Bölümler 2Şu an: Kayıp Bir Ruh
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Selam, ben Alara... Dur bi düşüneyim, hmm... hikayemin başrolü olduğumu düşünüyorsun değil mi, evet benim hikayem, ama benim hayatım değil. Benim hayatımı babam yönetiyor, ben ise izliyorum; hayatın akışını, elimden kayıp giden fırsatlar, imkansız hayaller... Eskiden isyan ederdim, kendi kararlarımı ben vereceğim, kimse benim hayatıma karışamaz falan diye, ama artık sıkıldım, yoruldum, bezdim. Ne kadar çabalasamda boşuna, o yüzden çabalamayı bıraktım. He annemi soracak olursanız, anca barlarda gezer; adam tavlar. Babam bunun farkında, ama bişey yaptığı yok. Lise son sınıfım, çocukluk arkadaşım olan İdil dışında tek bir arkadaşım yok. Babam arkadaşlarımın olmasına izin vermez, çok saçma değil mi? Diğer ebeveynler çocuklarının arkadaşı olması için her şeyi yaparken ben babamın beni insanlardan uzaklaştırmasını izliyorum, itiraz etmeden, edemeden... İdil dışında hiç arkadaşım olmadı. Hayatım boyunca sevgilimin olmasını isterdim, aşkı tadar, mutlu olurdum. Ama babamın buna izin vermemesini geçtim, kimse bana yanaşmıyordu bile, herkes benim depresif hallerimden korkardı. Babamda bunu bildiği için benimle bir iddiaya girdi, 2 hafta içinde sevgili yapabilirsem bir daha asla bana karışmayacak, kendi hayatımı kendim yaşamama izin verecekti. Peki ben ne yaptım dersiniz? Denemeye bile tenezzül etmeden vazgeçtim!
Hayatımda ilk kez elime bir fırsat geçti ve ben onu kaybettim. Tam bir salağım! Neden bu kadar baskıcı bir baban var derseniz, bende bilmiyorum. Düşünüyorum da hiç babamın olmaması daha iyi olabilir miydi? Ah ne diyorum ben?! Töbe Haşa. Neyse, saçmalamaya başladığımıza göre kendimi tanıtayım, gerçi gerek var mı? 18 yaşındayım, simsiyah dümdüz saçlarım, kahve gözlerim, dolgun dudaklarım ve azıcık kemerli burnum var. Kendimi güzel buluyorum aslında. "Alaraaaaaaa! Naber kızzz!!" İdil kulağımın dibine öyle bi bağırdı ki sağır oldum diye korktum. "Off İdil ödümü kopardın." dedim kaşlarımı çatarak. "Alara? Yine bişey mi oldu?" dedi meraklı gözlerini gözlerime dikerken. "Yoo" dedim yüzümü tekrar oturduğum koltuktan pencereye çevirirken. "Çok mu solgun gözüküyorum?" dedim umursamazca. "Yoook, her zaman ki gibi güzellik fışkırıyor benim tatlış kankamdan!" derken yanaklarımı sıkmaya başlamıştı bile. İdil'de çok güzel kız. Sarı, alttan hafif dalgalı saçları ona ayrı bir güzellik katıyor. Gözleri benimkilerin tam tersi, tatlı, sevimli ve açık renkliler. Benimkiler daha koyu ve soğuk bakıyorlar. Kimseyi korkutmak gibi bir amacım yok ama bunu hiç bir şey yapmasam bile başarabiliyorum, yeteneğe bak yeteneğeee! İdil nasıl hala benimle takılabiliyor anlamış değilim. "Heeey! Aloooo! Nerdesiiin?!! Kızım sinyalin zayıf mı ne?" İdil görüş açımı kapatarak önüme geçene kadar benimle konuştuğunu farketmemiştim. "Ne?" dedim sakin sesimle. "Allah'ım! Çıldıracağım yaaa! Bir saattir senle konuşuyorum duymuyor muydun gerçekten?!!" derken gerçekten çıldıracak gibiydi. "Off hadi söyle ne diyordun?" dedim bezmiş şekilde. "Kızım Kimya projesini Atlas'la yapacağım!!! Anlayabiliyor musun?!! Hoca kafasına göre ikişer isim söyledi ve benle Atlas birlikte çıktık, anaaaaam!!! Ayyy delireceğim yaaa!!" diye bağırmaya başladı, yerinde duramıyordu. Ah söylemedim değil mi? İdil 10.sınıftan beri Atlas diye bir çocuğa aşık. Atlas'ta İdil gibi huysuz, neşeli ve enerjik. Yakışıklıdan çok tatlı yüz hatlara sahip, kumral saçları ve açık kahve gözleri de onu tatlı gösteriyor. İdil yerinde durup yüzümden bir duygu çıkarmaya çalışır gibi yüzümü