𓅪

12.10.2012
istanbul/Üsküdar

"Güneş her gün batıyor ve her an biri ölüyor; herkesin başına gelen bir şeyden korkmamamız gerekiyor. Herkesin kapısını çalan ayak sesi bir yerlerde duyuldu diye kendimize hâkim olamayacaksak eğer, şu dünyada sahip olduğumuz her şey elimizden kayıp gider. Hayır! Yola devam et! İster tahta ayakkabıyla, ister yumuşak ayakkabıyla, ama devam et! Tüm zorluklara rağmen yola devam et ve yarışı kazan!"

David Coperfield
-
Charles Dickens

𓅪

Kitabı usulca kapatıp dikkatle masaya bıraktı küçük Mehra bir zamanlar babasının abisine okuduğu kitabı şimdi neredeyse ezberlemişti mavi gözleri her satırı heyecanla okuyor zaman zaman David'in haline içerlenip üzülüyordu benimsemişti bir kere o karakteri kimseye bırakmazdı

Çünkü Mehra insanlara bağlanmayı severdi.

en çokta abisine.

Odanın kapısını açıp üzerinde annesinin ısrarlarına rağmen pembeyi reddederek seçtiği gri çiçekli elbisesiyle koridor boyunca koşuşturdu bir yandan da annesinden azar işitmemek için düşüp elbisesini yırtmamaya özen gösteriyordu
Siyah saçları her adımında yüzünü perdeliyordu alnına düşen birkaç tutamı eliyle geri itmeye bile fırsat bulamıyordu

Elbisenin etekleri her adımında havalanıyor, arkasından uçuşan küçük bir bulut gibi peşine takılıyordu.

Sonunda hedefi olan salona yaklaşırken seslendi;

"Abi!"

Cevap gelmedi.

Biraz daha yaklaşıp başını kapıdan içeri uzattı.

13 yaşındaki abisi Mahir koltukta oturmuş her zamanki gibi Demir Adam izliyordu

Sessizce yanına yaklaştığında sonunda minik adımları hedefini bulmuştu mavi gözleri abisinden ayrılıp ekrana yöneldiğinde bakışları her zamanki gibi günü kurtaran Demir Adamı buldu

Filmi anlamıyordu.

Ama abisinin izlediği her şey, onun için dünyanın en önemli şeyiymiş gibi geliyordu.

Adımlarını haylaz bir çocuktan adeta bir prensese çevirirek tatlı bir cilveyle abisine doğru yönelip koltukta yanındaki yerini aldı

"Abicik?"

"Biricik?"

Gülümsemesi büyüdü Mehra'nın abisinin biricik kız kardeşiydi ve duymayı en sevdiği lakabı buydu

"Nasıl olmuşum Abicik?" diye tatlı bir edayla sordu

Mahirin aynı kardeşi gibi maviye bürünmüş gözleri ekrandan ayrılıp kız kardeşinin dağılmış saçlarına, heyecanlanınca al al olan yanaklarına ve üzerindeki uzun gri çiçekli elbisesini buldu ağzının kenarındaki çikolata lekesi ve şeker kokan nefesine rağmen hâlâ Mahir'in başına gelmiş en güzel şeydi

Kollarının arasına aldığı miniğin saçlarını öptü önce elleriyle birbirine girmiş buklelerini düzeltmeye çalıştı, çikolata lekesini sildi sonra, bir yandan Mehra'nın duraksız sorularını yanıtlamaya çalışıyordu

"Ne izliyorsun abicik?"

"Demir Adam."

"Ama bunu izlemiştin abicik"

"Olsun bir daha izlerim"

Daha fazla kurcalamadı Mehra ne de olsa o'da aynı şeyleri tekrarlamayı severdi abisinin kollarına iyice sokuldu filme odaklanmaya çalıştı ancak en fazla 2 dakika sessiz kalabildi

Parmağıyla ekranda abisinin hayranı olduğu kahramana işaret etti

"Burada ne yapıyor abicik?"

"Dünyayı kurtarıyor abicim" derin bir nefes aldı. "Büyüyünce ben de onun gibi olacağım."

kaşlarını çatıp meraklı bakışlarını abisine yöneltti
"sen de mi süper kahraman olacaksın?"

Başını salladı abisi

"Sen kimi kurtaracaksın abicik?"

"Yine köpeklerden kaçarsan seni biricik"

Anında çatıldı minik kaşları
"ben onlardan kaçmıyorum ki biz oyun oynuyoruz!"

Güldü Mahir tüm mahalle Mehra'nın çığlıklarıyla yankılanırken zor kurtarmıştı kardeşini bu yüzden 2. bir kardeşe hiç sahip olamayacağından emindi Mehra'nın hızına ve enerjisine ne annesi ne babası ne de kendisi yetişebiliyordu

"başka kimseyi kurtarma abicik bir tek biriciği kurtar olur mu?"

"bir tek senin süper kahramanın mı olayım?"

"evet!"

Kardeşinin saçlarına bir öpücük daha bıraktı Mahir gözleri tekrar ekranı bulurken

"Olurum abim"

"Söz mü?"

"Söz."

"Serçe Sözü mü?"

Heyecanla sordu Mehra serçe parmağını abisine uzatırken

O'na göre verilen sözü hiçbir şey bozamazdı abisi öğretmişti ona bu sözü, adını da Serçe Sözü koymuştu serçe parmağıyla tutulduğu için.

Gülümsedi ve kavradı kardeşinin minik parmağını

"Serçe Sözü."

Mahir unutmadı bu sözü belki ama
Mehra'nın unutmaktan başka çaresi olmadı.

Çünkü bu bir sözden ziyade yemindi.
Ve samimiyetle verilen her yemin, kadere işlenirdi.

𓅪