5.BÖLÜM-İLK KİBRİT

16 yıl önce
Defne Saymaz daha küçük bir kız çocuğuydu, ama yaşadığı şeyler bir çocuk için uygun değildi. Haftalar önce babasını kaybettiği için kâbuslar görerek geceleri kalkıyordu. Ve yanında hep abisi oluyordu.
O gece yine Defne'nin odasından ağlama sesleri geldi. Kaan o sıralar on iki yaşında olsa da, Defne'ye yardim ediyor, onu ne olursa olsun gülümsetiyordu.
Abisi sesleri duyduğu zaman, her zaman ki gibi Defne'nin odasına gitti. İçeri girdiğinde Defne'yi yatakta oturmuş, ağlıyor şekilde görmüştü. Babasının ölümı Defne'yi çok tetiklemişti. Ama bu sefer babasını görmemişti, kâbusta.
Defne: abi! Ölüyordun! Sende yıldız olup, beni bırakıyordun! Yalvarırım gitme. Ben sensiz kiminle bebek oynayacağim ki?
Masum bir çocuktu. Ölümü bile tam olarak bilmeyecek kadar.
Kaan: ben seni hiç bırakır mıyım Defnoş?
Hemen yanına gidip, yatağına uzandı. Defne onu pür dikkat izlerken, abisi kolunu açtığında onun göğuskafesine kafasını koyarak uzandı.
Defne: ya alırlarsa? Bak, babamı aldılar. O gitmedi.
Kaan: sen demiyor muydun? Bizim süper güçlerimiz var. Hiç kimse zarar veremez.
Defne kıkırdadığında Kaan da güldü ve Defne'nin saçlarına uzun bir öpücük kondurdu.
Defne: abi seni çok seviyorum.
Kaan: bende seni çok seviyorum.
O gece Kaan, Defne'yi güldürdü. Yine yarasını iyileştirmeye çalıştı. Çünkü yaraların Defne'de birgün ize dönüşmesinden çok korkuyordu.

Günümüz

"Abimin kapısının önüne geldiğimde aklımda halâ, Karan'ın sözleri vardı. 'umarım birgün banada böyle koşarsın' demişti."

"İçimde sebepsiz bir sevinç vardı ama anlayamıyordum. Neden bu kadar garip hissetmiştim. Sebebi neydi?"

"Abimin odasının kapısını açıp, içeri girdiğimde ela gözleri ve kumral saçlarıyla ceketini giyen abimi gördüm. Yüzümde tebessüm oluştuğunda gidip ona sarıldım."

Abim: küçükken az mı süt içtin? Aslında annem hep de eşit verirdi.

"Geri çekilip yüzüne baktığımda kaşlarımı çatarak, sorgular bakışlar attım."

Abim: diyorum ki "sol elini boyum kadar yüksekliğe getirdi."

"Aklınca boyumla dalga geçiyordu."

Defne: sende çok içmişsin herhalde. Yüzünü görmek için kafamı koparıyorum sevgili abicim.

"İronik bir gülümseme attığım sırada abim gelip, kolunu omzuma attı."

Abim: eve gidelim artık.

"Kafamı sallayarak onayladığımda kapıyı açtım. Abim ne kadar belli etmese de hafif topallıyordu, büyük ihtimalle karnına aldığı darbeden dolayıydı."

Abim: odada ki adam kimdi?

"İşte sıçtın Defne. Ne diyeceksin? Karan geldi, öyle iki konuştuk beni çok merak etmiş mi diyecektim."

Defne: Devrim abi geldi.

"Koridorun sonuna yaklaşmıştık."

Abim: onun nereden haberi var?

"Gözlerimi kısıp gülerek, yüzüne baktım."

Defne: ben söylemiş olabilirim.

"Koridordan çıkmış, hastanenin bahçesine inmiştik. Gözlerim Karan'ı aramıştı ilk başta. Fakat sonradan abimin anlayacağını düşünüp, sadece önüme bakmaya başladım."

Abim: camiden anons etseydin.

"Kıkırdadığımda o da güldü. Arabamın yanına geldiğimizde, sürücü koltuğuna oturacağı sırada ben önüne geçtim."

Defne: benim arabam ve ben kullanacağım.

Abim: tamam yemedik arabanı!

"Yanımdaki koltuğa geçtiğinde bende sürücü koltuğuna oturdum. Ardindan kapıyı kapatıp, arabaya anahtarı takarak çevirdim."

"Abime son kez baktıktan sonra arabayı çalıştırdım. İstemsiz bir şekilde elim arabanın camını açtı. Bir yandan araba kullanıyor bir yandan da dışarıyı izliyordum. Sanki gözlerim birşey arıyordu! Dememe gerek kalmadan siyah hareler ile gözlerim kesişti. Hastanenin çıkışındaki güvenliğin orada durmuş ve duvara yaslanmıştı. Beni gördüğünde yüzünde tebessüm oluştu. Ama ben sadece yutkundum. Çünkü elim, ayağım birbirine dolaşmıştı."

"Arabayla güvenliğin yanından geçerken, son kez göz göze geldik ve bu sefer ben gülümsedim. Elimden gelen en iyi gülümsemeyle."

"Hastaneden çıkıp anayola girdiğimde tamamen yola odaklandığım sırada hırkamda bir el hissettim. Abimin eliydi. Göz ucuyla ona baktığımda, hırkanın amblemiyle uğraşıyordu."