inceledi, derin nefes alıp verdikten sonra önüme çömelip "Neden böylesin? Biliyor musun? Hiç bir zaman soğuk tavrından şikayetçi olmadım. Küçüklükten beri arkadaşız ve ben seni hep böyle kabul ettim, ama biraz mutlu ol istiyorum. Mutluluğuma karşılık ver istiyorum. Eğer sana fazlasıyla enerjik veya huysuz geliyorsam ve benden rahatsız oluyorsan özür dilerim." dedi sakin ve anlayışlı ses tonuyla. Ondan kesinlikle rahatsız olmuyorum, İdil benim en yakın ve tek arkadaşım, onu asla kaybetmek istemiyorum. "İdil, böyle düşünme. Ben senden rahatsız olmuyorum. Tam tersi hayatıma renk katıyorsun. Asıl ben özür dilerim, her zaman bana enerjik ve mutlu bir şekilde yeni haberlerle geliyorsun ve ben umursamaz tavrımla karşılık veriyorum, ben seni her zaman kırıyorum, bunun için gerçekten çok özür dilerim." dedim buruk bir gülümsemeyle. İdil her zaman benim yanımda olur, bana her konuda yardım eder ve yalnız hissetmememi sağlardı. Ben ise ona karşı her zaman soğuk ve umursamazdım. Bu onu kırıyordu, ben ise bunu fark etmiyordum, ben suçluyum, her anlamda. "Üfff bune bee! Duygusallaşmayalım. Haydi kalk bakalım bi yerlere gidip gezelim." Canım istemiyordu, keyfim yerinde değildi, yinede kalktım, İdil'in dolabımdan çıkardığı gri kot pantolon ve sarı gömleği elinden alıp giyinmeye başladım. O sırada İdil hareket etmekten dağılmış saçlarını düzeltiyordu. Babam İdil'e o kadar güveniyordu ki gözü kapalı beni ona emanet edebiliyordu. Normalde tek başıma bakkala bile gitmeme izin vermezken İdil'le istediğim yere gitmeme izin veriyordu. Tek özgür olduğum zaman İdil'le olduğum zamanlardı. İdil'le okulda beraber olmamıza rağmen bazen okuldan sonra bize gelirdi. Hafta sonlarıda çoğu zaman bizde kalır, kız gecesi falan yapardık. Benimle bu kadar ilgilenmesi kendimi değerli hissettiriyordu. Çok dışa dönük bir kızdı İdil. Arkadaşları sayılamayacak kadar fazla olmasına rağmen benimle bu kadar ilgilenmesi gerçekten olağanüstüydü. Onun için ne kadar önemli ve değerli olduğumu buradan bile anlayabilirsiniz. Ben bile şaşırıyorum, beni neden bu kadar değerli görüyordu ki? Neden benimle bu kadar ilgileniyordu ki? Belki de ben onu hak etmiyorumdur. "Bitirdin mi artık?" dedi İdil bezmiş şekilde. Derin nefes aldım, enerjik olmalıydım, ona bu kadar soğuk davranmamalıydım, o gerçekten çok iyi biri, daha fazlasını hak ediyor. Gülümseyerek, "Bitirdim! Yüzüme hafif makyaj yapana kadar saçımı yapar mısın?" dedim tatlı ses tonumla. İdil neşeyle yerinden fırlayarak, "Tabii kii! Otur bakalım şu sandalyeye." dedi ve odanın köşesinde duran sandalyeyi alıp aynanın önüne koydu. Oturdum, makyaj çantamı açıp karıştırmaya başladım.
10 dk sonra
"Hazırsın! Çok güzel oldun, kalk gidelim artık!" dedi İdil, neşeli sesini eksik etmiyordu. Göz altlarıma biraz kapatıcı, yanaklarıma allık, dudaklarıma da gloss sürmüştüm. Uykusuzluktan dolayı göz altlarımın şişkinliğini ve morluğunu kapatıp allıkla yüzüme renk katmıştım, ölü olmadığım anlaşılıyordu artık. İdil saçımın yarısını açık bırakmış, diğer yarısını ise yukarıdan iki at kuyruğu bağlamıştı, gerçekten tatlı duruyordu, ama benim tarzım mı emin olamadım. Hızla kalkarak sandalyeyi odanın köşesine tekrar koydum dolabı kapattım ve idil'e dönerek, " Teşekkür ederim! Gerçekten çok güzel olmuş, ellerine sağlık. Hadi gidelim!" dedim neşeli sesimle. İtiraf edin, güzel rol yapıyorum. Hiç keyfim olmamasına rağmen neşeli davranmaya çalışıyorum ve bunu başarabiliyorum. İdil gülümseyerek "Ne demek" dedi, ardından odamın kapısını açıp çıktı, derin nefes alıp soludum, daha sonra arkasından çıktım.
Bölüm etkileşimi
