15. bölüm · Sevgili Numarası: Kontrolden Çıkan Oyun
Bölüm 13
Hastanenin gecesi gündüzünden daha gürültülüydü.
Ama kimse konuşmuyordu.
Koridorun ucundaki pencerenin önünde duruyordum.
Camdan dışarı baktım.
Hiçbir şey görmedim.
Ellerim titriyordu.
Naz’ın odasının kapısı hâlâ gözümün önündeydi.
“Bu senin yüzünden.”
O cümle…
Haklıydı.
Başımı duvara yasladım.
Soğuktu.
İyi geldi.
“Keşke,” dedim içimden.
“Keşke o gün gelmeseydi.”
Telefonum cebimdeydi.
Çıkarmadım.
Ararsam ne diyecektim?
İyi misin?
Ben buradayım?
Benim yüzümden oradaydı.
Gözlerimi kapattım.
Otobüs geldi aklıma.
Onu indirdiğim an.
“Ben taksiyle gelirim.”
O an durdurmalıydım her şeyi.
Dişlerimi sıktım.
Gözlerim yandı.
Ağlamadım.
Çünkü biri ağlarsa, diğeri yıkılırdı.
Naz zaten yıkılmıştı.
Bir hemşire yanımdan geçti.
Bana baktı.
“Yakını mısınız?” diye sordu.
Başımı salladım.
“Sevgilisi,” diyemedim.
Diyemezdim.
Çünkü sevgili dediğin insan
onu o otobüsten indirmezdi.
Ellerimi saçlarıma geçirdim.
Derin bir nefes aldım.
“Yürüyecek,” dedim kendime.
“Koşacak. Sahaya çıkacak.”
Ama sesim titredi.
İlk kez korktum.
Onu değil…
Onun gözlerindeki o ışığın sönmesini.
Duvara yumruk attım.
Acı hissettim.
İyi oldu.
En azından bir şey hissediyordum.
Naz’ın odasının kapısına baktım bir kez daha.
“Yanındayım,” diye fısıldadım.
“Beni istemesen bile.”
Ve o gece…
Hayatımda ilk kez
bir maçtan değil,
bir insandan korktum.
Onu kaybetmekten.