Bölümler 1Şu an: 𓏲ּBöğürtlenli Pastan 𓂃༄
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Selamm🌷🫧🪩😻 Ben suizell. Bu benim ilk vaveyla kurgum umarım hoşunuza giderr yazdıklarımı sizinle paylaşmak için çok heyecanlı ve kıpır kıpırım, umarım sizinde benimle beraber bu gerçek hayattan kaçtığımızda okuduğumuz tatlı yaz kurgumu okurken içiniz kıpır kıpır olur. Günleriniz güzel geçsin,gözleriniz bayram etsin diyorum efendim ve sizi ilk kurgum "Sevince Anlarsın'"a bırakıyorum (yazım yanlışları olabilir kusura bakmayın)
İnsanlar farklıdır, düşünceleri, hisleri, fikirleri, sevinçleri ve hüzünleri... Daha birçok şey vardır belki bu farklılıkların içinde. Bende farklıydım, hani bütün insanlar koca ömürlerinde bir beş dakika da olsa kendini bütün dünyadan soyutlar da herkesden farklı olduğunun kanaatine varır, işte bende bu olayı tamda tahmin ettiğiniz gibi çokça yaşadım ama şimdi biraz da olsa farklıydı bu,ya da ben kendimi kandırıyorum bilmiyorum ama o farklılıkların içinde bile bir aynılık bir benzerlik vardı.. İnsan kendi ruhuna eş bir ruhu tanırdı ve tanıdığı zaman işte o anda bütün farklılıklar sıfırlanırdı ve bende işte şimdi sıfırdım. Çünkü ne gözlerimi karşımdski bir çift yeşil gözden alabiliyor,ne de elimdeki böğürtlenli pastayı ona uzatabiliyordum. Nefesim ciğerlerlerimi terk ederken aklımda sadece bir cümle hâkimdi.
" Ah benim şu kalbim nelere kadirsin sen "
𓂃Saatler önce𓂃
"Ben geldim"
Sonunda üniversiteye ufak çaplı da olsa bir ara vermiş ve yaz tatili sezonunun kapısını açmıştım. Bir buçuk saat yolculuğun ardından eve gelmenin rahatlığı ile valizleri kapının önüne bırakıp salona ilerlediğimde annemde elindeki yeşil fasulyeleri kaba bırakarak bana doğru gelmeye başlanmıştı. "Hoşgeldin çiçeğim" "Hoşbuldum annecim de ne bu evin kokusu ya efsane kokuyor" "Sen gelirsin de annenin eli hiç boş durur mu bak bakalım ne yapmışım"
Annemin kollarından ayrılıp gülümseyerek mutfağa çıktım ve bir bir yemeklerin o enfes kokularını içime çektim ve anneme seslenirken bir yandan da odama iniyordum "yine döktürmüşsün bakıyorum şerife sultaann, odamdayım ben" Hızlı bir duşun ardından rahatlamış bir biçimde yatağa uzandığımda telefonuma hasretliğim artmıştı zaten bütün günümde boştu neden mi? Çünkü bu saatlerde halam babanemgilde, babam işte, çınarda ordan burdan topladığı 30'lu arkadaş gurubu ile şehirde fink atıyo olurdu tam telefona elimi attığımda ise ardı arkasına gelen bildirimlere şaşırarak doğruldu m ve mesajları okumaya başadım.
*beş yeni mesajınız var*
Annemm: Nari ın çabuk aşağıya
Annemm: Yengenler geldi seni soruyo
Daha ikinci mesajdan yüzümdeki ifade değişmeye başlamıştı.
Annemm: Birde yeni komşu gelmiş ona da bi hoşgeldin keki yapıver
Son mesajla ise iyice keyfim kaçmış ve telefonu yatağımın üzerine atarak dolabımdan çizgili bir kazak ve kumaş bir pantolon giydim, saçlarım hâla nemli olduğu için toplamadan aşağı inmeye başlamıştım bile. "Hoşgeldiniz" Annemle elli saniyede koyu muhabbeti kuran yengem bana dönmüş ve hiçte samimi olmayan bir gülüş ile bana doğru gelmeye başlamıştı "Ay canım ne kadar değişmişsin sen böyle ya" Belimi delicesine sıkan altınlı kollarından kurtulduktan sonra anneme kaş göz işaretleri ile sinyal attım, Gönder beni burdan kulun köpeğin olayım anne.
Annem bakişlarımı fark etmiş olacak ki beni kahve yapmaya yollamıştı, tam mutfağa çıkacakken ise kapının kilidinin açılıp içeriye halamın girmesiyle ev tam bir kaos alanına döndü,çünkü söylemesi ne kadar garip olsa da benim hâlam ile yengem dünya üzerinde en iyi anlaşan gelin görümcelerdi. O ana arkamı dönüp yukarıya çıkmaya başlamıştım, Sümeyye yengemi de sayarsak bu evde üç kadın olarak neredeyse her boşlukta kahveleri yapan ben oluyorum, ama şu an buna asla itiraz edecek halde değilim. Sümeyye hâlamın eşi vefât ettiğinden beri bizde kalıyor o yüzden onu da ailemizden bir birey sayıyorum,her ne kadar annemle arası çok iyi olmasa da birbirlerini baya idare ettiklerini söyleyebilirim. Kahvelerle indiğimde baya koyu bir muhabbegibiydi, dahil olduğumda saat tahminen 16:00 gibiydi,yengem kalkıp herkes evin farklı yerlerine dağıldığında ise saat çoktan 17:20'yi geçmişti. Bulaşık işini erteleyebildiğim kadar erteledikten sonra zor da olsa odamdan çıkıp mutfağa çıkmaya başladım. "Off off niye ben ya"
Gibi acı dolu yakarışlarım eşliğinde kahve bardaklarını köpüklü ellerime almışken balkon camına yansıyan ışığa takıldı gözlerim. "Allah Allah bu evi aldılar mı ya" Sorgular gibi yansıyan ışığı incelerken annemin sabah attığı mesaj aklıma geldi "ay doğru, almışlardı" Ellerimi durulayıp cama doğru yaklaştım ve ışığın geldiği yöne doğru yaklaşmaya başladım. İlk saniyelerde bir hareketlilik yokken bir anda boyca uzun bir adam ve daha minyon bir kadının hararetli bir kavga eşliğinde camın önünde durdular. Tam geriye çekileceğim sırada ise kadının adamı kendine çekip başını boynuna gömmesi ile olduğum yerde put kesmiş ve gözlerimi alamaz halde onlara bakıyordum "OHA! HAYIR DA NE ALAKA!? "
𓂃Birinci bölüm sonu 𓂃
Bölüm etkileşimi
