Sessiz kız

1. Bölüm – Sessiz Kızın Defteri
Bazı insanlar gitmez.
Sadece susar.
Ben susmayı beceremedim.
Her şey içimde birikmişti. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş kararlar, “sonra bakarız” diye geçiştirilen duygular…
Kimseye anlatamadım.
Çünkü bazen anlatınca geçmez, daha çok acır.
Gitmek bir anlık karardı sanıyorlar.
Değildi.
Uzun zamandır içimde yürüyen bir fikirdi bu.
Kalmak, kendimden eksilmekti.
Gitmek her zaman kaçmak değildir.
Bazen kendini kurtarmaktır.
Ve ben, kendimi kurtarmayı seçtim.
2. Bölüm – Duvara Bakan Kız
Yazarak geçmedi.
Çizerek geçmedi.
Dinleyerek hiç geçmedi.
Bunları yapmaya çalıştıkça kendime daha çok zarar verdiğimi fark ettim.
O yüzden her şeyi bıraktım.
Yazmayı, çizmeyi, dinlemeyi… hatta konuşmayı.
İhtiyaç duymadım.
Aile ortamında bir kenara çekilip duvara baktım.
Bomboş sandılar.
Oysa o duvarda
söylenememiş cümlelerim vardı,
yarım kalmış hayallerim,
kimsenin fark etmediği yüklerim.
Bu sessizlik bir tercih değildi.
Bir tükenişti.
3. Bölüm – Durmayı Öğrenen Kız
Bir gün gerçekten durmayı öğrenmeye başladım.
Bu kolay olmadı.
Haftalarca, aylarca, yıllarca sustum.
Ama sustukça kendimi korumadığımı fark ettim.
Durmak kolay değildi.
Çabalamam gerekiyordu.
Ve ben ilk defa kendim için çabaladım.
İlk defa kendim için bir adım attım.
4. Bölüm – Durmayı Başaran Kız
Durmayı başarmak, durmayı öğrenmekten daha sessiz bir şeydi.
Kimse alkışlamadı, kimse fark etmedi.
Ama ben fark ettim.
Artık her şeye atlamıyordum, her acıyı üzerime almıyordum.
Beni inciten yerde durup “buraya kadar” diyebiliyordum.
Kaçmıyordum ama kendimi de feda etmiyordum.
Bu bir zafer gibi hissettirmedi.
Daha çok, içimdeki gürültünün biraz kısılması gibiydi.
Gürültünün biraz daha kısılması için
daha çok çabalamam lazımdı.
Ve tabii ki bu kolay olmayacaktı.
Dayandıkça yoruldum.
Yoruldukça daha çok çalıştım.
Ve bunu fark etmem çok geç oldu.
Çünkü tamamen kendi sesimi kapatmıştım.
Geri açmak zor olacaktı.
Çok zor.
Ama yine de durmayı başardım.
Bu bir vazgeçiş değildi.
Sessiz bir direnmeydi.
5. Bölüm – Sevilmeyi Başaran Kız
Sevilmek sandığım kadar gürültülü bir şey değilmiş.
Ne alkış vardı, ne büyük sözler.
Kimse “iyi ki varsın” demedi belki.
Ama biri gözümün içine bakıp gitmedi.
En garibi de buydu.
Ben anlatırken sıkılmadı, susarken kaybolmadı.
Yorulduğumu gördü ama toparlamaya çalışmadı.
Sadece kaldı.
Ve ilk defa ben de kendimden kaçmadım.
Kendimi küçültmedim, açıklamak zorunda hissetmedim.
Olduğum hâlim yetti.
Bu çok yabancı bir histi.
Uzun zaman sevilmenin
daha az hissetmek olduğunu sanmıştım.
Sessiz olmak, sorun çıkarmamak, yük olmamak…
Meğer sevilmek, eksik hâlinle de yer bulabilmekmiş.
O gün anladım:
Sevilmek, biri tarafından seçilmek değil sadece.
Kendini seçebildiğin yerde başlıyormuş.
Belki herkes sevmedi beni.
Belki bazıları hâlâ anlamadı.
Ama ben ilk defa kendimi yarıda bırakmadım.
Ve bu,
başardığım en zor şeydi.