7. Bölüm

Silah sesleri binanın içinden yankılanırken kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Arabanın içinde oturuyor olsam da tek düşündüğüm şey Sancağın iyi olup olmadığıydı.

Bir anda kapı sertçe açıldı.

Sancak dışarı çıktı. Yüzünde birkaç çizik vardı, dudak kenarı patlamıştı ama yürüyebiliyordu.

"İyiyim." dedi daha ben bir şey söyleyemeden.

Derin bir nefes aldım.

"Babam?"

Sancağın yüzü ciddileşti.

"Alt kattalar. Ama yalnız değil. Tahmin ettiğimizden daha fazla adam var."

Tam o sırada uzaktan siyah araçlar görünmeye başladı.

Abilerim gelmişti.

Araçlardan tek tek silahlı adamlar indi. En son abilerim arabadan çıktı. Bana doğru hızla yürüdüler.

"İyi misin?" diye sordular.

Başımı salladım.

"İyiyim ama babamı almadan buradan gitmeyeceğim."

Abim omzuma dokundu.

"Bugün alacağız."

Hep birlikte binaya doğru ilerledik.

Koridorlar sessizdi ama bu sessizlik uzun sürmedi.

İlk kurşun sesiyle birlikte herkes siper aldı.

Ben de önümdeki duvara yaslanıp silahımı kaldırdım.

Nefesimi tuttum.

Sonra birer birer ateş etmeye başladım.

Her adımda babama biraz daha yaklaştığımı hissediyordum.

Ama içimde açıklayamadığım kötü bir his vardı.

Sanki bizi bekliyorlardı...