Siz hâlâ...

Bölüm 8:

Kalabalık küçük ama sıcak bir ortamdı. Eski arkadaşlarının düzenlediği o müzik gecesi, ikisi için de yıllar sonra ilk kez birlikte dışarı çıkma anlamına geliyordu.
Taehyung’un gömleği açık renk, saçları özenli ama dağınık… Jungkook ise klasik siyahına sadık, ama bugün fazladan bir detay vardı üzerinde: Taehyung’un ona hediye ettiği bileklik.

Kapıdan beraber girdiklerinde içerideki birkaç kişi fark etti. Mırıldanmalar oldu. Fısıltılar. Ama onlar yalnızca göz göze bakıp sustular. Sessizlik artık bir sığınaktı, bir kaçış değil.

“Hazır mısın?” diye sordu Taehyung, kalabalığa bakarak.
Jungkook hafifçe başını salladı. “Sen yanımdayken evet.”

Gece ilerledi. İkilinin arasında artık bir mesafe yoktu. Kahkahalar arasında hafif dokunuşlar, ufak bakışmalar… Birbirlerini yeniden tanıyor gibiydiler, ama bu kez yaşanmışlıklarla dolu bir temel üzerine.

Sonra biri yaklaştı: Jimin. Yüzünde merakla karışık bir gülümseme vardı.
“Siz… hâlâ birlikte misiniz?”
Sessizlik.

Taehyung bir an bile tereddüt etmeden konuştu:
“Hiç ayrıldık mı ki tam olarak?”
Bakışı Jungkook’a kaydı.
Jungkook gülümsedi. “Bazen insanlar uzaklaşır, ama kalpler kalır. Biz de galiba öyleydik.”

Jimin başını salladı. “Siz ikiniz… hep başka bir şeydiniz zaten. Tekrar görmek güzel.”
Ve göz kırparak uzaklaştı.

Birden Jungkook’un eli, Taehyung’un dizine dokundu. O küçük temas, dışarıdan neredeyse fark edilmeyecek kadar zarifti ama ikisinin kalbinde aynı yankıyı yarattı.

“Ben korkuyordum,” dedi Jungkook hafifçe, sadece Taehyung’un duyabileceği şekilde. “İnsanların bize nasıl bakacağını düşünüyordum. Ama artık senin yanında utanmıyorum.”

Taehyung yanıt vermedi. Elini Jungkook’un eline koydu.
“Çünkü artık biz kendi hikâyemizi yazıyoruz. Onların değil.”

Kalabalık arasında iki kişi… ama kendi dünyalarında tamamen yalnızdılar.
Ve o gece, ilk kez “yeniden” başlamanın ne kadar güzel olduğunu hissettiler.
Birbirlerine ait olmaktan korkmadan.

---

Devam edecek…