SIFIR NOKTASI kitap kapağı

2. bölüm / 5

BÖLÜM 2 - ALTI YABANCI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: BÖLÜM 2 - ALTI YABANCI

“Bazı insanlar hayatına tesadüfen girmez. Bazen birileri seni, sen kendini bulmadan önce bulur.”
İstanbul — 21.18
Kâğıdı elimde tutarken gözlerim yeniden son cümleye takıldı.
Bu sorunun cevabını altıncı kişi biliyor.
Altıncı kişi…
Başımı kaldırıp karşımdaki insanlara baktım.
Altı kişiydik. Altı yabancı. Ve içlerinden biri benim hakkımda, benim bile düşünmek istemediğim bir şeyi biliyordu.
“Bir şey sorabilir miyim?”
Sesimi ilk çıkaran ben oldum.
Önümde oturan kısa saçlı kız başını kaldırdı.
“Tabii. Burada soru sormak yasak değilse.”
“Bu daveti hepiniz aldınız mı?”
Yanımdaki çocuk sandalyesine yaslandı.
“Hayır, hepimiz buraya zorla getirildik. Özellikle beni kaçırdılar.”
Kısa saçlı kız gözlerini devirdi.
“Başladık yine.”
Çocuk gülümsedi.
“Mert. Tanıştığımıza memnun oldum.”
“Defne.”
“İsmini biliyorum. Az önce ekranda yazdı.”
Gözlerimi kıstım.
“Komikmiş.”
“Biraz.”
İlk kez o akşam gerçekten gülümsedim.
“Ben Leyla.”
Kısa saçlı kız elini uzattı.
Elini sıktım.
“Memnun oldum.”
“Olur muyuz, bilmiyorum.”
Kaşlarımı kaldırdım.
Leyla omuz silkti.
“İnsanları tanımadan sevmem. Tanıdıktan sonra da pek sevmem.”
Mert araya girdi.
“Ne kadar sıcak bir insan.”
Leyla ona döndü.
“Seninle başlamayalım.”
Salonun diğer ucundaki kız kitabını kapattı.
“Selin.”
Sesi oldukça sakindi.
“Ben de Kaan.”
Kapının yakınında duran uzun boylu çocuk elini kaldırdı.
Böylece geriye bir kişi kalmıştı.
Pencerenin yanındaki adam.
Az önce benimle konuşan kişi.
Hâlâ adını söylememişti.
Ona baktım.
“Sen?”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Atlas.”
“Yalnızca Atlas mı?”
“Şimdilik.”
“İnsanlar genelde soyadlarını da söyler.”
“İnsanlar genelde gereksiz sorular da sorar.”
Mert kahkaha attı.
“Tamam, ben bu çocuğu sevdim.”
Ben ise Atlas’a bakmaya devam ettim.
İçimde nedensiz bir huzursuzluk vardı.
Sanki bu adamla daha önce karşılaşmıştım.
Ama nerede?
21.34
Büyük ekrandaki görüntü yeniden değişti.
Bu kez altı ayrı fotoğraf vardı.
Hepimizin fotoğrafı.
Benimkine baktım.
Fotoğraf, geçen ay çalıştığım kafede çekilmişti. Kameraya bakmıyordum. Elimde kahve tepsisi vardı.
“Bu fotoğraf nereden?”
Kimse cevap vermedi.
“Şaka mı bu? Bizi takip mi ettiniz?”
Hoparlörden aynı kadın sesi duyuldu.
“Endişelenmenize gerek yok. Programa katılmadan önce gerekli değerlendirmeler yapıldı.”
Leyla sandalyesinden doğruldu.
“Benim fotoğrafımın nereden çekildiğini öğrenmeden hiçbir yere katılmıyorum.”
“İstediğiniz zaman ayrılabilirsiniz.”
“Harika. O zaman ben gidiyorum.”
Leyla çantasını aldı.
Tam kapıya yönelecekken ekranda yeni bir yazı belirdi.
LEYLA SÖNMEZ — YARIM KALAN HAYAL: KENDİ SERGİSİNİ AÇMAK.
Leyla olduğu yerde kaldı.
Ardından diğer isimler ekrana geldi.
MERT EREN — YARIM KALAN HAYAL: KENDİ MÜZİĞİNİ YAYIMLAMAK.
Mert’in yüzündeki gülümseme kayboldu.
SELİN AKSOY — YARIM KALAN HAYAL: KENDİ KLİNİĞİNİ AÇMAK.
Selin ilk defa kitabını tamamen kapattı.
KAAN ERGİN — YARIM KALAN HAYAL: KENDİ HAYATINA KARAR VERMEK.
Kaan başını öne eğdi.
Sonra Atlas’ın ismi çıktı.
ATLAS DEMİR — YARIM KALAN HAYAL: BİR KEZ OLSUN KAYBETMEYİ KABULLENMEK.
Atlas’ın yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.
Ama ellerinin yumruk olduğunu fark ettim.
Son olarak benim ismim belirdi.
DEFNE AREL — YARIM KALAN HAYAL: KENDİNİ SEÇMEK.
Boğazım düğümlendi.
Bunu kimseye anlatmamıştım.
Hatta kendime bile.
“Bu kadar yeter.”
Atlas ayağa kalktı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu Mert.
“Çıkıyorum.”
“Az önce istediğimiz zaman ayrılabileceğimizi söylediler.”
Atlas kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken hoparlörden bir ses duyuldu.
“Atlas Demir, sizin için ayrılmış özel bir bilgilendirme bulunuyor.”
