Sadece sen ve ben

Bölüm 9:

Kapı kapanınca, evde birden huzurlu bir sessizlik yayıldı.
Jungkook ayakkabılarını çıkarırken arkasından gelen Taehyung’un gülümsemesini fark etti.

“Ne gülüyorsun?” diye sordu.
Taehyung omzunu silkti. “Gülümseyebiliyorum artık. Yanındayken, bu çok kolay.”

Jungkook gözlerini devirdi ama o da gülmeye başlamıştı. “Bugün Jimin’in yüzünü görmen lazımdı. Cevabın biraz… fazla Taehyungcaydı.”

“Yani net ve kararlıydı diyorsun,” diye karşılık verdi Taehyung mutfağa yönelerek. “Yemek yer misin? Bir şeyler hazırlayalım.”

Jungkook arkasından yürüdü. “Hâlâ o meşhur ramen tarifin duruyor mu?”

“Senin uğruna saatlerce su kaynattığım tarif mi?”
“Evet o,” dedi Jungkook, kahkahasını bastıramayarak.

Mutfak, kahkahalarıyla ısındı.
Taehyung kesme tahtasında soğan doğrarken Jungkook yanı başındaydı, arada yanlışlıkla eline çarpıyor, sonra özür diler gibi bakıyordu.

“Biliyor musun,” dedi Taehyung, “böyle basit şeyleri özlemişim. Sadece seninle mutfakta olmak. Sıradan ama… çok gerçek.”

Jungkook bir an sustu. Sonra ciddi bir ses tonuyla, alçak sesle:
“Ben de. Sadece yanında olmanın ne kadar kıymetli olduğunu anladım. O zaman fark etmemiştim.”

Taehyung bıçağı bırakıp döndü. Jungkook’a yaklaştı.
“Fark etmen için yıllar geçti. Ama buradasın. Bu yetmez mi?”

Jungkook başını salladı. Gözleri parlıyordu.
“Yetiyor. Ama yetmesini istemiyorum. Daha fazlasını istiyorum. Seni... yeniden gerçekten sevmek istiyorum. Her hâlinle.”

Taehyung onun elini tuttu.
“Beni yeniden sevmene gerek yok,” dedi. “Sen hiç bırakmadın ki.”

Göz göze geldiklerinde kelimeler gereksizdi.
Jungkook hafifçe başını eğdi, Taehyung da bir adım daha yaklaştı.
Bu öpücük daha tanıdıktı.
Daha yerleşik, daha sakin.
Bu, "evine dönmek" gibiydi.

Öpüşmeleri bittiğinde, Taehyung alnını onun alnına yasladı.
“Ramen yanıyor olabilir,” dedi fısıltıyla.

Jungkook gülümsedi. “Yanarsa yansın. Bu sefer hiçbir şeyi acele etmeyeceğiz.”