"Ben hiç gitmedim ki"

Bölüm 1: Sessiz Kavuşma

Gökyüzü koyu griydi. Hava, yaklaşan bir fırtınanın habercisi gibi ağırdı ama salondaki insanlar bundan habersiz, gülümsemeler ve şık kıyafetlerle doluydu. Özel bir geceydi. Sanat ve müzik camiasının en çok beklenen etkinliği… Ve Taehyung, yıllar sonra ilk kez böyle bir kalabalığın içine adım atıyordu.

Sakin görünüyordu. Ama içinde başka bir savaş vardı. Yıllar önce kırılmış, sonra toparlanmış gibi yapan kalbinin yeniden nasıl titrediğini sadece kendisi biliyordu.

Adımlarını yavaşlatarak salona girdi. Loş ışıklar, fısıltılar, fonda çalan hafif klasik müzik… Her şey olması gerektiği gibiydi. Nefesini tuttuğu anda onu gördü.

Jungkook.

Kalabalığın tam ortasında, yıllar önce terk ettiği o bakışlarla durmuş, gülümsüyordu. Yanında bir kadın vardı. Zarif, göz alıcı ve içten görünen bir gülümsemeye sahipti. Birlikte poz veriyorlardı, birlikte gülüyorlardı. Her şey kusursuzdu. Olması gerektiği gibi.

Ama Taehyung’un içi acıdı. O tanıdığı bakışlar, o gözler… hâlâ birini arıyordu. Ve Taehyung biliyordu, o kişi hep kendisiydi.

Göz göze geldiler.

Zaman gerçekten durmuştu.

Ne kalabalık vardı, ne ses, ne müzik… Sadece onlar. Sessiz bir kavuşma gibi… Yılların özlemiyle dolu, kelimesiz, ama her şeyin söylendiği bir an.

Taehyung hafifçe başını eğdi.
Jungkook gülümsedi.
Ama gülümsemesinin arkasındaki hüzün çok tanıdıktı.

Ve işte o anda Taehyung’un gözleri fısıldadı:
“Ben hiç gitmedim.”

Devam edecek…

İkinci bölümde geçmişe küçük bir dönüş yapabiliriz: Taekook’un ayrılmadan önceki son gecesi, neden ayrıldıkları ve aralarında neler yaşandığını yavaş yavaş açabiliriz. Devamını ister misin?