17 Ekim — Üç yıl önce...

Kalbim nedensizce hızlandı.
Kâğıdı açtım.
İlk satırda iki isim yazıyordu.
Deniz Aral.
Demir Yalın.
Bir süre kâğıda bakakaldım.
Benim adım neden eski bir notta yazıyordu? Üstelik Demir'in adıyla birlikte?
Altındaki cümleyi okumaya başladım.
“O gece kapıyı içeriden kilitleyen kişi, gerçeği biliyor.”
Boğazım düğümlendi.
Hangi kapıdan bahsediyordu? Hangi geceden? Ve en önemlisi, benim bununla ne ilgim vardı?
Arkasında başka bir cümle vardı.
“Eğer bunu okuyorsan, demek ki biri yine yalan söyledi.”
Parmaklarımın arasındaki kâğıt titremeye başladı.
Tam o sırada son satırı fark ettim. Diğerlerinden daha küçük yazılmıştı.
Sanki yazan kişi, birinin bunu görmesinden korkmuştu.
“Deniz, hatırlama.”
Bir adım geri çekildim.
Başımın içinde aniden bir ses yankılandı.
Bir kapının gıcırtısı…
Karanlık bir koridor…
Ve kapının diğer tarafından gelen üç sert vuruş.
Tak. Tak. Tak.
Gözlerimi sımsıkı kapattım.
Görüntüler bir anda kayboldu. Geriye yalnızca hızlı atan kalbim ve nefes almakta zorlanan bedenim kalmıştı.
“İyi misin?”
Nermin Hanım'ın sesiyle irkildim.
Kâğıdı hemen arkamda sakladım.
“İyiyim. Sadece biraz başım döndü.”
Nermin Hanım'ın bakışları ellerime kaydı.
“Ne buldun?”
“Hiçbir şey.”
Bunu söyler söylemez yüzünün değiştiğini gördüm.
Sanki ne bulduğumu zaten biliyordu.
“Deniz,” dedi yavaşça. “Bazı eski şeyleri kurcalamamak daha iyidir.”
“Ne demek istiyorsunuz?”
Cevap vermedi. Yalnızca elindeki dosyayı masaya bıraktı.
“Dersine geç kalacaksın.”
Kütüphaneden çıkarken kâğıdı çantamın en küçük gözüne koydum. Artık bu işin peşini bırakamazdım.
Çünkü o notta yalnızca Demir'in adı yoktu.
Benim adım da vardı.
Ve birisi, üç yıl önce yaşananları hatırlamamamı istiyordu...