Abim: bu hırka kimin? "Sesi o kadar otoriter çıkmıştı ki, bir anlık afallasam da hemen toparlamıştım."

Defne: benim abi. Kimin olacak?

"İnanmamış gibi kafasını iki yana salladığında, yola odaklandım."

Abim: senin değil. Karan'ın.

"Ve sessizlik. Felaket sessizliği. Arabada sadece felaket sessizliği vardı. Ne bir iç ses, ne bir konuşma."

"Kafamı abime çevirmiyordum gözgöze gelirsek herşeyi anlardı ve bu daha korkunç olurdu. Onun için yola bakarak konuşuyordum."

Defne: ne alaka abi? Ayrıca Karan kim?

"Abim derin bir nefes alıp elini hırkadan çektiğinde, bana inandı sanmıştım."

Abim: ben salak mıyım sanıyorsun. O hırka Karan'ın. Üzerinde onun amblemi var 'DYKK' yazıyor. Bu hırkayı neden verdi? Ve sen neden giydin? Anlat bana.

"Gözlerimin dolduğunu yol bulanıklaşınca anladım."

Defne: ben artık büyüdum abi yirmi dört yaşında genç bir kızım. Bırak da hayatımi yaşayayım. İstediğim kişinin hırkasını giyerim, onunla konuşurum ve bu seni ilgilendirmez.

Abim: seni korumaya çalışıyorum! Tehlikede olduğunun farkına varmalısın. Karan bir felaket, hemde herkesi çeken bir felaket. Onunla konuşma sana zarar verir. İlk başta peri masalı sanarsın sonra da kül kedisine dönüşürsun.

Defne: yalnız kül kedisinin sonu güzel bitiyor.

Abim: onunlayken, kül kedisinin sonu yok, sadece başı var ve hep de başı olur. Bunu asla unutma.

"Of'layıp önume baktığımda sitenin park yerine geldiğimizi yeni fark ediyordum."

"Kapımı açıp, hızlı adımlarla eve ilerlediğim sırada kolumda bir el hissettim. Arkamı dönüp baktığımda abimin yorgun ve tedirgin gözleriyle karşılaştım."

Abim: yapma Defne. Kendini felaketin ortasına atma. Bir kere de beni dinle.

Defne: ben seni çok dinledim abi.

"Yere bakıp derin nefes alarak kafamı kaldırdım. Bu sefer gülümsüyordum."

Defne: hadi daha çorba yapacağım sana. İçin ısınır.

"Kafasını iki yana sallayıp, dudaklarını birbirine bastırdı. Sanki gelecekten haberi varmış gibi."

Abim: tamam.

"Park yerinden çıkıp eve doğru yürümeye başladik. Abim artık Karan'la konuştuğumu biliyordu. Bu kötü olmuştu fakat bir yanı da güzeldi. Artık saklanmama gerek yoktu."

"Kapının önüne geldiğimizde, anahtarı çıkararak kapıyı açtım. İçeri ilk ben girdim ve peşimden de abim girdi."

Abim: ben biraz uyuyacağım.

Defne: tamam. İyi uykular.

"Gülümseyerek odasına gittiğinde ben o korkuyu görsem de belli etmemeye çalışmıştım."

"Karan benim için kötü biri degildi. Ama abim için bir felaketti hemde herkesi içine çeken bir felaketti. Benim de bu felakete dahil olmam abimi korkutuyordu."

"Odama girdiğimde kendimi yatağıma bıraktım. Ardından üzerimdeki hırkayı çıkararak kokladim. Çok güzel kokuyordu. Bir süre öylece hırkaya sarıldım. Bir yandan Karan ve sözleri, bir yandan abim ve bir yandan benim duygularım."

"Kıyafetlerimi değiştirmek için yatağımdan kalktım üzerime beyaz bir tişört,.altıma da siyah bir eşofman giyerek odamdan çıktığım sirada kapı çaldı ve kapıya yöneldim."

"Delikten baktığımda bir kargocu gördüm. Aslında birşey sipariş etmemiştim ama abim yine bir konsol ya da bir giysi sipariş etmiş olabilirdi."

"Kapıyı açtığımda kargocu paketi bana uzattı."

Kargocu: Defne Saymaz.

"Bir kargo sipariş vermemistim. Aceba bu kargo neyin nesiydi?"

Defne: evet, benim.

"Kargoyu alıp, kapıyı kapatarak odaya geçtim. Bir yanım heyecanlı bir yanım korkuluydu ama sakin olmaya çalışarak yatağımın üzerine oturup kargoyu açmaya başladım."

"Dışındaki paketlemeyı çıkardığımda bir paket gördüm ve üzerinde bir not. İlk önce pakete yöneldim."

"Paketi açtığımda, içinden oyuncak bir ayı çıktı. Küçükken abim dışında kimse bana oyuncak almamıştı onun için pek oyuncağım yoktu. Ama şimdi sanki küçüklüğüme gitmiştim ve bu hediye bana bir umut olmuştu, küçük Defne'yi mutlu etmişti."

"Bu hediyeyi kimin aldığını merak ederek nota baktım."

Not: dışarıdan ne kadar sakin ve ciddi gözüksen de ben senin içindeki çocuğu görebildim. Ve onun gülümsemesini istedim. Umarım bu küçük hediye az da olsa seni gülümsetebilmiştir.
Karan Kızıltuğ