Sessiz kız

5. Bölüm – Sevilmeyi Başaran Kız
Sevilmek sandığım kadar gürültülü bir şey değilmiş.
Ne alkış vardı, ne büyük sözler.
Kimse “iyi ki varsın” demedi belki.
Ama biri gözümün içine bakıp gitmedi.
En garibi de buydu.
Ben anlatırken sıkılmadı, susarken kaybolmadı.
Yorulduğumu gördü ama toparlamaya çalışmadı.
Sadece kaldı.
Ve ilk defa ben de kendimden kaçmadım.
Kendimi küçültmedim, açıklamak zorunda hissetmedim.
Olduğum hâlim yetti.
Bu çok yabancı bir histi.
Uzun zaman sevilmenin
daha az hissetmek olduğunu sanmıştım.
Sessiz olmak, sorun çıkarmamak, yük olmamak…
Meğer sevilmek, eksik hâlinle de yer bulabilmekmiş.
O gün anladım:
Sevilmek, biri tarafından seçilmek değil sadece.
Kendini seçebildiğin yerde başlıyormuş.
Belki herkes sevmedi beni.
Belki bazıları hâlâ anlamadı.
Ama ben ilk defa kendimi yarıda bırakmadım.
Ve bu,
başardığım en zor şeydi.