Atlas durdu.
“İstemiyorum.”
“Yine de dinlemenizi öneririz.”
Ekran karardı.
Birkaç saniye sonra tek bir cümle belirdi.
BAZI KAYIPLARINIZIN SORUMLUSU SİZ DEĞİLSİNİZ.
Atlas gözlerini ekrandan ayırmadı.
Sonra yavaşça yerine döndü.
O an anladım.
Bu program altı kişinin hayallerini gerçekleştirmek için kurulmamıştı.
En azından yalnızca bunun için değildi.
21.51
Hepimize yeni zarflar dağıtıldı.
Benim zarfım diğerlerinden farklıydı.
Üzerinde yalnızca küçük bir numara vardı.
01
İçinden çıkan kâğıdı açtım.
“İlk göreviniz, birbirinizi tanımak.”
Altında üç madde yazıyordu.
Herkes hayatında en çok pişman olduğu şeyi anlatacak.
Kimse başka birinin hikâyesine müdahale etmeyecek.
Herkes kendi hikâyesini tamamladığında ikinci aşamaya geçilecek.
Mert kâğıdı eline aldı.
“Ben birinci maddeden başlayayım. Hayattaki en büyük pişmanlığım, buraya gelmeden önce yemek yememek.”
Leyla gözlerini kapattı.
“Sabır…”
Selin hafifçe güldü.
Ama Atlas gülmedi.
Kaan da.
Ben de.
Çünkü birden herkesin yüzünde aynı şeyi gördüm.
Korku.
Mert kâğıdı masaya bıraktı.
“Tamam. Ciddi olalım.”
İlk konuşan Leyla oldu.
“Benim hayalim ressam olmaktı. Bir sergi açmak istiyordum. Ama ailem bunun gerçek bir meslek olmadığını düşündü. Şimdi bir şirkette çalışıyorum ve her akşam eve döndüğümde resim yapmayı düşünüyorum.”
Bir an sustu.
“Sonra da yapmıyorum.”
Kimse bir şey söylemedi.
Mert derin bir nefes aldı.
“Ben şarkı yazıyorum. Kimse bilmiyor. Hatta ailem müzikle uğraştığımı bile bilmiyor. Çünkü bir kere denedim ve başarısız oldum. Bir daha denemeye cesaret edemedim.”
Selin ellerini birleştirdi.
“Ben insanlara yardım etmek istiyordum. Kendi kliniğimi açmak, kimsenin ulaşamadığı insanlara ulaşmak… Ama yıllardır başkalarının beklentilerini karşılamakla uğraşıyorum.”
Kaan başını kaldırdı.
“Benim hikâyem o kadar güzel değil.”
“Anlatmak zorunda değilsin,” dedi Selin.
Kaan ona baktı.
“İlk defa biri bunu söyledi.”
Salonda kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Atlas konuştu.
“Ben bir şeyi kaybettim. Ve geri alamayacağımı biliyorum.”
“Ne kaybettin?” diye sordum.
Bana baktı.
“Bir insanı.”
Gözlerim onunkilerle buluştu.
“Özür dilerim.”
Atlas başını hafifçe salladı.
“Özür dileme. Sen değildin.”
Bu cümle, düşündüğümden daha fazla içime dokundu.
Sıra bana geldiğinde herkes bana baktı.
Ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirdim.
“Ben…”
Bir an duraksadım.
“Ben kendim için hiçbir şey yapmadım. Hep birilerinin benden beklediği kişi olmaya çalıştım. Bir gün uyandığımda, ne istediğimi bile bilmediğimi fark ettim.”
Sesim titredi.
“Galiba en büyük pişmanlığım, kendimi bu kadar geç tanımak.”
Kimse konuşmadı.
Ama Atlas gözlerini benden ayırmıyordu.
22.07
Programın ilk gecesi bitmişti.
Herkes çıkışa yönelirken telefonuma bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
“İlk sorunun cevabını bulabildin mi, Defne?”
Kaşlarımı çattım.
Ekrana yeniden baktım.
İkinci mesaj geldi.
“Altıncı kişinin kim olduğunu hâlâ bilmiyorsun.”
Başımı kaldırdım.
Salon neredeyse boşalmıştı.
Atlas kapının yanında duruyordu.
Telefonunu cebine koydu ve bana baktı.
“İyi misin?”
Telefonumu kapattım.
“Evet.”
Birkaç saniye sustu.
Sonra yanıma yaklaştı.
“Defne…”
“Efendim?”
“Bir şey söyleyeceğim. Ama yanlış anlama.”
“Dinliyorum.”
Atlas gözlerini gözlerime dikti.
“Buraya gelmeden önce senin adını biliyordum.”
Kalbim hızlandı.
“Ne?”
“Ve seninle tanışacağımı da.”
Bir adım geri çekildim.
“Sen kimsin?”
Atlas cevap vermedi.
Yalnızca cebinden telefonunu çıkardı ve ekranı bana çevirdi.
Ekranda benim fotoğrafım vardı.
Ama fotoğraf yeni değildi.
Beş yıl önce çekilmişti.
Ve o fotoğrafta Atlas da yanımdaydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

142okunma 10beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…