki araları bile düzelebilirdi.

Zira annesi ilk defa yüzüne iğrenerek bakmıyordu. Fakat bakışlarında başka bir şey vardı. Küçük kız o an bunu anlayamamış, annesinin bakışlarındaki yabancılığı sevgiye yormuştu. Onu sorgulamamıştı.

Bir süre daha ilerlediler.

Küçük kız başına ne geleceğini bilmiyordu. Biraz korkuyor ama annesine güveniyordu. Başka çaresi de yoktu. O an, çaresizliğinden nefret ettiğini hissetti. Belirsizlik kötüydü. Bir daha böyle bir şey yaşamamak için içten içe dua etti. Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Hemen sildi.

İkinci bir dayak dalgasını kaldıracak gücü yoktu küçücük bedeninin.

Bir çocuk, annesine anne dediği için dayak yer miydi?

O yemişti. Hem de ölesiye...

Arabadaki öldürücü sessizliği uğursuz motorun sesi ve sakin yağmurun tıpırtıları bölüyordu. Yağmur, anneyle kızının arasındaki aşılmaz uçuruma köprü olmaya çalışıyordu sanki. Araba, bu gergin sessizliğin ağırlığı altında yaklaşık yarım saat daha yol aldıktan sonra ürkütücü bir kapının önünde durdu.

Küçük kız kapıya baktı. Onu, annesinden gizli izlediği Wednesday dizisindeki Nevermore Akademisi'nin kapısına benzetmişti. Bir an için kocaman kapılar, tıpkı dizideki gibi iki yana açıldı. Annesinin külüstür arabası boğuk bir homurtuyla o ürkütücü binaya doğru ilerledi.

Kadın, arabayı eski binanın önünde durdurdu. Kendi evladının ıslanmasını umursamadan yalnızca kendisi için şemsiyesini açtı. Ardından başıyla yan koltuktaki kıza işaret ederek inmesini söyledi.

Kız, beklentiyle annesinin yanına gitti. Belki şemsiyesini biraz olsun kendisine uzatırdı. Belki bu defa...

Ama kadın onu yanıltmadı.

Sanki iğrenç bir şeye dokunuyormuş gibi kızını kendinden uzaklaştırdı.

Küçük kız, o an hayatını değiştirecek binaya baktığının farkında değildi. Tıpkı annesinin onu o gün terk edeceğini bilmediği gibi.

---

Annem beni zorla o korkunç binaya sokmuştu. Tombul yanaklı, çizgi filmlerdeki tontiş teyzelere benzeyen bir kadının yanına fırlatırcasına bırakmış, kendisi padişah odasına benzeyen bir odaya girmişti.

O an henüz bilemesem de çocuk ruhum ters giden bir şeyler olduğunu hissetmişti. İçime kötü bir his doğmuştu. Bu hissin gerçek olmaması için her hücremle dua etmiştim.

Tontiş teyze beni siyahın ve derinin hâkim olduğu, boğuk bir odaya götürmüş; önüme, oynamaktan rengi solmuş, birkaç parçası eksik oyuncak bırakıp odadan çıkmıştı.

O an oyuncakları merak etmemiştim. Çünkü korkuyordum.

Annem beni burada bırakmazdı ki...

En azından o an için böyle olmasını ummuştum. Hem onu üzecek hiçbir şey yapmamıştım ki ben.

Korkuyla bekledim.

O gün o odada geçen her saniye bana bir asır gibi gelmişti. Zaman, küçücük omuzlarıma bir daha üzerinden kalkamayacağım bir yük gibi binmişti.

Ne kadar geçtiğini hesaplayamayacağım kadar zaman sonra annem, yanında saçları kırlaşmış, göbekli bir adamla içeri girdi.

Adının sonradan Sami olduğunu öğrendiğim amca, koca cüssesinden beklenmeyecek bir nezaketle önümde eğildi.

"Hoş geldin, prenses."

O an içimdeki huzursuzluk daha da büyümüştü.

Yoksa annem beni götürmeyecek miydi?

Yalvaran gözlerimi anneme dikmiştim. Belki bana bakar, belki bir şey söyler, belki de buradan birlikte çıkardık.

Ama o, dilindeki zehri üzerime akıtmaktan zerre çekinmedi.

"Artık buradasın, küçük sürtük."

Sonra arkasına bile bakmadan gitti.

---

İki hafta sonra

Annem yoktu.

Tam iki koca haftadır ne beni görmyaeye gelmiş ne de aramıştı. İki haftadır ruh gibiydim. Yine de elimdeki küçücük umut kırıntısına tutunuyor, annemin bir gün çıkıp gelmesini bekliyordum.

Ama annem yoktu.

Daha önce de beni bir yerlere bırakıp gittiği olmuştu. Bazen evimize erkekler gelirdi. Annem odasına kapanır, uzun süre dışarı çıkmazdı. Onun çıkardığı tuhaf sesleri çoğu zaman dinlemek zorunda kalırdım.

Ama burası farklıydı.

Ne annem vardı ne de o iğrenç kokulu adamlar.

Zaten birkaç gün önce tontiş teyze yine bana bir şeyler yedirmeyi denemişti ama yememiştim. Annem de yememişti çünkü...

Tontiş teyze konuşkan bir kadındı. Bir keresinde yemek yemem için ısrar ederken bana bir soru sormuştu:

"İsmin ne olsun isterdin?"

Hiç düşünmeden cevap vermiştim.

"Kumsal."

Çünkü kumsallar çok şey gizler ve yutarmış. Annemin izlediği belgesellerden birinde duymuş, çok beğenmiştim.

Tontiş teyze de bu isteğimi onaylamıştı. Hatta:

"O zaman soyadın da Aladağ olsun," demişti.

Dağ gibi güçlü, ala gibi güzel...

Soyadımı sevmiştim.

Ama doğum günümün 12 Kasım olarak nüfusuma geçmesine ben karar vermemiştim. O tarih bana bırakılmamıştı. Annemin beni terk ettiği gün olarak zihnime kazınacaktı.

Doğum günümü hiçbir zaman ağız tadıyla kutlayamayacaktım. Çünkü her yıl bir yanım buruk kalacaktı.

---

Ve bu benim hikâyemdi.

Dünyaya bıraktığım ilk izim, sekiz yaşımda olmuştu.

Kumsal Aladağ...

Yeniden doğmuştum.

Tıpkı ismim gibi acıyı, umudu ve mutluluğu içime gömmüştüm.

Ben Kumsal'dım.

Annesinin bile sevmediği Kumsal.

Dağ gibi güçlü, ala gibi güzel olan Kumsal.

Ben Kumsal Aladağ'dım.

🌊🐚

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…