8.bolum

Babamı ve Sancağı yan yana görünce içim hem rahatladı
hemde bir tedirginlikle kapladı ama rahatlama uzun sürmedi.
Sokağın köşesinden gelen bir gölge dikkatimi çekti. Adımlarının
ritmi farklıydı, tanıdık ama beklenmedik bir şekilde yaklaşan biri
gibiydi.

"Kim o?" diye fısıldadım kendi kendime, dizimdeki acıyı bastırarak.
Sancak hemen fark etti. Gözleri keskinleşti, elini hafifçe babamın üzerine
koydu.

Sancak adım attı, babam geriye çekildi. Ben ise yerimde sabit durdum.
Gözlerim gölgeye kilitlendi. Yavaşça ortaya çıktı; bir yabancıydı
ama yüzünde tanıdık bir ciddiyet vardı. Adeta buralarda hep
gezinmiş, var olan bir gölge gibi giysileri koyu renkteydi,
hareketleri kontrollü ve sakindi. Gözlerinde ise hem dikkat hem
gizem vardı.

Konuştuğunda sesinde kararlılık ve tuhaf bir yumuşaklık vardı.
"Babanızı korumak istiyorsanız benimle gelmelisiniz." ama gözleri bir an bana
kilitlendiğinde fark ettimki o an, sadece babama değil banada
ilgisi vardı.

Sancak ve babam göz göze geldi. Onlar onun kim olduğunu tam
olarak bilmiyordu. Ama ben....

Kalbim tehlikeli bir şekilde hızlanıyordu. Bu kişi hem tehlikeli
bir yabancı, hemde bir şekilde bana doğru bakıyordu;

Bir bakışında kendimden emin, bir bakışında ise sanki bana ulaşmak
isteyen gizli bir his vardı.

Sessizlik sürdü. İçimde hem gerilim hemde garip bir merak ve çekim
hissettim. Bu yabancı, bizim güvenliğimizi sağlayabilir,
Ama aynı zamanda bana kalbimi çaldırabilecek bir risk demekti.

Ve o anda fark ettim! Artık sadece babamı ve Sancağı düşün-
meyecektim; Bu gizemli yabancı, kalbimde işin içine katıyordu.

Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.

Sancak hâlâ yabancı adamı dikkatle süzüyordu. Babam ise yorgun olmasına rağmen ayakta durmaya çalışıyordu.

"Size güvenmek için bir sebebimiz yok." dedi Sancak sert bir sesle.

Adam hafifçe başını eğdi.

"Biliyorum. Ama burada kalırsanız yaşayacak vaktiniz de olmayacak."

Tam o anda uzaktan gelen araç sesleri sessizliği bozdu.

Adam arkasına kısa bir bakış attı.

"Onlar geldi."

Sancak silahını kaldırdı.

"Mahira, babanı al."

Hiç düşünmeden babamın koluna girdim. Yaralı olduğu için yürümekte zorlanıyordu.

Adam önden ilerlemeye başladı. Dar bir sokağa girdik. Arkamızdan silah sesleri yükselmeye başladı.

Kurşunlar duvarlara isabet ediyor, etrafa taş parçaları saçılıyordu.

Koşarken tek düşündüğüm şey bu yabancının gerçekten bize yardım edip etmediğiydi.

Bir an dönüp bana baktı.

"Korkma." dedi.

Ama nedense bu tek kelime bile içimdeki şüpheyi tamamen silemedi.

Önümüzde bizi bekleyen siyah bir araç vardı.

Adam kapıyı açtı.

"Çabuk binin."

Sancak son kez etrafı kontrol etti ve hepimiz araca bindik.

Araç hızla uzaklaşırken geride kalan sokak, silah sesleri ve duman yavaş yavaş gözden kayboldu.

Ama içimde tek bir his vardı...

Bu daha başlangıçtı.